ибодат

122 парастиш

Ибодат посухи илоҳӣ ба ҷалоли Худост. Он аз ишқи илоҳӣ барангехта шуда, аз ваҳйи илоҳӣ ба офариниши ӯ бармеояд. Дар саҷда мӯъмин ба воситаи Исои Масеҳ бо Худои Падар муошират мекунад, ки тавассути Рӯҳулқудс миёнаравӣ мекунад. Ибодат инчунин маънои фурӯтанӣ ва шодмонӣ ба Худоро дар ҳама чиз афзалият доданро дорад. Он дар рафтору кирдор, аз қабили: дуо, ҳамду сано, ҷашн, саховат, раҳмати фаъол, тавба баён мешавад. (Иоганн 4,23; 1. Йоханес 4,19; Филиппиён 2,5-11; 1. Петрус 2,9-10; Эфсӯсиён 5,18-20; Колосаиён 3,16-17; Румиён 5,8-11; 1 нест2,1; Ибриён 12,28; 13,15-16)

Бо ибодат ба Худо ҷавоб диҳед

Мо ба Худо бо ибодат посух медиҳем, зеро ибодат танҳо ба Худо чизеро медиҳад, ки ба ӯ вобаста аст. Вай сазовори ситоиши мост.

Худо муҳаббат аст ва ҳама корҳое, ки ӯ мекунад, бо муҳаббат мекунад. Ин қобили эътимод аст. Мо ҳатто дар сатҳи инсонӣ бо муҳаббат фахр мекунем, ҳамин тавр-не? Мо одамонро ситоиш мекунем, ки ҷони худро барои кӯмак ба дигарон медиҳанд. Онҳо қудрати кофӣ надоштанд, то ҷони худро наҷот диҳанд, аммо қудрате, ки барои кӯмак ба дигарон истифода мешуд, ин шоёни таҳсин аст. Баръакс, мо одамонро танқид мекунем, ки қудрати кӯмак кардан доштанд, аммо кӯмакро рад карданд. Некӣ аз қудрат ситоиштар аст ва Худо ҳам некӯ ва ҳам тавоност.

Ситоиш риштаи муҳаббати байни мо ва Худоро амиқтар мекунад. Муҳаббати Худо ба мо ҳеҷ гоҳ кам намешавад, аммо муҳаббати мо ба Ӯ кам мешавад. Дар ситоиш мо муҳаббати ӯро ба мо ёдовар мешавем ва оташи муҳаббатро нисбат ба ӯ, ки Рӯҳи Муқаддас дар мо афрӯхтааст, фурӯзон хоҳем кард. Дар ёд доштан ва амалӣ кардани он хуб аст, ки Худо то чӣ андоза олиҷаноб аст, зеро ин моро дар Масеҳ қувват мебахшад ва ҳавасмандии моро ба мисли ӯ дар некӯии ӯ зиёд мекунад, ки ин шодии моро меафзояд.

Мо барои он офарида шудаем, ки Худоро ситоиш кунем (1. Петрус 2,9) ба вай шӯҳрат ва иззат оварем ва ҳар қадаре ки мо бо Худо ҳамоҳанг бошем, шодии мо ҳамон қадар зиёдтар мешавад. Вақте ки мо он чизеро, ки мо барои он офарида шудаем, иҷро мекунем: Худоро эҳтиром мекунем, ҳаёт танҳо пурқувваттар мешавад. Мо ин корро на танҳо дар ибодат, балки дар тарзи ҳаёти худ низ мекунем.

Тарзи зиндагӣ

Ибодат як роҳи зиндагӣ аст. Мо ҷисм ва ақли худро ҳамчун қурбонӣ ба Худо пешкаш мекунем2,1-2). Вақте ки мо хушхабарро бо дигарон мубодила мекунем, мо Худоро ибодат мекунем5,16). Вақте ки мо қурбониҳои молиявӣ мекунем, Худоро ибодат мекунем (Филиппиён 4,18). Вақте ки мо ба дигарон кӯмак мекунем, Худоро ибодат мекунем3,16). Изњор менамоем, ки вай арзанда, сазовори замон, таваљљўњ ва садоќати мост. Мо ҷалол ва фурӯтании Ӯро ситоиш мекунем, ки ба хотири мо яке аз мо шудаем. Мо ба адолат ва файзи Ӯ ситоиш мекунем. Мо ӯро барои он ки воқеан ҳаст, ситоиш мекунем.

Ин моро барои он офаридааст, ки ҷалоли худро эълон намоем. Дуруст аст, ки мо Онеро, ки моро мурд ва барои мо зинда шуд, ситоиш кард, то моро наҷот диҳад ва ба мо ҳаёти ҷовидонӣ бахшад, касе ки ҳоло ҳам ба мо кӯмак мекунад, Ӯро ба ҳам монанд кунад. Мо ба ӯ аз вафодорӣ ва садоқати худ қарздорем, аз муҳаббати худ ба ӯ қарздорем.

Мо офарида шудаем, ки Худоро ҳамду сано гӯем ва то абад чунин хоҳем кард. Ба Юҳанно дар бораи оянда рӯъё дода шуда буд: «Ва ҳар махлуқоте, ки дар осмон ва бар замин ва зери замин ва бар баҳр ва ҳар он чи дар онҳост, шунидам, ки мегӯянд: Ба Нишинандаи тахт ва Барра ба ӯ бод. ситоиш ва шаъну шараф ва ситоиш ва зӯроварӣ то абад! ” (Эпифания 5,13). Ҷавоби дуруст ин аст: эҳтиром ба шоистаи тарс, иззат ба муътабар, вафодорӣ ба мӯъмин.

Панҷ принсипи ибодат

Дар Забур 33,1-3 Мо мехонем: Дар Худованд шод бошед, эй одил; бигзор росткорон Ӯро ситоиш кунанд. Бо арфаҳо ба Худованд шукр гӯед; дар забури даҳ тори Ӯро ҳамду сано хонед. Уро суруди нав хонед; дар сатрҳо бо садои шодӣ хуб бозӣ мекунад! ” Навиштаҳо ба мо дастур медиҳад, ки барои Худованд суруди нав бихонем, шодӣ кунем, барфа, най, даф, карнай ва санҷҳоро истифода барем, ҳатто бо рақс ибодат кунем (Забур 149-150). Образи пурчУшу хуруш, шодии бепоён, хушбахтие мебошад, ки бе монеъ шудан ифода меёбад.

Китоби Муқаддас ба мо намунаҳои ибодати стихиявӣ медиҳад. Он инчунин ба мо намунаҳои ибодати хеле расмии ибодатро бо амалҳои маъмулии стереотипӣ, ки дар тӯли асрҳо боқӣ мондаанд, нишон медиҳад. Ҳарду намуди ибодатро метавон сафед кард ва ҳеҷ кас наметавонад худро ягона роҳи дурусти ситоиши Худо шуморад. Ман мехоҳам баъзе принсипҳои умумиеро, ки бо ибодат алоқаманданд, бознигарӣ кунам.

1. Моро ба ибодат даъват мекунанд

Пеш аз ҳама, Худо мехоҳад, ки мо Ӯро ибодат кунем. Ин як доимист, ки мо аз аввал то охири Навиштаҳо мебинем (1. Мос 4,4; Ҷон 4,23; Ваҳй 22,9). Ибодат яке аз сабабҳои даъват шудани мост: Ваҳй кардани аъмоли шарифи Ӯ (1. Петрус 2,9). Халқи Худо на танҳо Ӯро дӯст медоранд ва ба Ӯ итоат мекунанд, балки ибодатҳои мушаххасро низ иҷро мекунанд. Қурбонӣ мекунанд, ҳамду сано мехонанд, дуо мекунанд.

Мо дар Навиштаҳо намудҳои зиёди ибодатро мебинем. Дар шариати Мусо тафсилоти зиёде навишта шуда буд. Ба баъзе одамон дар вактхои муайян дар чойхои муайян супориш дода мешуд. Дар бораи кӣ, чӣ, кай, дар куҷо ва чӣ гуна ба таври муфассал гуфта шудааст. Баръакс, мо дар 1. Китоби Мусо дар бораи он ки патриархҳо чӣ гуна ибодат мекарданд, хеле кам қоидаҳо вуҷуд доранд. Онҳо коҳини таъиншуда надоштанд, бо макони мушаххас маҳдуд набуданд ва ба онҳо дар бораи чӣ ва кай қурбонӣ кардан роҳнамоии кам дода мешуд.

Боз ҳам, мо дар Аҳди Ҷадид каме дар бораи чӣ гуна ва кай ибодат карданро мебинем. Амалҳои ибодат бо ягон гурӯҳ ё маҳалли мушаххас маҳдуд намешуданд. Масеҳ талабот ва маҳдудиятҳои Мусоро бартараф кард. Ҳама имондорон коҳинонанд ва доимо худро ҳамчун қурбонии зинда таслим мекунанд.

2. Фақат Аллоҳга ибодат қилиш лозим

Сарфи назар аз навъҳои гуногуни ибодат, як доимӣ дар тамоми Навиштаҳо мегузарад: Танҳо Худоро бояд парастиш кард. Ибодат бояд истисноӣ бошад, агар он мақбул бошад. Худо ҳама муҳаббати моро, вафодории моро талаб мекунад. Мо наметавонем ба ду худо хидмат кунем. Гарчанде ки мо Ӯро бо тарзҳои гуногун ибодат карда метавонем, аммо ягонагии мо аз он иборат аст, ки мо Ӯро мепарастем.

Дар Исроили қадим, худои рақиб аксар вақт Баал буд. Дар рӯзҳои Исо ин анъанаҳои динӣ, адолатбинӣ ва дурӯягӣ буданд. Дар ҳақиқат, ҳар чизе, ки байни мо ва Худо ба вуқӯъ меояд - чизе, ки моро ба нофармонии Ӯ водор мекунад - худои козиб, бут аст. Имрӯз барои баъзе одамон ин пул аст. Барои дигарон, ин ҷинс аст. Баъзеҳо бо ғурур мушкилоти калонтар доранд ё аз он фикр мекунанд, ки дигарон дар бораи онҳо чӣ фикр мекунанд. Вақте ки Юҳанно менависад, ки баъзе худоёни дурӯғин маъмуланд:

«Дунё ва он чи дар ҷаҳон аст, дӯст надоред. Агар касе ҷаҳонро дӯст дорад, дар вай муҳаббати Падар вуҷуд надорад. Зеро ҳар он чи дар ҷаҳон аст: ҳаваси ҷисм ва ҳаваси чашмон ва ҳаёти ғурур на аз Падар, балки аз ҷаҳон аст. Ва дунё бо нафси худ мегузарад; лекин ҳар кӣ иродаи Худоро ба ҷо меоварад, то абад мемонад» (1. Йоханес 2,15-17)

Новобаста аз он ки сустиҳои мо чӣ гуна аст, мо бояд онҳоро маслуб кунем, бикушем ва ҳамаи худоёни дурӯғро як тараф гузорем. Агар чизе моро аз итоати Худо боздорад, мо бояд аз он халос шавем. Худо мехоҳад, ки одамон танҳо ӯро ибодат кунанд.

3. самимият

Севвуми доимӣ дар бораи ибодат, ки мо дар Навиштаҳо мебинем, ин аст, ки ибодат бояд самимона бошад. Аз барои шакл коре кардан, суруди дуруст хондан, дар рузхои лозим чамъ омадан, сухани дуруст гуфтан фоида надорад, агар дар хакикат Худоро дар дил дуст надошта бошем. Исо онҳоеро танқид кард, ки Худоро бо лабҳои худ ҷалол медоданд, вале Ӯро беҳуда ибодат мекарданд, зеро дилашон ба Худо наздик набуд. Анъанаҳои онҳо (аслан барои изҳори муҳаббат ва ибодати онҳо тарҳрезӣ шуда буданд) монеаҳои муҳаббат ва ибодати ҳақиқӣ шуданд.

Исо инчунин зарурати адолатро таъкид карда, вақте мегӯяд, ки мо бояд ба Ӯ дар рӯҳ ва ростӣ саҷда кунем (Юҳанно 4,24). Вақте ки мо мегӯем, ки Худоро дӯст медорем, аммо дар ҳақиқат аз дастуроти Ӯ хашмгин мешавем, мо мунофиқ ҳастем. Агар мо озодии худро аз қудрати Ӯ болотар арзёбӣ кунем, мо наметавонем дар ҳақиқат ба Ӯ саҷда кунем. Мо наметавонем аҳди Ӯро дар даҳони худ гирем ва суханони Ӯро паси худ партоем (Забур 50,16:17). Мо наметавонем ӯро Худованд бихонем ва ба гуфтаҳои ӯ беэътиноӣ кунем.

4. итоат кардан

Дар тамоми оятҳо мо мебинем, ки ибодати ҳақиқӣ бояд итоаткориро дар бар гирад. Ин итоаткорӣ бояд суханони Худоро дар бораи муносибати мо ба якдигар дар бар гирад.

Агар мо фарзандони Ӯро эҳтиром накунем, мо Худоро эҳтиром карда наметавонем. «Агар касе гӯяд: Худоро дӯст медорам ва бародарашро бад мебинам, дурӯғгӯй аст. Зеро кист, ки бародари худро, ки мебинад, дӯст намедорад, чӣ гуна Худоро, ки намебинад, дӯст дорад?» (1. Йоханес 4,20-21). Он ба ман танқиди бераҳмонаи Ишаъёро дар бораи онҳое, ки расму оинҳои парастишро иҷро мекунанд, ҳангоми беадолатии иҷтимоӣ ба хотир меорад:

«Шумо шумораи зиёди қурбониёни худро дар назар доред? мегӯяд Худованд. Ман аз қурбониҳои сӯхтании қӯчқорҳо ва фарбеҳи гӯсолаҳои фарбеҳ пур шудаам ва аз хуни гову барраю бузҳо лаззат надорам. Агар шумо ба ҳузури ман биёед, кӣ аз ту хоҳиш мекунад, ки ба суди ман қадам занед? Дигар чунин ҳадияҳои беҳуда нагузоред! Ман аз бухур нафрат дорам! Моҳи наву шанбе, вақте ки шумо ҷамъ мешавед, ман бадкорӣ ва маҷлисҳои идона дӯст намедорам! Ҷони ман ба моҳҳои нав ва ҷашнҳои солонаи шумо душман аст; барои ман боранд, аз бардоштан хаста шудаам. Ва агар дастҳои худро дароз кунӣ, чашмони худро аз ту пинҳон хоҳам кард; ва агар бисёр дуо гӯӣ ҳам, ман туро намешунавам; зеро ки дастҳои ту пур аз хун аст» (Ишаъё 1,11-15).

То он ҷое ки мо медонем, дар рӯзҳои нигоҳ доштани ин одамон ва навъи бухур ё ҳайвонҳои қурбонӣ онҳо ҳеҷ бадӣ надоштанд. Мушкилот тарзи зиндагии боқимондаи онҳо буд. "Дастони шумо пур аз хун аст", - гуфт ӯ ва аммо ман мутмаин ҳастам, ки масъала на танҳо бо онҳое буд, ки воқеан одамкушӣ карданд.

Вай ба ҳалли ҳамаҷониба даъват кард: «Бадро бигузор, некӣ омӯз, ба адолат талош кун, ба мазлумон ёрӣ расон, адолатро барои ятимон биёр, кори бевазанонро сарварӣ кун!». (Вв. 16-17). Онҳо бояд муносибатҳои байнишахсии худро ба тартиб дароранд. Ба онҳо лозим омад, ки таассуби нажодӣ, стереотипҳо дар бораи табақаи иҷтимоӣ ва амалияҳои ноодилонаи иқтисодиро бартараф кунанд.

5. Тамоми умр

Ибодат, агар воқеӣ бошад, бояд тарзи муносибати якдигарро ҳафт рӯз дар як ҳафта тағйир диҳад. Ин принсипи дигаре мебошад, ки мо онро дар Навиштаҳо мебинем.

Чӣ гуна мо бояд ибодат кунем? Мика ин саволро медиҳад ва ба мо ҷавоб медиҳад:
«Чӣ гуна бояд ба Худованд наздик шавам, дар пеши Худои олӣ саҷда кунам? Оё ман бояд бо қурбониҳои сӯхтанӣ ва гӯсолаҳои яксола ба ӯ наздик шавам? Оё Худованд аз ҳазорон гӯсфандон, дар дарёҳои бешумори равған ҳаловат хоҳад бурд? Оё нахустзодаи худро барои гуноҳи худ, самараи ҷисми худро барои гуноҳи худ бидиҳам? Ба ту гуфтаанд, эй одам, чӣ хуб аст ва он чизе ки Худованд аз ту талаб мекунад, яъне каломи Худоро риоят кун ва дар назди Худои худ фурӯтан бош» (Ми. 6,6-8)

Ҳушаъ инчунин таъкид кард, ки муносибатҳои одамон аз механизми ибодат муҳимтаранд. «Зеро ки ман аз муҳаббат баҳра мебарам, на қурбонӣ, балки аз дониши Худо, на аз қурбонии сӯхтанӣ». Мо на танҳо ба ҳамду сано, балки ба корҳои нек даъват шудаем (Эфсӯсиён 2,10).

Консепсияи ибодати мо бояд аз доираи мусиқӣ ва рӯзҳо баландтар бошад. Ин тафсилот тақрибан ба андозаи тарзи ҳаёти мо муҳим нестанд. Ҳангоми коштани ихтилофот дар байни бародарон риоя кардани рӯзи шанбе риё аст. Забурро танҳо хондан ва ибодатро ба тарзи тасвирашон рад кардан риё аст. Ифтихор аз ҷашни Инҷил, ки намунаи фурӯтаниро нишон медиҳад, риёкорона аст. Агар мо адолат ва раҳмати Ӯро наҷӯем, Исоро Худованд хондан риёкорона аст.

Ибодат на танҳо амалҳои беруна, балки тағироти куллии рафтори моро дар бар мегирад, ки аз тағироти куллии дил, тағироте, ки Рӯҳи Муқаддас дар мо ба вуҷуд овардааст. Барои ба амал овардани ин тағирот, аз омодагии мо вақт ҷудо кардан бо Худо дар дуо, омӯзиш ва дигар фанҳои рӯҳонӣ лозим аст. Ин дигаргунӣ тавассути калимаҳои сеҳрнок ё оби сеҳрнок ба амал намеояд - он бо сарф кардани вақт дар муошират бо Худо ба амал меояд.

Назари васеи Павлус ба ибодат

Ибодат тамоми зиндагии моро фаро мегирад. Мо инро махсусан дар суханони Павлус мебинем. Павлус истилоҳоти қурбонӣ ва ибодатро (парастиш) ба таври зайл истифода бурдааст: «Ҳоло, эй бародарони азиз, ман шуморо бо марҳамати Худо насиҳат медиҳам, ки ҷисмҳои худро ҳамчун қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо тақдим кунед. Бигзор ин ибодати оқилонаи шумо бошад» (Румиён 12,1). Тамоми ҳаёт бояд ибодат бошад, на танҳо чанд соат дар ҳар ҳафта. Албатта, агар ҳаёти мо ба ибодат бахшида шавад, он ҳатман ҳар ҳафта чанд соат бо дигар масеҳиёнро дар бар мегирад!

Павлус дар Румиён 1 калимаҳои дигареро барои қурбонӣ ва ибодат истифода мебарад5,16Вақте ки ӯ дар бораи файзе, ки Худо ба ӯ ато кардааст, сухан меронад, то ки дар миёни халқҳо бандаи Исои Масеҳ бошам ва башорати Худоро ба таври коҳинӣ роҳнамоӣ намоям, то ки халқҳо қурбонии писандидаи Худо гарданд ва аз ҷониби Худо муқаддас гардад. Рӯҳ ». Дар ин ҷо мо мебинем, ки эълони Инҷил як намуди ибодат аст.

Азбаски ҳамаи мо коҳин ҳастем, ҳамаи мо масъулияти коҳинон дорем, ки манфиатҳои касонеро, ки моро даъват кардаанд, эълон кунем (1. Петрус 2,9) - хидмате, ки ҳар як аъзо метавонад бо кӯмаки дигарон дар мавъиза кардани Инҷил иштирок кунад ё ҳадди аққал дар он иштирок кунад.

Вақте ки Павлус ба филиппиён барои фиристодани кӯмаки молиявӣ миннатдорӣ баён кард, ӯ барои ибодат чунин калимаҳоро истифода бурд: «Ман аз Эпафродитус он чизеро, ки аз ту омадааст, гирифтам: бӯи хуш, қурбонии хуш ва писандидаи Худо» (Филиппиён) 4,18).

Кӯмаки молиявӣ, ки мо ба дигар масеҳиён медиҳем, метавонад як намуди ибодат бошад. Ибриён 13 саҷдаеро, ки дар сухан ва амалҳо ба амал меояд, тасвир мекунад: «Пас, биёед акнун ба василаи Ӯ ҳамеша Худоро ҳамду сано хонем, ки он самари лабоне аст, ки исми Ӯро эътироф мекунанд. Ба дигарон некӣ карданро фаромӯш накунед; зеро ки ин гуна қурбониҳо ба Худо писанд аст» (оятҳои 15–16).

Агар мо ибодатро ҳамчун тарзи ҳаёт дарк кунем, ки тоату ибодати ҳаррӯза, дуо ва таҳсилро дар бар мегирад, пас ман фикр мекунам, ки ҳангоми баррасии масъалаи мусиқӣ ва рӯзҳо дурнамои беҳтаре дорем. Гарчанде ки мусиқӣ аз ҳадди аққал аз замони Довуд қисми муҳими ибодат буд, мусиқӣ қисми муҳими ибодат нест.

Ба ин монанд, ҳатто Аҳди Қадим эътироф мекунад, ки рӯзи ибодат он қадар муҳим нест, ки мо бо ҳамсояамон чӣ гуна муносибат кунем. Аҳди нав барои ибодат рӯзи мушаххасро талаб намекунад, аммо корҳои амалии муҳаббат ба якдигарро талаб мекунад. Ӯ талаб мекунад, ки мо мулоқот кунем, аммо ӯ дикта намекунад, ки кай мо бояд вохӯрем.

Дӯстон, моро даъват мекунанд, ки Худоро ибодат кунем, ҷашн гирем ва ҳамду сано гӯем. Ин хушбахтии мост, ки баракатҳои Ӯро мавъиза мекунем ва ба дигарон нақл кардани хушхабар дар бораи он корҳое, ки Ӯ барои мо дар Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ барои мо кардааст.

Юсуф Ткач


PDFибодат