Биёед ва бинӯшед

667 омада, менӯшандЯк рӯзи нисфирӯзии гарм ман дар боғи себи наврасӣ дар боғи себ кор мекардам. Ӯ аз ман хоҳиш кард, ки кӯзаи обро барояш биёрам, то тавонад аз Алеи Одам (яъне оби пок) нӯшад. Ин ифодаи гули ӯ барои оби тоза буд. Тавре ки оби пок ҷисман тароват мебахшад, Каломи Худо ҳангоми омӯзиши рӯҳонӣ рӯҳҳои моро рӯҳбаланд мекунад.

Beachten Sie die Worte des Propheten Jesaja: «Denn gleichwie der Regen und Schnee vom Himmel fällt und nicht wieder dahin zurückkehrt, sondern feuchtet die Erde und macht sie fruchtbar und lässt wachsen, dass sie gibt Samen zu säen und Brot zu essen, so soll das Wort, das aus meinem Munde geht, auch sein: Es wird nicht wieder leer zu mir zurückkommen, sondern wird tun, was mir gefällt, und ihm wird gelingen, wozu ich es sende» (Jesaja 55,10-11)

Бисёре аз минтақаи Исроил, ки ин калимаҳо ҳазорҳо сол пеш навишта шуда буданд, ҳадди ақал хушк аст. Боришот на танҳо фарқи байни ҳосили бад ва ҳосили хуб, балки баъзан байни ҳаёт ва маргро дар назар дошт.
In diesen Worten von Jesaja spricht Gott über sein Wort, seine schöpferische Gegenwart, die sich mit der Welt beschäftigt. Eine Metapher, die er immer wieder verwendet, ist Wasser, Regen und Schnee, welche uns Fruchtbarkeit und Leben schenken. Sie sind Zeichen der Gegenwart Gottes. «Es sollen Zypressen statt Dornen wachsen und Myrten statt Nesseln. Und dem Herrn soll es zum Ruhm geschehen und zum ewigen Zeichen, das nicht vergehen wird» (Jesaja 55,13).

Kommt Ihnen das bekannt vor? Denken Sie an den Fluch, als Adam und Eva aus dem Garten Eden verstossen wurden: «Mit Mühsal sollst du dich von ihm, dem Acker, nähren dein Leben lang. Dornen und Disteln soll er dir tragen, und du sollst das Kraut auf dem Felde essen» (1. Мос 3,17-18)
Дар ин оятҳо мо баръакси онро мебинем - ваъдаи баракат ва фаровонӣ, на бештар биёбон ва талафот. Махсусан дар ғарб талаботи мо бештар аз ҳама қонеъ карда мешавад. Бо вуҷуди ин мо ҳанӯз дар қалбам хушксолӣ ва хору хорро дорем. Мо дар биёбони ҷонҳо ҳастем.

Мо ба зиндагии мо, ки бар мо меафтад, ба борони гаронбаҳо ва навсозии олиҷаноби Худо сахт ниёз дорем. Ҷамоат, ибодат ва хидмат ба шикастагон ҷойҳои ғизоӣ ва тақвиятдиҳанда ҳастанд, ки мо метавонем бо Худо вохӯрем.

Оё шумо имрӯз ташнаед? Хаста аз хорҳое, ки аз рашк мерӯянд, хорҳо, ки аз хашм мерӯянд, биёбони хушк, ки аз талабот, стресс, ноумедӣ ва мубориза ба вуҷуд меоянд?
Jesus bietet Ihnen lebendiges ewiges Wasser an: «Wer von diesem Wasser trinkt, den wird wieder dürsten; wer aber von dem Wasser trinkt, das ich ihm gebe, den wird in Ewigkeit nicht dürsten, sondern das Wasser, das ich ihm geben werde, das wird in ihm eine Quelle des Wassers werden, das in das ewige Leben quillt» (Johannes 4,14).
Исо манбаи нав аст. Биёед ва аз обе, ки ҳамеша ҷорист, нӯшед. Он чизест, ки дунёро зинда нигоҳ медорад!

аз ҷониби Грег Вилямс