Чашмони ман наҷоти туро диданд

370 Чашмони ман наҷот дидаандШиори имрӯзаи паради кӯчаҳо дар Сюрих ин аст: "Рақс барои озодӣ" (рақс барои озодӣ). Дар вебсайти фаъолият мо мехонем: “Паради кӯча як намоиши рақс барои муҳаббат, сулҳ, озодӣ ва таҳаммул аст. Ташкилкунандагони паради кӯча бо шиори "Рақс барои озодӣ" ба озодӣ таваҷҷӯҳ доранд.

Хохиши мухаббат, сулх ва озодй хамеша гамхории инсоният буд. Аммо, мутаассифона, мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки комилан баръакс хос аст: нафрат, ҷанг, зиндон ва таҳаммулнопазирӣ. Ташкилкунандагони паради кӯчаҳо озодй дар маркази диккат аст. Аммо онҳо чиро дарк накарданд? Чӣ маъно дорад, ки онҳо нобино ба назар мерасанд? Озодии ҳақиқӣ Исоро талаб мекунад ва маҳз Исо бояд дар маркази таваҷҷӯҳ бошад! Он гоҳ муҳаббат, сулҳ, озодӣ ва таҳаммулпазирӣ вуҷуд дорад. Он гоҳ шумо метавонед ҷашн гиред ва рақс кунед! Мутаассифона, ин фаҳмиши аҷиб то ҳол барои бисёриҳо дастрас нест.

«Аммо агар Инҷили мо фаро гирифта шуда бошад, ҳамин тавр аст аз нобудшавандагон, беимонон, ки худои ин ҷаҳон зеҳнашон онҳоро аз дидани дурахши Инҷили ҷалоли Масеҳ, ки ба сурати Худост, кӯр кардааст, пинҳон аст. Зеро ки мо худамонро мавъиза намекунем, балки Исои Масеҳро ҳамчун Худованд, ва худамонро бандагони шумо ба хотири Исо. Зеро Худое, ки гуфтааст: Аз торикӣ нур хоҳад шуд! вай ки дар дилҳои мо дурахшид, то нури дониши ҷалоли Худоро дар рӯи Исои Масеҳ бахшад» (2 Қӯринтиён. 4,3-6)

Исо нурест, ки беимонон онро дида наметавонанд.

Шимъӯн марди одил ва худотарс дар Ерусалим буд ва Рӯҳулқудс бар ӯ буд (Луқо). 2,25). Ӯ ваъда дода буд, ки пеш аз маргаш тадҳиншудаи Худовандро бубинад. Вақте ки волидон кӯдаки Исоро ба маъбад оварданд ва ӯ ӯро ба оғӯш гирифт, Худоро ҳамду сано хонд ва гуфт:

«Акнун, эй Худованд! зеро чашмони ман наҷоти Туро дидаам, ки онро дар пеши назари тамоми халқҳо муҳайё кардаӣ, чароғе барои ваҳй ба халқҳо ва барои ҷалоли қавми Ту Исроил» (Луқо). 2,29-32)

Исои Масеҳ чун нур омад, то ин ҷаҳонро равшан кунад.

«Аз зулмот нур медурахшад! вай ки дар дилҳои мо дурахшид, то нури дониши ҷалоли Худоро дар рӯи Исои Масеҳ бахшад» (2 Қӯринтиён. 4,6).

Дидори Исои Масеҳ барои Шимъӯн як таҷрибаи ҳаётӣ буд, ки нуқтаи ҳалкунанда пеш аз он ки ӯ бо ин ҳаёт видоъ кунад. Эй бародарон, оё чашмони мо низ наҷоти Худоро бо тамоми ҷалолаш эътироф кардаанд? Муҳим аст, ки ҳеҷ гоҳ фаромӯш накунед, ки чӣ қадар Худо моро бо кушодани чашмони худ ба наҷоти худ баракат додааст:

«Ҳеҷ кас наметавонад назди Ман биёяд, магар он ки Падаре ки Маро фиристод, вайро ҷалб накунад; ва дар рӯзи охир ӯро эҳьё хоҳам кард. Дар анбиё навишта шудааст: «Ва ҳама аз Худо таълим хоҳанд гирифт». Ҳар кӣ аз Падар шунида ва омӯхтааст, назди Ман меояд. На ин ки касе Падарро дидааст, ҷуз он ки аз Худост, Падарро дидааст. Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад. Ман нони ҳаёт ҳастам. Падарони шумо дар биёбон манна хӯрда, мурданд. Ин нонест, ки аз осмон нозил мешавад, то касе аз он бихӯрад ва намирад. Ман нони зинда ҳастам, ки аз осмон нозил шудааст; агар касе аз ин нон бихӯрад, то абад зинда хоҳад монд. Аммо ноне ки хоҳам дод, ҷисми Ман барои ҳаёти ҷаҳон аст» (Юҳанно 6,44-51)

Исои Масеҳ нони зинда, наҷоти Худост. Оё мо он вақтро ба ёд меорем, ки Худо чашмони моро ба ин дониш кушод? Павлус лаҳзаи равшанфикрии худро ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунад, мо дар бораи он вақте ки ӯ ба Димишқ мерафт, мехонем:

«Аммо вақте ки ӯ мерафт, ба Димишқ наздик мешуд. Ва ногаҳон нуре аз осмон дар атрофаш дурахшид; ва ӯ ба замин афтод ва овозе шунид, ки ба ӯ мегуфт: «Шоул, Шоул! Чаро маро таъқиб мекунӣ? Аммо гуфт: Ту кистӣ, Худовандо? Аммо вай : Ман Исо ҳастам, ки шумо Ӯро таъқиб мекунед. Аммо бархез ва ба шаҳр рав ва ба ту мегӯянд, ки чӣ кор кардан лозим аст! Аммо одамоне, ки бо ӯ дар роҳ мерафтанд, хомӯш монданд, зеро овозро шуниданд, вале касеро надиданд. Аммо Шоул аз замин бархест. Аммо чун чашмонаш кушода шуд, чизе надид. Ва аз дасти вай бурданд ва ба Димишқ оварданд. Ва се рӯз дида натавонист, ва на хӯрд ва на нӯшид» (Аъмол 9,3-9)

Ваҳйи наҷот барои Павлус чунон кӯр шуд, ки ӯ 3 рӯз дида натавонист!

Пас аз дидани наҷоти Ӯ чӣ қадар нури Ӯ ба мо зад ва зиндагии мо то чӣ андоза тағйир ёфт? Оё ин барои мо низ, чун дар мо эҳёи воқеӣ буд? Биёед сӯҳбатро бо Ниқӯдимус гӯш кунем:

«Ва Ниқӯдимус ном марде аз фарисиён буд, ки сарвари яҳудиён буд. Ӯ шабона назди ӯ омад ва ба ӯ гуфт: «Устод, мо медонем, ки ту муаллим ҳастӣ, ки аз ҷониби Худо омадааст, зеро ин мӯъҷизаҳоеро, ки ту мекунӣ, ҳеҷ кас наметавонад анҷом диҳад, магар ин ки Худо бо ӯ бошад». Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям, агар касе аз нав таваллуд наёбад, Малакути Худоро дида наметавонад». Ниқӯдимус ба ӯ гуфт: «Чӣ гуна одам метавонад пир шавад таваллуд шавад? Оё бори дуюм ба шиками модараш даромада, таваллуд шавад? Исо ҷавоб дод: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, агар касе аз об ва Рӯҳ таваллуд наёбад, ба Малакути Худо дохил шуда наметавонад. [Ҷон 3,6] Он чи аз ҷисм таваллуд мешавад, ҷисм аст ва он чи аз рӯҳ таваллуд мешавад, рӯҳ аст. Аз он ки ба шумо гуфтам, тааҷҷуб накунед: {Шумо бояд аз нав таваллуд шавад» (Юҳанно 3:1-7).

Барои шинохтани Малакути Худо ба одам «таваллуди» нав лозим аст. Чашмони инсон аз наҷоти Худо кӯр аст. Аммо ташкилкунандагони паради кӯчаҳо дар Цюрих аз нобиноии умумии рӯҳонӣ огоҳ нестанд. Шумо дар назди худ ҳадафи рӯҳонӣ гузоштаед, ки бе Исо ноил шудан мумкин нест. Инсон наметавонад худ ба худ ҷалоли Худоро пайдо кунад ва ё онро пурра донад. Худост, ки худро ба мо ошкор мекунад:

«{Шумо} маро интихоб накардед, балки {ман} ту ва шуморо интихоб кардам Фармон деҳ, ки бирав ва мева оварӣ, ва меваи шумо боқӣ монад, то ҳар он чи аз Падар ба исми Ман талаб кунед, ба шумо ато кунад» (Юҳанно 1).5,16).

Эй бародарон, мо имтиёзи бузург дорем, ки чашмони мо наҷоти Худоро дидаанд: "Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи мо».

Ин таҷрибаи муҳимтаринест, ки мо метавонем дар тамоми ҳаёти мо дошта бошем. Барои Шимъӯн пас аз дидани Наҷотдиҳанда дар зиндагӣ дигар ҳадафҳо набуд. Ҳадафи ӯ дар зиндагӣ амалӣ шуд. Оё эътирофи наҷоти Худо барои мо ҳамин гуна аҳамият дорад? Имрӯз ман мехоҳам ҳамаи моро ташвиқ кунам, ки ҳеҷ гоҳ чашми худро аз наҷоти Худо нагирем ва ҳамеша нигоҳи (рӯҳонии) худро ба Исои Масеҳ нигоҳ дорем.

«Агар шумо бо Масеҳ эҳьё шуда бошед, он чиро, ки дар боло аст, биҷӯед, дар куҷо Масеҳ дар ямини Худо нишастааст. Дар бораи он чи дар боло аст, фикр кунед, на дар бораи он чи дар рӯи замин аст! Зеро ки шумо мурдаед, ва ҳаёти шумо бо Масеҳ дар Худо ниҳон аст. Вақте ки Масеҳ, ки ҳаёти шумост, зоҳир мегардад, шумо низ бо Ӯ дар ҷалол зоҳир хоҳед шуд» (Қӯлассиён 3,1-4)

Павлус моро насиҳат медиҳад, ки на ба он чи дар рӯи замин аст, балки ба Масеҳ нигоҳ кунем. Ҳеҷ чиз дар ин замин набояд моро аз наҷоти Худо дур кунад. Ҳар чизе ки барои мо хуб аст, аз боло меояд, на аз ин замин:

«Хато накунед, бародарони азизам! Ҳар як атои нек ва ҳар атои комил аз боло, аз ҷониби Падари нурҳо нозил мешавад, ки дар Ӯ ҳеҷ тағйирот ва сояи дигаргуниҳо нест» (Яъқуб) 1,16-17)

Чашмони мо наҷоти Худоро шинохт ва дигар набояд чашми худро аз ин наҷот надиҳем, ҳамеша нигоҳамонро ба боло равона кунем. Аммо, ҳамаи ин дар ҳаёти ҳаррӯзаи мо чӣ маъно дорад? Мо ҳама худро дар вазъиятҳои душвор, озмоишҳо, бемориҳо ва ғайра меёбем. Чӣ тавр метавон ҳатто бо чунин парешониҳои бузург чашмони худро ба Исо нигоҳ доштан мумкин аст? Павлус ба мо ҷавоб медиҳад:

«Дар Худованд ҳамеша шод бошед! Боз гуфтаниам: шод бошед! Ҳалимии Ту ба ҳама маълум хоҳад шуд; Худованд наздик аст. Дар бораи ҳеҷ чиз ғам нахӯред, балки дар ҳама чиз ба воситаи дуо ва илтиҷо бо шукргузорӣ хоҳишҳои худро ба Худо баён кунед; ва осоиштагии Худо, ки аз ҳар хирад болотар аст, дилҳо ва фикрҳои шуморо дар Исои Масеҳ нигоҳ хоҳад дошт» (Филиппиён). 4,4-7)

Дар ин ҷо Худо ба мо сулҳу оромии илоҳӣ ваъда медиҳад, ки «аз ҳама фаҳмиш болотар аст». Пас, мо бояд нигарониҳо ва ниёзҳои худро пеши тахти Худо гузорем. Бо вуҷуди ин, оё дидед, ки дуоҳои мо чӣ гуна мустаҷоб мешаванд?! Оё ин маънои онро дорад: "ва Худо ҳама ташвишу мушкилоти моро ҳал мекунад ва аз онҳо халос мешавад"? Не, дар ин ҷо ваъдае нест, ки Худо ҳамаи мушкилоти моро ҳал мекунад ё бартараф мекунад. Ваъда ин аст: "Ва осоиштагии Худо, ки аз ҳар хирад болотар аст, дилҳо ва фикрҳои шуморо дар Исои Масеҳ нигоҳ хоҳад дошт.".

Вақте ки мо чашмони худро боло карда, нигарониҳои худро пеши тахти Худо меорем, Худо новобаста аз он ки вазъият чӣ гуна аст, ба мо осоиштагии фавқулодда ва шодии амиқи рӯҳонӣ ваъда медиҳад. Ин аст, ки мо дар ҳақиқат ба ӯ такя мекунем ва худро ба дасти ӯ мегузорем.

«Инро ба шумо гуфтам, то дар ман осоиштагӣ дошта бошед. Дар ҷаҳон ранҷе дорӣ; балки хушҳол бошед, ман ҷаҳонро мағлуб кардам» (Юҳанно 16,33).

Диққат: Мо на танҳо ба рухсатӣ меравем ва боварӣ дорем, ки Худо тамоми масъулиятҳои моро ба дӯш мегирад. Масеҳиёне ҳастанд, ки маҳз ин хато мекунанд. Онҳо таваккал ба Худоро бо бемасъулиятӣ омехта мекунанд. Аммо ҷолиб он аст, ки чӣ гуна Худо дар чунин мавридҳо раҳмати бузург зоҳир мекунад. Беҳтар аст, ки ба Худо бештар таваккал кунем, аз он ки ҷони худро ба дасти худ гирем.

Дар ҳар сурат, мо бояд масъулиятро идома диҳем, аммо мо дигар на ба қувваҳои худ, балки ба Худо таваккал мекунем. Дар сатҳи рӯҳонӣ, мо бояд дарк кунем, ки Исои Масеҳ наҷоти мо ва ягона умеди мост ва мо бояд кӯшиш кунем, ки худамон самари рӯҳонӣ ба даст орем. Паради кӯчаҳо низ муваффақ нахоҳад шуд. Дар таронаи 37 мо мехонем:

«Ба Худованд таваккал кунед ва некӣ кунед; дар замин сокин шавед ва садоқатро нигоҳ доред; ва аз Худованд лаззат бибар, ва Ӯ он чи дилат мехоҳад, ба ту ато хоҳад кард. Роҳи худро ба Худованд супор, ва ба Ӯ таваккал кун, ва Ӯ амал хоҳад кард, ва Ӯ адолати туро мисли нур баланд хоҳад кард, ва адолати туро мисли нисфирӯзӣ баланд хоҳад кард» (Забур 3).7,3-6)

Исои Масеҳ наҷоти мост, Ӯ моро сафед мекунад. Мо бояд хаёти худро бечунучаро ба У супорем. Бо вуҷуди ин, ба нафақа набаред, балки "накӣ кунед" ва "вафодорӣ посбонӣ кунед". Вақте ки чашми мо ба Исо, наҷоти мост, мо дар дасти амн ҳастем. Биёед бори дигар дар Забур 37 хонем:

«Қадамҳои одамро Худованд устувор мекунад, ва ӯ роҳи худро дӯст медорад; агар биафтад, дароз нахоҳад шуд, зеро ки Худованд дасти ӯро дастгирӣ мекунад. Љавон будаму пир шудам, вале надидаам, ки одилро тарк карда бошад ва насли ўро нон талаб кунад; хамеша мехрубон асту карз медихад ва авлоди у барои баракат» (Забур 37,23-26)

Агар мо роҳҳои худро ба Худо таслим кунем, Ӯ ​​ҳеҷ гоҳ моро тарк намекунад.

«Ман туро ятим намемонам, ба наздат меоям. Боз як хурд , ва ҷаҳон дигар Маро намебинад; Лекин шумо ба ман нигоҳ мекунед, зеро ки ман зиндаам, шумо низ зинда хоҳед монд. Дар он рӯз шумо хоҳед донист, ки Ман дар Падарам ва шумо дар Ман ва Ман дар шумо. Ҳар кӣ аҳкоми Маро дорад ва риоя кунад, вай Маро дӯст медорад; лекин ҳар кӣ Маро дӯст дорад, ӯро падари Ман дӯст хоҳад дошт; ва ман ӯро дӯст медорам ва худро ба ӯ зоҳир хоҳам кард» (Юҳанно 14,18-21)

Ҳатто вақте ки Исо ба тахти Худо нишаст, ӯ гуфт, ки шогирдонаш Ӯро диданд! Новобаста аз он ки мо дар куҷо бошем ва новобаста аз вазъияти мо, Исои Масеҳ, наҷоти мо ҳамеша намоён аст ва нигоҳи мо бояд ҳамеша ба Ӯ бошад. Дархости ӯ ин аст:

«Назди ман биёед, эй ҳамаи хастагон ва гаронборон! Ва ман ба шумо оромӣ медиҳам. Юғи маро ба гардани худ бигир ва аз ман биомӯз! Зеро ки ман ҳалим ва фурӯтан ҳастам, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт; зеро юғи Ман осон ва бори Ман сабук аст» (Матто 11,28-30)

Ваъдаи ӯ ин аст:

"Ҳатто агар ман бо шумо набошам ҳам, шумо ором хоҳед буд. Ман ба ту осоиштагии худро медиҳам; сулхе, ки дар чахон касе ба шумо дода наметавонад. Пас, хавотир ва тарс нашавед» (Юҳанно 14,27 Умед ба ҳама).

Имруз Цюрих барои сулху озодй ракс мекунад. Биёед инчунин ҷашн гирем, зеро чашмони мо наҷоти Худоро шинохтанд ва мо дуо мегӯем, ки ҳарчи бештари одамон он чиро, ки ба мо ин қадар аҷиб ваҳй шудааст, бубинанд ва дарк кунанд: "Наҷоти олиҷаноби Худо дар Исои Масеҳ!"

аз ҷониби Даниэл Бёш