Ман Исоро дар шумо мебинам

500 ман Исоро дар ту мебинамМан вазифаи худро ҳамчун кассир дар як мағозаи варзишӣ иҷро кардам ва бо як муштарӣ суҳбати дӯстона кардам. Вай рафтанӣ буд ва ба сӯи ман баргашт, ба ман нигарист ва гуфт: "Ман Исоро дар шумо мебинам."

Ман боварӣ надоштам, ки ба он чӣ гуна муносибат кунам. Ин изҳорот на танҳо қалби маро гарм кард, балки андешаҳоеро низ ба вуҷуд овард. Вай чиро пай бурд? Таърифи ман дар бораи ибодат ҳамеша чунин буд: Ҳаёте, ки пур аз нур ва муҳаббат ба Худо аст. Ман боварӣ дорам, ки Исо ин лаҳзаро ба ман дод, то ман минбаъд низ ҳаёти ибодатро фаъолона пеш барам ва барои ӯ нури равшане бошам.

Ман ҳамеша инро ҳис намекардам. Тавре ки ман дар имон афзудаам, фаҳмиши ман дар бораи ибодат низ зиёд шудааст. Вақте ки ман дар палатаи худ калон шудам ва дар он ҷо хидмат кардам, ҳамон қадар бештар ман фаҳмидам, ки ибодат танҳо сурудани сурудҳои мадҳӣ ё дарс додан дар дарсҳои кӯдакӣ нест. Ибодат маънои аз таҳти дил зиндагӣ карданеро дорад, ки Худо ба ман додааст. Ибодат посухи ман ба пешниҳоди муҳаббати Худо аст, зеро Ӯ дар ман зиндагӣ мекунад.

Ин як мисол аст: Гарчанде ки ман ҳамеша боварӣ доштам, ки бо Офаридгори худ даст ба даст ба паҳлӯ рафтор кардан муҳим аст - пас, ӯ сабаби мавҷудияти мост - чанде пеш аз он ки ман фаҳмидам, ки ман ба ибодати Худо менигаристам ва хурсанд мешудам офариниш ва ӯро ситоиш кунед. Ин на танҳо ба дидани чизи зебо, балки дарк кардани он аст, ки Офаридгори ман, ки маро дӯст медорад, ин чизҳоро барои хушнуд сохтани ман офаридааст ва вақте ки ман аз ин огоҳ мешавам, Худоро парастиш мекунам ва ӯро ситоиш мекунам.

Решаи ибодат муҳаббат аст, зеро Худо маро дӯст медорад, ман мехоҳам ба ӯ ҷавоб диҳам ва вақте ки ҷавоб диҳам, ӯро ибодат мекунам. Ҳамин тавр, дар номаи аввали Юҳанно навишта шудааст: «Биёед дӯст дорем, зеро ки Ӯ аввал моро дӯст дошт» (1. Йоханес 4,19). Муҳаббат ё саҷда як вокуниши комилан муқаррарӣ аст. Вақте ки ман Худоро дар сухан ва рафторам дӯст медорам, ман Ӯро мепарастам ва бо ҳаёти худ ба Ӯ муроҷиат мекунам. Ба ибораи Франсис Чан: «Тамхории асосии мо дар зиндагӣ ин аст, ки онро чизи асосӣ гардонем ва ба он муроҷиат кунем». Ман мехоҳам, ки ҳаёти ман дар Ӯ комилан об шавад ва бо ин мақсад ман Ӯро ибодат мекунам. Азбаски парастиши ман муҳаббати маро нисбат ба ӯ инъикос мекунад, он ба атрофиёнам намоён мешавад ва баъзан ин намоёнӣ ба вокуниш оварда мерасонад, ба монанди муштарӣ дар мағоза.

Вокуниши ӯ ба ман хотиррасон кард, ки одамони дигар тарзи муносибати маро бо онҳо дарк мекунанд. Муомилаи ман бо дигарон на танҳо ҷузъи ибодати ман аст, балки инъикоси ибодати ман низ мебошад. Шахсияти ман ва он чизе ки ман тавассути он зоҳир мекунам, низ як намуди ибодат аст. Ибодат инчунин маънои миннатдор будан аз Наҷотдиҳандаи ман ва ба ӯ расонидани онро дорад. Дар ҳаёте, ки ба ман дода шудааст, ман кӯшиш мекунам, ки нури ӯ ба одамони зиёд бирасад ва ман доимо аз ӯ таълим гирам - хоҳ тавассути хондани ҳаррӯзаи Библия, то ки ба дахолати ӯ дар ҳаёти ман, бо ва барои он кушода бошам одамон дар ман зиндагӣ мекунанд, то дуо гӯянд ё диққаташонро ба чизи воқеан муҳим ҳангоми сурудани гимнҳои ибодатӣ расонанд. Вақте ки ман дар мошин суруд мехонам, дар зеҳни ман, дар ҷои кор, бо корҳои майда-чуйдаи ҳаррӯза машғул мешавам ё дар бораи сурудҳои ҳамду сано фикр мекунам, дар бораи он касе, ки ҳаёти маро ба ман бахшидааст, фикр мекунам ва ӯро мепарастам.

Ибодати ман ба муносибати ман бо одамони дигар таъсир мерасонад. Агар Худо дар муносибатҳои ман ширеш бошад, ин ӯро иззату ҳурмат хоҳад кард. Ман ва дӯсти беҳтарини ман ҳамеша пас аз якҷоя будан ва пеш аз ҷудо шудан дар ҳаққи якдигар дуо мегӯем. Вақте ки мо ба Худо менигарем ва ба иродаи Ӯ майл дорем, мо ба ӯ барои ҳаётамон ва барои муносибати байниҳамдигарӣ ташаккур мегӯем. Азбаски мо медонем, ки Ӯ қисми муносибатҳои мост, миннатдории мо барои дӯстии мо як намуди ибодат аст.

Аҷиб аст, ки то чӣ андоза ба Худо саҷда кардан осон аст. Вақте ки ман Худоро ба афкор, қалб ва зиндагии худ даъват мекунам ва дар муносибатҳо ва таҷрибаҳои ҳамарӯзаи худ ҳузури Ӯро меҷӯям - ибодат ба мисли интихоби зиндагӣ барои ӯ ва дигар одамонро дӯст доштанаш осон аст. Ман ҳаёти ибодатро дӯст медорам ва медонам, ки Худо мехоҳад қисми ҳаёти ҳаррӯзаи ман бошад. Ман бисёр вақт мепурсам "Худоё, чӣ гуна мехоҳӣ, ки ман имрӯз муҳаббати туро интиқол диҳам?" Ба ибораи дигар: "Имрӯз чӣ гуна метавонам туро парастиш кунам?" Нақшаҳои Худо аз он чи ки мо тасаввур карда наметавонистем, хеле бузургтаранд. Вай тамоми ҷузъиёти зиндагии моро медонад. Ӯ медонад, ки суханони ин муштарӣ то имрӯз дар ман садо медиҳанд ва ба он мусоидат кардаанд, ки ман ибодатро чӣ гуна мефаҳмам ва ҳаёти пур аз таърифу ситоишро ифода кардан чӣ маъно дорад.

аз ҷониби Ҷессика Морган