Шамъҳои зодрӯз

627 шамъҳои зодрӯзЯке аз чизҳое, ки мо ҳамчун масеҳиён ба он боварӣ дорем, ин аст, ки Худо ҳамаи гуноҳҳои моро бахшидааст. Мо медонем, ки ин дар назария дуруст аст, аммо вақте ки сухан дар бораи ҳолатҳои амалии ҳаррӯза меравад, мо тавре рафтор мекунем, ки чунин набуд. Мо одатан ҳамон тавре рафтор мекунем, ки ҳангоми бахшидан чӣ гуна амал мекунем, вақте ки шамъро дамидем. Вақте ки мо кӯшиш мекунем онҳоро тарконем, шамъҳо новобаста аз он ки мо чӣ қадар ҷиддӣ кӯшиш кунем, фурӯзон мешаванд.

Ин шамъҳо нишондиҳандаи хуби онанд, ки чӣ гуна мо майл ба сӯзондани гуноҳҳо ва хатогиҳои дигаронро дорем, аммо онҳо дубора ба ҳаёти нав зоҳир мешаванд. Аммо бахшиши илоҳӣ чунин нест. Вақте ки мо аз гуноҳҳои худ тавба мекунем, Худо онҳоро мебахшад ва то абад фаромӯш мекунад. Дигар ҷазо, гуфтушунид ва кинае интизори ҳукми дигар нест.

Ба таври комил ва бидуни қайд бахшидан ба табиати мо мухолиф аст. Ман боварӣ дорам, ки шумо баҳси байни Исо ва шогирдонашро дар хотир доред, ки дар бораи он ки мо бояд чанд маротиба касеро бахшем, ки бар зидди мо гуноҳ мекунад, бар зидди ман гуноҳе мекунад, бибахшед? Оё ҳафт маротиба кофӣ аст? Исо ба вай гуфт: «Ба ту мегӯям, на ҳафт бор, балки ҳафтод маротиба ҳафт» (Матто 18,21-22)

Тасаввур ва дарк кардани ин сатҳи афв душвор аст. Мо ин корро карда наметавонем, аз ин рӯ барои мо фаҳмидани он душвор аст, ки Худо қодир аст. Мо аксар вақт фаромӯш мекунем, ки бахшиши ӯ муваққатӣ нест. Мо боварӣ дорем, ки ҳарчанд Худо мегӯяд, ки гуноҳҳои моро нест кардааст, Ӯ дар ҳақиқат интизори ҷазо аст, агар мо ба меъёрҳои Ӯ ҷавобгӯ набошем.

Худо шуморо гунаҳкор намедонад. Ӯ шуморо мебинад, ки шумо дар ҳақиқат ҳастед - шахси одил, ки аз ҳама гунаҳкорӣ пок шудааст, аз ҷониби Исо пардохта ва фидия дода шудааст. Дар хотир доред, ки Яҳёи Таъмиддиҳанда дар бораи Исо чӣ гуфта буд? «Инак, Барраи қурбонии Худост, ки гуноҳро аз тамоми ҷаҳон мегирад!» (Иоганн 1,29 NGÜ). Ӯ гуноҳро муваққатан тарк намекунад ё танҳо пинҳон намекунад. Ҳамчун Барраи Худо, Исо ба ҷои шумо мурд ва тамоми гуноҳҳои шуморо пардохт. «Лекин ба якдигар меҳрубон ва меҳрубон бошед ва якдигарро бахшед, чунон ки Худо низ шуморо дар Масеҳ бахшидааст» (Эфсӯсиён 4,32).
Худо комилан мебахшад ва Ӯ мехоҳад, ки шумо онҳоеро, ки мисли шумо то ҳол нокомиланд, бубахшед. Агар мо аз Худо бахшоиш талаб кунем, Ӯ ​​шуморо 2000 сол пеш бахшидааст!

аз ҷониби Ҷозеф Ткач