Бузурги имон бошед

615 азимҷусса бошедОё шумо мехоҳед шахсе бошед, ки имон дорад? Мехоҳед боваре дошта бошед, ки кӯҳҳоро ҳаракат диҳад? Оё шумо мехостед аз имоне, ки мурдагонро зинда мекунад, ба монанди Довуд, ки азимҷуссаро кушта метавонад, иштирок кунед? Шояд дар ҳаёти шумо бузургҷуссаҳо зиёд бошанд, ки шумо мехоҳед онҳоро нест кунед. Ин ҳолат дар аксари масеҳиён, аз ҷумла ман низ дида мешавад. Оё шумо мехоҳед азимҷуссаи имон шавед? Шумо метавонед, аммо шумо инро танҳо карда наметавонед!

Аксар вақт, масеҳиёне, ки 1-умро хатм кардаанд1. Боби Ибриёнро хонед, ки шумо худро хеле хушбахт меҳисобед, агар шумо танҳо ба яке аз ин одамон аз таърихи Библия мувофиқат кунед. Худо низ аз ту рози бошад. Ин ақида аз он сабаб аст, ки аксари масеҳиён боварӣ доранд, ки ин порча бояд моро ҳидоят кунад, ки мисли онҳо бошем ва ба онҳо тақлид кунем. Аммо, ин дар ҳадафи худ дур нест ва ҳатто Аҳди Қадим ба ин такя намерасад. Муаллиф пас аз номбар кардани тамоми мардону заноне, ки ба унвони намояндаи эътиқоди онҳо ном бурда мешаванд, бо ин сухан идома медиҳад: «Бинобар ин мо низ, ки дар иҳотаи чунин абри шоҳидон қарор дорем, мехоҳем тамоми бори гарон ва гуноҳеро, ки ба осонӣ аз худ дур кунем. моро ба дом меандозад. Мо мехоҳем бо субот дар мусобиқае, ки дар пеш аст, давида, ба касе, ки аз имони мо пеш аст ва онро пурра мекунад, ба Исо нигоҳ кунем» (Ибриён 1).2,1-2 Библияи Сюрих). Оё шумо дар бораи ин суханон чизе пай бурдед? Он бузургони имонро шоҳид мегӯянд, аммо онҳо чӣ гуна шоҳид буданд? Мо ҷавоби ин саволро аз суханони Исо меёбем, ки онро дар Инҷили Юҳанно хонда метавонем: «Падари Ман то имрӯз кор мекунад, ва Ман низ кор мекунам» (Юҳанно 5,17). Исо қайд кард, ки Худо Падари ӯ аст. «Бинобар ин яҳудиён боз ҳам бештар кӯшиш карданд, ки ӯро бикушанд, зеро ӯ на танҳо рӯзи шанберо вайрон кард, балки ҳамчунин гуфт, ки Худо Падари Ӯст ​​ва Худро ба Худо баробар кардааст» (Юҳанно). 5,18). Ӯ фаҳмид, ки ба ӯ бовар накарданд, ба онҳо гуфт, ки ӯ чор шоҳид дорад, ки Писари Худо будани Ӯро исбот мекунанд.

Исо чор шоҳидро номбар мекунад

Исо эътироф мекунад, ки танҳо шаҳодати худи ӯ боваринок нест: «Агар ман бар худам шаҳодат диҳам, шаҳодати ман рост нест» (Юҳанно 5,31). Агар ҳатто Исо дар бораи худ шаҳодат дода натавонад, кӣ метавонад? Мо аз куҷо медонем, ки ӯ рост мегӯяд? Мо аз куҷо медонем, ки ӯ Масеҳ аст? Мо аз куҷо медонем, ки бо ҳаёт, марг ва эҳёи худ Ӯ метавонад моро наҷот диҳад? Хуб, ӯ ба мо мегӯяд, ки дар ин маврид нигоҳамонро ба куҷо гардонем. Мисли айбдоркунандаи давлатӣ, ки шоҳидонро барои тасдиқи иддао ё иддао даъват мекунад, Исо Яҳёи Таъмиддиҳандаро ҳамчун шоҳиди аввалини худ номбар мекунад: «Ин каси дигаре аст, ки бар ман шаҳодат медиҳад; ва ман медонам, ки шаҳодати ӯ дар бораи ман рост аст. Шумо назди Яҳё фиристодед ва ӯ ба ростӣ шаҳодат дод» (Юҳанно 5,32-33). Ӯ ба Исо шаҳодат дода, гуфт: «Инак, ин Барраи Худост, ки гуноҳи ҷаҳонро бар дӯш дорад». (Иоганн 1,29).
Шаҳодати дуюм корҳое мебошанд, ки Исо ба воситаи Падараш кардааст: «Аммо ман шаҳодати бузургтар аз Яҳё дорам; зеро корҳое ки Падар ба Ман супурдааст, то анҷом диҳам, ин корҳое, ки Ман мекунам, бар Ман шаҳодат медиҳанд, ки Падар Маро фиристод» (Юҳанно 5,36).

Аммо баъзе яҳудиён ба таълимот ва мӯъҷизаҳои Яҳё ва Исо бовар намекарданд. Барои ҳамин Исо шаҳодати сеюм дод: «Падаре, ки Маро фиристод, бар Ман шаҳодат дод» (Юҳанно 5,37). Вақте ки Исоро Яҳёи Таъмиддиҳанда дар Урдун таъмид дод, Худо гуфт: «Ин Писари азизи Ман аст, ки ман аз Ӯ хушнудам; шумо бояд инро бишнавед! »(Матто 17,5).

Баъзе шунавандагонаш он рӯз дар дарё ҳузур надоштанд ва аз ин рӯ суханони Худоро нашунидаанд. Агар шумо он рӯз Исоро гӯш мекардед, шумо шояд ба таълимот ва мӯъҷизаҳои Исо шубҳа мекардед ё садои Худоро дар Урдун намешунидед, аммо дар ҳеҷ сурат шумо наметавонистед аз охирин шоҳид даст кашед. Ниҳоят, Исо ба онҳо шаҳодати олиеро, ки ба онҳо дастрас аст, тақдим мекунад. Ин шоҳид кист?

Суханони Исоро бишнавед: «Шумо Навиштаҳоро меомӯзед, зеро гумон мекунед, ки дар онҳо ҳаёти ҷовидонӣ доред ва онҳо дар бораи Ман шаҳодат медиҳанд» (Юҳанно 5,39 Библияи Сюрих). Бале, Навиштаҳо шаҳодат медиҳанд, ки Исо кист. Дар ин ҷо мо дар бораи кадом оятҳо гап мезанем? Вақте ки Исо ин суханонро мегуфт, онҳо суханони Аҳди Қадим буданд. Чӣ тавр онҳо дар бораи ӯ шаҳодат доданд? Дар он ҷо ҳеҷ гоҳ Исо ба таври возеҳ зикр нашудааст. Тавре ки аллакай дар ибтидо гуфта шуд, воқеаҳо ва қаҳрамонони дар Юҳанно зикршуда дар бораи ӯ шаҳодат медиҳанд. Ту шоҳиди ӯ ҳастӣ. Ҳамаи одамоне, ки дар Аҳди Қадим бо имон рафтор мекарданд, сояи чизҳои оянда буданд: «Онҳое ки сояи чизҳои ояндаанд, вале худи бадан аз Масеҳ аст» (Қӯлассиён. 2,17 ELB).

Довуд ва Ҷолёт

Ҳамаи ин ба шумо ҳамчун як бузурги имони оянда чӣ иртибот дорад? Хуб, ҳама чиз! Биёед ба достони Довуд ва Ҷолёт муроҷиат кунем, ки дар он писарбачаи чӯпон дар имон он қадар қавӣ аст, ки тавонист бо як санг азимҷуссаеро ба замин орад (1. Китоби Самуил 17). Бисёри мо ин ҳикояро хонда истодаем ва дар ҳайратем, ки чаро мо имони Довудро надорем. Мо боварӣ дорем, ки онҳо сабт шудаанд, то ба мо таълим диҳанд, ки чӣ тавр ба Довуд монанд шавем, то мо ҳам ба Худо бовар кунем ва бузургҷуссаҳоро дар ҳаёти худ мағлуб кунем.

Аммо дар ин ҳикоя Довуд намояндаи шахсии мо нест. Пас мо набояд якдигарро дар ҷои ӯ набинем. Ҳамчун муждадиҳандаи оянда, ӯ мисли дигар шоҳидон, ки дар Нома ба Ибриён номбар шудаанд, ба Исо шаҳодат дод. Намояндаи мо лашкари Исроил мебошанд, ки бо тарс аз Ҷолёт ақибнишинӣ карданд. Биёед бифаҳмам, ки ман инро чӣ гуна мебинам. Довуд чӯпон буд, аммо дар таронаи 23 ӯ эълон мекунад: «Худованд чӯпони ман аст». Исо дар бораи худаш гуфт: «Ман чӯпони нек ҳастам» (Юҳанно 10,11). Довуд аз Байт-Лаҳм, ки Исо таваллуд шудааст, омад (1. Подш 17,12). Довуд мебоист бо амри падараш Йисой ба майдони ҷанг мерафт (ояти 20) ва Исо гуфт, ки ӯро падараш фиристодааст.
Подшоҳ Шоул ваъда дода буд, ки духтарашро ба марде, ки Ҷолётро кушта метавонад, ба шавҳар медиҳад.1. Подш 17,25). Вақте ки Исо бори дигар меояд, бо калисои худ издивоҷ мекунад. Ҷолёт 40 рӯз лашкари Исроилро масхара карда буд (ояти 16) ва инчунин 40 рӯз Исо рӯза дошт ва дар биёбон иблисро озмуда буд (Матто) 4,1-11). Довуд ба Ҷолёт рӯ оварда, бо чунин суханон гуфт: «Имрӯз Худованд туро ба дасти ман хоҳад супурд, ва ман туро мекушам ва сари туро аз тан ҷудо хоҳам кард» (ояти 46 Библияи Цюрих).

Дар навбати худ, Исо ман шуд 1. Дар китоби Мусо пешгӯӣ шудааст, ки ӯ сари мор, иблисро пахш хоҳад кард (1. Мос 3,15). Ҳамин ки Ҷолёт мурд, лашкари Исроил фалиштиёнро торумор карда, бисёре аз онҳоро куштанд. Бо вуҷуди ин, ҷанг бо марги Ҷолёт аллакай пирӯз шуда буд.

Шумо имон доред?

Исо гуфт: «Дар ҷаҳон метарсанд; балки хушҳол бошед, ман ҷаҳонро мағлуб кардам» (Юҳанно 16,33). Ҳақиқат ин аст, ки на мо имон дорем, ки бо бузургҷуссае, ки ба мо муқобилат мекунад, имон дорем, балки имони Исо ҳастем. Ӯ ба мо имон дорад. Вай аллакай барои мо бузургҷуссаҳоро мағлуб кард. Ягона вазифаи мо аз он иборат аст, ки он чи ки аз душман бокй мондааст, ба кор андохта шавад. Мо ба ихтиёри худ бовар надорем. Ин Исо аст: «Мо мехоҳем ба Он Касе назар кунем, ки имони моро пеш мебарад ва онро комил мекунад» (Ибриён 1).2,2 Библияи Сюрих).

Павлус инро чунин баён мекунад: «Зеро ки ман ба воситаи шариат барои шариат мурдам, то ки барои Худо зиндагӣ кунам. Ман бо Масеҳ маслуб шудаам. Ман зиндагӣ мекунам, аммо ҳоло ман не, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад. Зеро он чи ки ҳоло ба ҳасби ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имон ба Писари Худо, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман таслим кард, зиндагӣ мекунам» (Ғалотиён). 2,19 - 20).
Пас, чӣ тавр шумо азимҷуссаи имон мешавед? Дар Масеҳ зиндагӣ кунед ва Ӯ дар шумо: «Дар он рӯз хоҳед донист, ки Ман дар Падари Ман ҳастам, ва шумо дар Ман ва Ман дар шумо» (Юҳанно 14,20).

Бузургони имоне, ки дар «Нома ба Ибриён» зикр шудаанд, шоҳидон ва мубталоёни Исои Масеҳ буданд, ки имони моро пеш аз ҳама ба камол расониданд. Бе Масеҳ мо ҳеҷ кор карда наметавонем! Ҷолётро Довуд нест. Ин худи Исои Масеҳ буд! Мо инсонҳо ба қадри донаи хардал, ки кӯҳҳоро ҷунбонад, имон надорем. Вақте ки Исо гуфт: «Агар ту мисли донаи хардал имон медоштӣ, ба ин дарахти тут мегуфтӣ: худро берун каш ва худро ба баҳр кӯчон, ва ӯ ба ту итоат мекард» (Луқо 1).7,6). Ӯ бо таассуф дар назар дошт: Шумо умуман имон надоред!

Хонандаи азиз, шумо бо амал ва дастовардҳои худ азимҷуссаи имон нахоҳед шуд. Ва шумо аз Худо пурсида, барои пурзӯр кардани имони худ яке намешавед. Ин барои шумо фоидае нахоҳад дошт, зеро шумо аллакай азимҷуссаи имон ба Масеҳ ҳастед ва тавассути имони ӯ шумо ҳама чизро ба воситаи ӯ ва ба ӯ ғолиб хоҳед кард! Вай имони шуморо аллакай пештар ва мукаммал кардааст. Ба пеш! Бо ҷолёт!

аз ҷониби Такалани Мусеква