Масеҳ дар шумо зиндагӣ мекунад!

517 Масеҳ дар тустЭҳёи Исои Масеҳ барқарорсозии ҳаёт аст. Ҳаёти барқароршудаи Исо ба ҳаёти ҳаррӯзаи шумо чӣ гуна таъсир мерасонад? Дар нома ба Қӯлассиён Павлус як сиреро ошкор мекунад, ки метавонад ба шумо ҳаёти нав бахшад: «Шумо он чиро, ки аз ибтидои ҷаҳон аз шумо пинҳон буд, фаҳмидед, ҳатто он чиро, ки аз тамоми башарият ниҳон буд: сирре, ки ҳоло ошкор шудааст. ба ҳамаи масеҳиён. Сухан дар бораи мӯъҷизаи нофаҳмо меравад, ки Худо барои ҳамаи одамони рӯи замин омода кардааст. Шумо, ки ба Худо тааллуқ доред, шояд ин сирро дарк кунед. Дар он гуфта шудааст: Масеҳ дар шумо зиндагӣ мекунад! Бинобар ин шумо умеди қавӣ доред, ки Худо ба шумо дар ҷалоли Худ ҳиссаи худро хоҳад дод» (Қӯлассиён 1,26-27 Умед ба ҳама).

Намунаи ибрат

Ҳангоми дар ин замин буданаш Исо бо падараш чӣ гуна муносибат дошт? «Зеро ки ҳама чиз аз Ӯст, ба воситаи Ӯ ва аз они Ӯст» (Рум 11,36)! Ин маҳз муносибати байни Писар ҳамчун Худоё ва Падари ӯ ҳамчун Худост. Аз падар, ба воситаи падар, ба падар! «Бинобар ин Масеҳ, вақте ки ба ҷаҳон омад, ба Худо гуфт: Шумо қурбониҳо ва инъомҳои дигарро намехостед. Аммо ту ба ман ҷасад додӣ; ӯ бояд қурбонӣ шавад. Шумо қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбонии гуноҳро дӯст намедоред. Барои ҳамин гуфтам: Ман омадаам, ки хости туро иҷро кунам, Худоё. Ин аст он чизе ки ба ман дар Навиштаҳои Муқаддас гуфта шудааст» (Ибриён 10,5-7 Умед ба ҳама). Исо ҳаёти худро бечунучаро ба Худо бахшид, то ҳар чизе ки дар Аҳди Қадим дар бораи ӯ навишта шудааст, дар ӯ ҳамчун шахс иҷро шавад. Чӣ ба Исо кӯмак кард, ки ҳаёти худро ҳамчун қурбонии зинда пешкаш кунад? Оё вай ин корро бо ихтиёри худ карда метавонист? Исо гуфт: «Оё бовар намекунед, ки Ман дар Падар ҳастам ва Падар дар Ман? Суханоне ки ба шумо мегӯям, аз Худ намегӯям, балки Падаре ки дар Ман сокин аст, аъмоли Худро мекунад» (Юҳанно 1).4,10). Ягонагӣ дар Падар ва Падар дар Ӯ ба Исо имкон дод, ки ҳаёти худро ҳамчун қурбонии зинда пешкаш кунад.

Беҳтарин

Рӯзе, ки шумо Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда, Наҷотдиҳанда ва Наҷотдиҳандаи худ қабул кардед, Исо дар шумо шакл гирифт. Шумо ва тамоми одамони рӯи замин ба воситаи Исо ҳаёти ҷовидонӣ дошта метавонед. Чаро Исо барои ҳама мурд? «Исо барои ҳама мурд, то ки зиндагон дигар на барои худ зиндагӣ кунанд, балки барои Он ки барои онҳо мурд ва эҳьё шуд» (2. Коринфиён 5,15).

То он даме, ки Исо шуморо тавассути Рӯҳи Муқаддас маскан мекунад, шумо танҳо як даъват, як ҳадаф ва як ҳадаф доред: ҳаёт ва тамоми шахсияти худро бидуни маҳдудият ва бечунучаро ба ихтиёри Исо диҳед. Исо мероси худро ба даст гирифт.

Чаро шумо бояд иҷозат диҳед, ки худро пурра ба Исо ғарқ кунед? «Пас, эй бародарон ва хоҳарон, аз марҳамати Худо аз шумо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро ҳамчун қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо тақдим кунед. Ин аст ибодати оқилонаи шумо» (Румиён 1 Қӯр2,1).

Худро комилан ба Худо додан, ҷавоби шумо ба раҳмати Худост. Чунин қурбонӣ маънои тағир додани тарзи ҳаётро дорад. «Ба ин ҷаҳон мутобиқ нашавед, балки худро бо роҳи нав кардани тафаккури худ тағир диҳед, то бифаҳмед, ки иродаи Худо чист, ки некӣ, қобили қабул ва комил аст» (Румиён 1).2,2). Яъқуб дар номаи худ мегӯяд: «Чунон ки ҷисм бе рӯҳ мурда аст, ончунон имон бе аъмол мурда аст» (Яъқуб 2,26). Дар ин ҷо рӯҳ маънои нафасро дорад. Бадани бенафас мурдааст.Бадани зинда нафас мегираду имони зинда нафас мегирад. Асарҳои хуб чист? Исо мегӯяд: «Кори Худо ин аст, ки шумо ба Он ки фиристод, имон оваред» (Юҳанно 6,29). Аъмоли нек аъмолест, ки аз имон ба Масеҳ, ки дар дохили шумо сокин аст ва ба воситаи ҳаёти шумо ифода меёбад. Павлус гуфт: «Ман зиндаам, на ҳоло, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад» (Ғалотиён 2,20). Чӣ тавре ки Исо ҳангоми дар рӯи замин буданаш бо Худои Падар дар ягонагӣ зиндагӣ мекард, шумо низ бояд бо Исо муносибатҳои наздик дошта бошед!

Масъала

Идеал на ҳамеша дар ҳама соҳаҳои ҳаёти ман ба ман дахл дорад. На ҳама асарҳои ман аз имон ба Исои маскун сарчашма мегиранд. Мо сабаб ва сабабро дар достони офариниш мебинем.

Худо одамонро офаридааст, то лаззат баранд ва муҳаббати худро дар василаи онҳо баён кунанд. Ӯ дар муҳаббати худ Одаму Ҳавворо дар боғи Адан ҷойгир кард ва ба онҳо ҳукмронӣ бар биҳишт ва ҳар чизе ки дар он буд, дод. Онҳо дар Биҳишт бо Худо дар муносибатҳои наздик ва шахсӣ зиндагӣ мекарданд. Онҳо дар бораи «некӣ ва бад» чизе намедонистанд, зеро онҳо аввал ба Худо имон оварданд ва ба Худо эътимод доштанд. Он гоҳ Одаму Ҳавво ба дурӯғи мор бовар карданд, ки онҳо пуррагии ҳаётро дар худ мебинанд. Ба сабаби афтоданашон аз биҳишт ронда шуданд. Ба онҳо дастрасӣ ба «Дарахти ҳаёт» (яъне Исо) манъ карда шуд. Ҳарчанд онҳо аз ҷиҳати ҷисмонӣ зиндагӣ мекарданд, онҳо аз ҷиҳати рӯҳонӣ мурда буданд, онҳо ягонагии Худоро тарк карда буданд ва бояд худашон ҳал кунанд, ки чӣ дуруст ва чӣ нодуруст аст.

Худованд фармудааст, ки неъмат ва лаънат аз насл ба насл мерос мондааст. Павлус ин гуноҳи меросиро дарк карда, дар нома ба румиён навишт: «Бинобар ин, чунон ки гуноҳ ба воситаи як одам (Одам) ба ҷаҳон омад ва мамот ба воситаи гуноҳ, мамот низ ба ҳамаи одамон гузашт, зеро ки ҳама гуноҳ карданд» (Румиён). 5,12).

Ман хоҳиши дарк кардани худам ва зиндагӣ аз нафси худамро аз волидайни аввалини худ мерос гирифтаам. Дар ҳаёт дар муошират бо Худо мо муҳаббат, амният, эътироф ва қабулро қабул мекунем. Бе муносибати шахсӣ ва наздик бо Исо ва набудани Рӯҳулқудс, камбудие ба вуҷуд меояд ва боиси вобастагӣ мегардад.

Ман холи ботинии худро бо вобастагиҳои гуногун пур кардам. Муддати дароз дар ҳаёти масеҳӣ ман боварӣ доштам, ки Рӯҳулқудс қудрат аст. Ман ин қудратро истифода кардам ва кӯшиш кардам, ки нашъамандии худро рафъ кунам ё зиндагии худотарсонаро пеш барам. Тамаркуз ҳамеша ба худам буд. Ман мехостам, ки одатҳои худ ва хоҳишҳои худро рафъ кунам. Ин мубориза бо ниятҳои нек бенатиҷа буд.

Донистани муҳаббати Масеҳ

Бо Рӯҳи Худо пур шудан чӣ маъно дорад? Дар Эфсӯсиён ман маънои онро фаҳмидам. «Бигзор Падар ба шумо бо сарвати ҷалоли Худ қувват диҳад, то ки бо Рӯҳи Ӯ дар одами ботин қувват бахшед, то ки Масеҳ ба воситаи имон дар дилҳои шумо сокин бошад. Ва шумо дар муҳаббат реша ва асос ёфтаед, то ки бо ҳамаи муқаддасон дарк кунед, ки фарогирӣ ва дарозӣ ва баландӣ ва умқ чист, инчунин муҳаббати Масеҳро, ки аз ҳама дониш болотар аст, бидонед, то ки шумо пур шавед, то даме ки тамоми пуррагии Худоро гирифтанд» (Эфсӯсиён 3,17-19)

Саволи ман ин аст: Рӯҳулқудс барои ман чӣ лозим аст? Барои фаҳмидани муҳаббати Масеҳ! Натиҷаи ин дониш дар бораи муҳаббати Масеҳ аз ҳама дониш болотар аст? Бо эътирофи муҳаббати нофаҳми Масеҳ, ман комилии Худоро ба воситаи Исо, ки дар ман зиндагӣ мекунад, қабул мекунам!

Ҳаёти Исо

Эҳёи Исои Масеҳ барои ҳар як масеҳӣ, ҳатто барои ҳар як инсон аҳамияти ҳамаҷониба дорад. Он чизе ки он вақт рӯй дод, ба ҳаёти имрӯзаи ман таъсири калон расонд. «Зеро, агар дар ҳоле ки мо ҳанӯз душман будем, ба воситаи мамоти Писари Ӯ бо Худо мусолиҳа карда бошем, пас чӣ қадар зиёдтар мо ба воситаи ҳаёти Ӯ наҷот хоҳем ёфт, пас аз он ки мусолиҳа кардаем» (Румиён). 5,10). Аввалин далел ин аст: ба воситаи қурбонии Исои Масеҳ ман бо Худои Падар оштӣ шудаам. Дуюм, ки ман кайҳо онро нодида гирифта будам, ин аст: Ӯ маро дар тӯли умри худ фидия медиҳад.

Исо гуфт: «Аммо Ман омадаам, ки ба онҳо ҳаёт бахшам, яъне ҳаётро пурра гардонам» (Юҳанно 10,10 аз Тарҷумаи нави Женева). Ҳаёт ба инсон чӣ лозим аст? Фақат мурда ба ҳаёт ниёз дорад. «Шумо низ дар гуноҳҳои худ ва дар гуноҳҳои худ мурда будед» (Эфсӯсиён 2,1). Аз нуқтаи назари Худо, мушкилот танҳо дар он нест, ки мо гунаҳкорем ва ба бахшиш ниёз дорем. Мушкилоти мо хеле калонтар аст, мо мурдаем ва ба ҳаёти Исои Масеҳ ниёз дорем.

Ҳаёт дар биҳишт

Оё шумо метарсед, ки шумо наметавонед ҳамон касе бошед, ки шумо ҳаёти худро пурра ва бечунучаро ба Исо додед? Исо пеш аз он ки азоб кашад ва бимирад, ба шогирдонаш гуфт, ки онҳоро ятим намемонад: «Баъди андаке ҷаҳон Маро дигар нахоҳад дид. Аммо шумо Маро мебинед, зеро ки Ман зиндаам ва шумо низ зинда хоҳед монд. Дар он рӯз хоҳед донист, ки Ман дар Падари Худ ҳастам, ва шумо дар Ман, ва Ман дар шумо» (Юҳанно 14,20).

Чӣ тавре ки Исо дар шумо зиндагӣ мекунад ва ба воситаи шумо амал мекунад, шумо низ дар Исо зиндагӣ мекунед ва ҳамин тавр кор мекунед! Онҳо дар муошират ва мушоракат бо Худо зиндагӣ мекунанд, чунон ки Павлус эътироф кардааст: «Зеро ки мо дар Ӯ зиндагӣ мекунем, ҳаракат мекунем ва ҳастем» (Аъмол 1).7,28). Худшиносӣ дар нафси худ дурӯғ аст.

Чанде пеш аз маргаш Исо иҷрошавии ҳолати биҳиштиро эълон кард: «Чунон ки Ту, эй Падар, дар Ман ҳастӣ ва Ман дар Ту, ончунон онҳо низ дар мо хоҳанд буд, то ҷаҳон имон оварад, ки Ту Маро фиристодаӣ» (Юҳанно 1).7,21). Як будан бо Падари Худо, Исо ва тавассути Рӯҳулқудс ҳаёти ҳақиқӣ аст. Исо роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт аст!

Пас аз фаҳмидани ин, ман тамоми мушкилот, нашъамандӣ ва заъфҳои худро ба назди Исо меоварам ва мегӯям: «Ман ин корро карда наметавонам, ман наметавонам инро худам аз ҳаёти худ дур кунам. Дар ягонагӣ бо ту Исо ва ба воситаи ту ман метавонам нашъамандии худро бартараф кунам. Мехохам, ки шумо чои онхоро бигиред ва аз шумо хохиш мекунам, ки карзи ба мерос мондаи истицлолиятро дар хаёти ман баргардонед.

Як ояти калидии Қӯлассиён, "Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол аст" (Қӯлассиён 1,27) дар хакки шумо чунин мегуяд: Агар шумо, хонандаи азиз, ба Худой гардаед, худованд дар ту зодаи нав офаридааст. Онҳо ҳаёти нав, ҳаёти Исои Масеҳро гирифтанд. Дили сангини вай бо дили зиндаи ӯ иваз карда шуд (Ҳизқиёл 11,19). Исо дар шумо бо Рӯҳ зиндагӣ мекунад ва шумо дар Исои Масеҳ зиндагӣ мекунед, бофтаед ва ҳастед. Ягонагӣ бо Худо ҳаёти комил аст, ки то абад давом хоҳад кард!

Худоро гаштаю баргашта шукр гӯед, ки ӯ дар шумо зиндагӣ мекунад ва ба шумо иҷозат дода мешавад, ки дар ӯ ба ҷо оварда шавед. Бо ташаккури шумо, ин далели муҳим дар шумо ташаккул меёбад!

аз ҷониби Пабло Науэр