ГУФТОРИ ЗИНДАГ


Биёед ва бинӯшед

667 омада, менӯшандЯк рӯзи нисфирӯзии гарм ман дар боғи себи наврасӣ дар боғи себ кор мекардам. Ӯ аз ман хоҳиш кард, ки кӯзаи обро барояш биёрам, то тавонад аз Алеи Одам (яъне оби пок) нӯшад. Ин ифодаи гули ӯ барои оби тоза буд. Тавре ки оби пок ҷисман тароват мебахшад, Каломи Худо ҳангоми омӯзиши рӯҳонӣ рӯҳҳои моро рӯҳбаланд мекунад.

Ба суханони пайғамбар Ишаъё диққат диҳед: «Зеро, чунон ки борон ва барф аз осмон борида, ба он ҷо барнамегардад, балки заминро намнок кунед ва онро бордор ва афзун гардонед, тухм барои коштан ва нон барои хӯрдан дод, ончунон калом хоҳад буд он чи аз даҳони ман мебарояд, чунин хоҳад буд: он боз ба ман холӣ барнамегардад, балки он чи ба ман писанд меояд, ба амал хоҳад овард, ва дар он чи мефиристам, муваффақ хоҳад шуд» (Ишаъё 5).5,10-11)

Бисёре аз минтақаи Исроил, ки ин калимаҳо ҳазорҳо сол пеш навишта шуда буданд, ҳадди ақал хушк аст. Боришот на танҳо фарқи байни ҳосили бад ва ҳосили хуб, балки баъзан байни ҳаёт ва маргро дар назар дошт.
Дар ин суханони Ишаъё Худо дар бораи Каломи худ, ҳузури эҷодии худ, ки бо ҷаҳон алоқаманд аст, сухан меронад. Исторае, ки ӯ такрор ба такрор истифода мебарад ...

Муфассал ➜

Меваи хуб бидеҳ

264 Масеҳ ток аст, мо шохаҳоМасеҳ ток аст, мо шохаҳоем! Ангурро барои тайёр кардани шароб ҳазорҳо сол ҷамъоварӣ мекунанд. Ин як раванди мураккаб аст, зеро он устои ботаҷриба, хоки хуб ва вақти комилро талаб мекунад. Токпарвар токро бурида, тоза карда, пухта расидани ангурро мушохида карда, вацти аники хосилро муайян мекунад. Ин кори душворро талаб мекунад, аммо вақте ки ҳама чиз якҷоя мешавад, он кӯшиш ба харҷ дод. Исо дар бораи шароби хуб медонист. Аввалин мӯъҷизаи ӯ табдил додани об ба шароби олиҷаноб буд, ки то ҳол чашида буд. Дар Инҷили Юҳанно мо мехонем, ки ӯ муносибати худро бо ҳар яки мо чӣ гуна тасвир мекунад: «Ман токи ҳақиқӣ ҳастам ва Падари Ман токпарвар аст. Ҳар шохае ки дар Ман мева наоварад, вай хоҳад бурид; ва ҳар кӣ мева оварад, пок хоҳад кард, то ки вай бештар мева оварад» (Юҳанно 15,1-2 ЛУТ).

Wie ein gesunder Weinstock versorgt uns Jesus mit einem stetigen Fluss an Lebenskraft und sein Vater agiert als Weingärtner, der weiss, wann und wo er ungesunde, absterbende Zweige wegnehmen muss, damit wir kraftvoller und ungehindert in die richtige Richtung wachsen. Natürlich tut er dies, damit wir gute Frucht…

Муфассал ➜