Зиндагии фаровон

458 умри фаровон«Масеҳ омад, то ба онҳо ҳаёт биёрад, яъне ҳаёт бо тамоми пуррагии он» (Юҳанно 10:10). Оё Исо ба шумо ҳаёти фаровон ва шукуфоиро ваъда додааст? Оё дуруст аст, ки ташвишҳои дунявӣ ба назди Худо оварда, аз ӯ талаб кунем? Вақте ки шумо неъматҳои моддӣ доред, оё шумо бештар имон доред, зеро онҳо баракат доранд?

Исо гуфт: «Аз ҳар тамаъ ҳазар кунед ва ҳазар кунед; Зеро ҳеҷ кас бо доштани моли зиёд зиндагӣ намекунад» (Луқо 1 Қӯр2,15). Арзиши зиндагии мо бо сарвати моддии мо чен карда намешавад. Баръакс, ба ҷои он ки дороии худро бо ҳамдигар муқоиса кунем, мо бояд аввал Малакути Худоро биҷӯем ва дар бораи ризқу рӯзии худ ғам нахӯрем (Матто 6,31-33)

Павлус махсусан дар зиндагии пурмаъно хуб аст. Новобаста аз он ки ӯ хор шуд ё баланд шуд, шиками ӯ сер буд ё гуруснагӣ холӣ буд, хоҳ дар ҷомеа буд ва хоҳ дар танҳоӣ азоб мекашид, ӯ ҳамеша қаноатманд буд ва дар ҳама ҳолат Худоро шукр мекард (Филиппиён). 4,11-13; Эфсӯсиён 5,20). Ҳаёти ӯ ба мо нишон медиҳад, ки мо метавонем новобаста аз вазъи молиявӣ ва эмотсионалӣ дар фаровонӣ зиндагӣ кунем.

Исо сабаби ба ин замин омаданаш ба мо мегӯяд. Вай дар бораи умри комил сухан меронад ва маънои умри абадиро дорад. Гурӯҳи вожаҳои «то пурра» аз юнонӣ (perissos юнонӣ) омада, маънояш «аз пеш рафтан; Бештар; берун аз ҳама омма ”ва ба калимаи хурд ва ноаён “ҳаёт” ишора мекунад.

Исо на танҳо ба мо зиндагии ояндаро ба пуррагӣ ваъда медиҳад, балки онро аллакай ба мо медиҳад. Ҳузури ӯ дар дохили мо барои мавҷудияти мо чизи бебаҳо илова мекунад. Мавҷудияти ӯ дар ҳаёти мо боиси он мегардад, ки зиндагии мо сазовори зиндагӣ бошад ва рақамҳо дар суратҳисоби бонкии мо пасиҳам гум мешаванд.

Дар боби даҳуми Юҳанно сухан дар бораи чӯпон меравад, ки ягона роҳи сӯи Падар аст. Барои Исо муҳим аст, ки мо бо Падари осмониамон муносибати хуб ва мусбӣ дошта бошем, зеро ин муносибатҳо асоси зиндагии қаноатмандии комил мебошанд. Тавассути Исо мо на танҳо ҳаёти ҷовидониро соҳиб мешавем, балки ба мо аллакай иҷозат дода шудааст, ки тавассути Худо бо ӯ муносибати наздик созем.

Одамон сарват ва фаровониро бо чизҳои моддӣ рабт медиҳанд, аммо Худо моро ба нуқтаи назари дигар ишора мекунад. Зиндагии тақдирсозаш дар фаровонӣ аз муҳаббат, шодмонӣ, сулҳ, сабр, меҳрубонӣ, меҳрубонӣ, имон, мулоимӣ, худдорӣ, шафқат, фурӯтанӣ, фурӯтанӣ, қудрати хислат, ҳикмат, шавқ, шаъну шараф, некбинӣ, эътимод ба худ пур аст , ростқавлӣ ва пеш аз ҳама бо муносибати ҷовидона бо ӯ. Сарвати моддӣ онҳоро бо ҳаёти пурра таъмин намекунад, аммо онро Худо ба онҳо медиҳад, агар мо ба ӯ тӯҳфаҳо ато кунем. Ҳар қадаре ки шумо дили худро ба Худо кушоед, зиндагии шумо бойтар мешавад.

аз ҷониби Барбара Даллгрен


PDFЗиндагии фаровон