Файзи Худо

276 файз

Файзи Худо ин неъматест, ки Худо омода аст ба тамоми махлуқот ато кунад. Ба маънои васеъ лутфу марҳамати Худо дар ҳар амали илоҳӣ зоҳир мешавад. Ба шарофати файз инсон ва тамоми кайҳон аз гуноҳ ва марг ба воситаи Исои Масеҳ раҳо карда мешаванд ва ба шарофати файз инсон қудрати шинохтан ва дӯст доштани Худо ва Исои Масеҳро пайдо мекунад ва ба шодии наҷоти абадӣ дар Малакути Худо дохил мешавад. (Қӯлассиён 1,20; 1. Йоханес 2,1-2; Румиён 8,19-21; 3,24; 5,2.15-17.21; Ҷон 1,12; Эфсӯсиён 2,8-9; Титус 3,7)

файз

«Зеро ки агар адолат ба воситаи шариат ба амал ояд, Масеҳ бар абас мурд» — навиштааст Павлус дар Ғалотиён 2,21. Ягона алтернатива, мегӯяд ӯ дар ҳамон оят, «лутфи Худо» аст. Мо бо файз наҷот меёбем, на бо риояи шариат.

Инҳо алтернативаҳое мебошанд, ки онҳоро якҷоя кардан мумкин нест. Мо на бо файз ва аъмол, балки танҳо бо файз наҷот ёфтаем. Павлус равшан нишон медиҳад, ки мо бояд яке ё дигареро интихоб кунем. Интихоби ҳарду имкон нест (Рум 11,6). «Зеро ки агар мерос ба воситаи шариат ба даст оварда мешуд, он бо ваъда дода намешуд; Аммо Худо онро бо ваъдаи Иброҳим ба таври ройгон дод (Ғалотиён 3,18). Наҷот на ба шариат, балки ба файзи Худо вобаста аст.

"Зеро танҳо агар қонуне дода мешуд, ки ҳаёт бахшад, дар ҳақиқат адолат аз шариат мебарояд" (ояти 21). Агар ягон роҳи ба даст овардани ҳаёти абадӣ бо риояи аҳкомҳо мебуд, пас Худо моро тибқи шариат наҷот медод. Аммо ин имконнопазир буд. Қонун касеро наҷот дода наметавонад.

Худо мехоҳад, ки мо рафтори хуб дошта бошем. Ӯ мехоҳад, ки мо дигаронро дӯст дорем ва ба ин васила шариатро иҷро кунем. Аммо Ӯ намехоҳад, ки мо фикр кунем, ки аъмоли мо ҳамеша сабаби наҷоти мост. Таъмини файзи ӯ маънои онро дорад, ки ӯ ҳамеша медонист, ки мо сарфи назар аз кӯшишҳои беҳтарини мо ҳеҷ гоҳ "кофии хуб" нахоҳем дошт. Агар корҳои мо ба наҷот илова кунанд, пас мо чизе барои фахр кардан дорем. Аммо Худо нақшаи наҷоти Худро тарҳрезӣ кард, то ки мо барои наҷоти худ ягон сазовори талаб карда натавонем (Эфсӯсиён 2,8-9). Мо ҳеҷ гоҳ даъво карда наметавонем, ки сазовори чизе ҳастем. Мо ҳеҷ гоҳ гуфта наметавонем, ки Худо аз мо чизе қарздор аст.

Ин ба асосии имони масеҳӣ дахл карда, масеҳиятро беназир месозад. Динҳои дигар даъво доранд, ки агар онҳо ба қадри кофӣ кӯшиш кунанд, одамон метавонанд ба қадри кофӣ некӯ бошанд. Масеҳият мегӯяд, ки мо наметавонем ба қадри кофӣ хуб бошем. Мо ба файз ниёз дорем.

Мо ҳеҷ гоҳ худ аз худ кофӣ хуб нахоҳем шуд ва аз ин рӯ дигар динҳо ҳеҷ гоҳ ба қадри кофӣ хуб нахоҳанд буд. Ягона роҳи наҷот тавассути файзи Худо аст. Мо ҳеҷ гоҳ сазовори умри ҷовидона шуда наметавонем, бинобар ин ягона роҳи ба даст овардани ҳаёти ҷовидонӣ ин аст, ки Худо чизи ба мо арзандаеро ато кунад. Ҳангоми истифодаи калимаи файз, Павлус дар ин бора ба даст меорад. Наҷот атои Худост, чизе, ки мо ҳеҷ гоҳ ба он сазовор шуда наметавонистем - ҳатто бо риояи аҳкомҳо дар тӯли ҳазорсолаҳо.

Исо ва файз

«Зеро ки шариат ба воситаи Мусо дода шудааст» менависад Юҳанно ва идома медиҳад: «Файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад» (Юҳанно). 1,17). Юҳанно фарқияти байни шариат ва файз, байни корҳое, ки мо мекунем ва он чизе ки ба мо дода шудааст, дид.

Аммо Исо калимаи файзро истифода набурд. Аммо тамоми умри ӯ намунаи файз буд ва масалҳои ӯ файзро нишон медиҳанд. Ӯ баъзан калимаи марҳаматро барои тавсиф кардани он чизе ки Худо ба мо медиҳад, истифода бурд. «Хушо раҳимон,— гуфт ӯ,— зеро ки онҳо марҳамат хоҳанд шуд» (Матто 5,7). Бо ин изҳорот ӯ нишон дод, ки ҳамаи мо ба раҳмат ниёз дорем. Ва зикр кард, ки дар ин бобат мо бояд мисли Худо бошем. Агар мо файзро қадр кунем, ба дигарон низ файз зоҳир хоҳем кард.

Баъдтар, вақте ки аз Исо пурсиданд, ки чаро ӯ бо гунаҳкорони номдор муошират мекунад, ӯ ба мардум гуфт: «Лекин биравед ва бифаҳмед, ки ин чӣ маъно дорад: ман аз марҳамат лаззат мебарам, на аз қурбонӣ» (Матто) 9,13, иқтибос аз Ҳушаъ 6,6). Худо мехоҳад, ки мо раҳмдилӣ зоҳир кунем, на он ки дар риояи аҳкомҳо мукаммал бошем.

Мо намехоҳем, ки одамон гуноҳ кунанд. Аммо азбаски ҷинояткорӣ ногузир аст, марҳамат ҳатмист. Ин ба муносибатҳои мо бо якдигар ва инчунин ба муносибати мо бо Худо дахл дорад. Худо мехоҳад, ки мо ниёзмандии марҳаматро дарк кунем ва инчунин ба одамони дигар марҳамат кунем. Вақте ки Исо бо боҷгирон хӯрок мехӯрд ва бо гунаҳкорон сӯҳбат мекард, Исо ба ин намуна гузошт ва бо рафтори худ нишон дод, ки Худо мехоҳад бо ҳамаи мо робита дошта бошад. Ӯ ҳамаи гуноҳҳои моро ба дӯши худ гирифт ва моро бахшид, ки ин мушоракатро дошта бошем.

Исо масалеро дар бораи ду қарздор нақл кард, ки яке маблағи калон ва дигаре камтар қарздор буд. Оғо ғуломеро, ки аз ӯ қарзи зиёд дошт, бахшид, аммо он ғулом рафиқи аз ӯ камтар қарздорро набахшид. Хоҷа ба ғазаб омада гуфт: Оё ба рафиқонат раҳм намекардӣ, чунон ки ман ба ту раҳм кардам? (Матто 18,33).

Дарси ин масал: Ҳар яки мо бояд худро аввалин хидматгоре шуморем, ки ба ӯ маблағи азиме дода шудааст. Ҳамаи мо аз иҷрои талаботи қонун дурем, аз ин рӯ Худо ба мо раҳм мекунад - ва Ӯ мехоҳад, ки дар натиҷа мо раҳм кунем. Албатта, ҳам дар соҳаи марҳамат ва ҳам дар қонун, амалҳои мо аз чашмдошт кам мерасанд, аз ин рӯ, мо бояд минбаъд низ ба раҳмати Худо эътимод дошта бошем.

Масал дар бораи сомарии нек бо даъват ба марҳамат анҷом меёбад (Луқо 10,37). Андозгире, ки марҳамат талаб мекард, дар назди Худо сафедшуда буд8,13-14). Писари гумроҳ, ки сарвати худро барбод дода, ба хона омад, бе ҳеҷ коре қабул карда шуд, ки ба он сазовор бошад (Луқо 1 Қӯр.5,20). На бевазани Ноин ва на писараш ҳеҷ коре накарданд, ки сазовори эҳё шаванд; Исо ин корро танҳо аз рӯи раҳм кард (Луқо 7,11-15)

Файзи Худованди мо Исои Масеҳ

Мӯъҷизаҳои Исо барои қонеъ кардани ниёзҳои муваққатӣ истифода мешуданд. Одамоне, ки нону моҳӣ мехӯрданд, боз гурусна монданд. Писаре, ки ба воя расидааст, дар ниҳоят мурд. Аммо файзи Исои Масеҳ ба ҳамаи мо тавассути амали олии файзи илоҳӣ: марги қурбонии ӯ дар салиб ато шудааст. Бо ин роҳ, Исо худро барои мо дод - бо оқибатҳои ҷовидонӣ, на муваққатӣ.

Тавре ки Петрус гуфт: «Балки, мо боварӣ дорем, ки бо файзи Исои Худованд наҷот ёфтаем» (Аъмол 1).5,11). Инҷил паёми файзи Худост (Аъмол 14,3; 20,24. 32). Мо бо файз «ба воситаи фидияе, ки ба воситаи Исои Масеҳ омад» (Рум 3,24) асоснок. Файзи Худо бо қурбонии Исо дар салиб алоқаманд аст. Исо барои мо, барои гуноҳҳои мо мурд ва мо аз сабаби он чи ки дар салиб кард, наҷот ёфтем (ояти 25). Мо ба воситаи хуни Ӯ наҷот дорем (Эфсӯсиён 1,7).

Аммо фазли Худо аз бахшиш фаротар аст. Луқо ба мо мегӯяд, ки файзи Худо бо шогирдон буд, вақте ки онҳо хушхабарро мавъиза мекарданд (Аъмол. 4,33). Худо ба онҳо ёрӣ дод, ки онҳо сазовори он набуданд. Аммо оё падарони инсон низ ҳамин тавр намекунанд? Мо на танҳо ба фарзандони худ медиҳем, вақте ки онҳо ҳеҷ коре накардаанд, ки сазовори он нестанд, мо инчунин ба онҳо тӯҳфаҳое медиҳем, ки онҳо сазовори онҳо набуданд. Ин як қисми муҳаббат аст ва табиати Худоро инъикос мекунад. Неъмат саховатмандист.

Вақте ки калисоиёни Антиёхия Павлус ва Барнабборо ба сафари миссионерӣ фиристоданд, онҳо фармуданд, ки бо файзи Худо бошанд.4,26; 15,40). Яъне, онњоро ба парастории Худо месупориданд ва боварї доштанд, ки Худованд ба мусофирон ризќ медињад ва он чиро, ки даркоранд, медињад. Ин як қисми файзи Ӯст.

Тӯҳфаҳои рӯҳонӣ низ кори файз мебошанд. «Мо инъомҳои гуногун дорем, — менависад Павлус, «аз рӯи файзе ки ба мо ато шудааст» (Румиён 1).2,6). «Аммо файз ба ҳар яки мо мувофиқи андозаи атои Масеҳ дода мешавад» (Эфсӯсиён 4,7). «Ва ба якдигар бо атои гирифтааш хизмат кунед, ҳамчун идоракунандаи неки файзи гуногуни Худо» (1. Петрус 4,10).

Павлус Худоро барои инъомҳои рӯҳонӣ ташаккур гуфт, ки бо онҳо ба имондорон ба таври фаровон ато карда буд.1. Коринфиён 1,4-5). Ӯ итминон дошт, ки файзи Худо дар миёни онҳо фаровон хоҳад буд ва имкон медиҳад, ки дар ҳар кори хайр бештар афзоянд (2. Коринфиён 9,8).

Ҳар як тӯҳфаи хуб тӯҳфаи Худо аст, натиҷаи файз аст, на чизе, ки мо сазовори он ҳастем. Аз ин рӯ, мо бояд аз неъматҳои оддӣ, барои сурудани парандагон, бӯи гулҳо ва хандаи кӯдакон миннатдор бошем. Ҳатто зиндагӣ худ аз худ айшу ишрат аст, на зарурат.

Хизмати худи Павлус ба вай файз дода шуд (Рум 1,5; 15,15; 1. Коринфиён 3,10; Галатиён 2,9; Эфсӯсиён 3,7). Ҳар коре, ки мекард, мехост мувофиқи файзи Худо кунад (2. Коринфиён 1,12). Қувват ва қобилиятҳои ӯ атои файз буданд (2. ба Қӯринтиён 12,9). Агар Худо метавонад бадтарин гунаҳкоронро наҷот диҳад ва истифода барад (Павлус худро ҳамин тавр тасвир кардааст), ӯ албатта метавонад ҳар яки моро бахшад ва моро истифода барад. Ҳеҷ чиз моро аз муҳаббати ӯ, аз хоҳиши ӯ ба мо тӯҳфаҳо ҷудо карда наметавонад.

Ҷавоби мо ба файз

Мо бояд ба файзи Худо чӣ гуна муносибат кунем? Бо раҳмат, албатта. Мо бояд раҳмдил бошем, чунон ки Худо пур аз раҳм аст (Луқо 6,36). Мо бояд дигаронро бахшем, ҳамон тавре ки мо бахшида шудаем. Мо бояд ба дигарон хизмат кунем, ҳамон тавре ки ба мо хизмат кардаанд. Мо бояд ба дигарон некӣ ва меҳрубонӣ зоҳир кунем.

Бигзор суханони мо пур аз файз бошанд (Қӯлассиён 4,6). Мо бояд меҳрубон ва меҳрубон бошем, дар издивоҷ, дар тиҷорат, дар кор, дар калисо, ба дӯстон, оила ва бегонагон бахшидан ва бахшидан бошем.

Павлус инчунин саховатмандии молиявиро ҳамчун кори файз номид: «Лекин мо ба шумо, эй бародарони азиз, файзи Худоро, ки дар калисоҳои Мақдуния ато шудааст, маълум мекунем. Зеро ки шодии онҳо ҳангоми озмудани сахтиҳои зиёд баланд буд, ва гарчанде ки онҳо хеле камбағал бошанд ҳам, бо тамоми соддагӣ ба қадри кофӣ садақа доданд. Зеро ки ба қадри имкон, ман шаҳодат медиҳам, ва ҳатто бештар аз қуввати худ, бо омодагӣ доданд »(2. Коринфиён 8,1-3). Онҳо бисёр гирифта буданд ва омода буданд, ки баъд аз он чизҳои зиёде диҳанд.

Садақа додан як амали файз аст (ояти 6) ва саховатмандӣ - хоҳ аз ҷиҳати молиявӣ, вақт, эҳтиром ва ё ба таври дигар - ва ин роҳи муносиби мо барои посух додан ба файзи Исои Масеҳ аст, ки худро барои худ ба мо додааст, ки мо мумкин аст фаровон баракат ёбад (ояти 9).

аз ҷониби Ҷозеф Ткач


PDFФайзи Худо