Барои дигарон баракат бошед

Ман фикр мекунам, ки ман гуфта метавонам, ки ҳамаи масеҳиён мехоҳанд аз ҷониби Худо баракат гиранд. Ин орзуи нек аст ва решаҳои худро ҳам дар Аҳди Қадим ва ҳам дар Аҳди Ҷадид дорад. Баракати рӯҳонӣ 4. Мос 6,24 бо он оғоз мешавад: «Худованд туро баракат диҳад ва нигоҳ дорад!» Ва Исо аксар вақт дар «Муборак» дар Матто 5 мегӯяд: «Хушо (муборак) ҳастанд...».

Аз ҷониби Худо баракат ёфтан имтиёзи олие аст, ки ҳамаи мо бояд дар ҷустуҷӯи он бошем. Аммо бо кадом мақсад? Оё мо мехоҳем, ки баракате ба даст орем, ки Худо ӯро хуб мешиносад? Барои ба даст овардани мақоми баландтар? Бо афзоиши шукуфоӣ ва саломатии хуб аз тарзи ҳаёти бароҳати мо лаззат бурдан лозим аст?

Бисёриҳо баракати Худоро меҷӯянд, то чизе пайдо кунанд. Аммо ман чизи дигареро пешниҳод мекунам. Вақте ки Худо Иброҳимро баракат дод, нияти Ӯ ин буд, ки вай барои дигарон баракат шавад. Дигар одамон низ бояд дар баракат шарик шаванд. Исроил бояд баракат барои халқҳо ва масеҳиён баракат барои оилаҳо, калисо, ҷамоатҳо ва замин бошад. Мо баракат дорем, ки баракат бошем.

Чӣ тавр мо инро карда метавонем? Дар 2. Павлус дар 9 ба Қӯринтиён 8 менависад: «Аммо Худо қудрат дорад, ки шуморо бо ҳар неъмат ба таври фаровон баракат диҳад, то ки шумо ҳамеша дар ҳар ҷиҳат фаровонӣ дошта бошед ва барои аъмоли неки ҳар навъ имконоти фаровон дошта бошед». Худо моро баракат медиҳад, то ки мо корҳои нек кунем, ки мо бояд бо ҳар гуна роҳ ва дар ҳама вақт анҷом диҳем, зеро Худо ҳама чизеро, ки ба мо лозим аст, фароҳам меорад.

Дар тарчумаи «Умед ба хама» байти боло омадааст: «Ба ивази ту хар чизе ки лозим ояд, бале бештар аз он медихад. Пас, ту на танхо барои худ басанда хоҳй шуд, балки тавони фаровонии худро низ ба дигарон». Мубодила бо дигарон набояд дар миқёси васеъ анҷом дода шавад, меҳрубонии хурд аксар вақт таъсири бузургтар дорад. Як пиёла об, хӯрокхӯрӣ, як порча либос, боздид ё сӯҳбати рӯҳбаландкунанда, чизҳои хурде ба монанди ин метавонанд дар ҳаёти касе тағироти калон ба вуҷуд оранд (Матто 25: 35-36).

Вақте ки мо ба касе баракат меорем, мо илоҳӣ рафтор мекунем, зеро Худо Худоест, ки баракат медиҳад. Вақте ки мо дигаронро баракат медиҳем, Худо моро боз ҳам бештар баракат хоҳад дод, то мо минбаъд низ баракатҳоро давом диҳем.

Чаро мо ҳар рӯзро аз худованд мепурсем, ки чӣ гуна ва ба кӣ имрӯз баракат дода метавонам? Шумо пешакӣ намедонед, ки каме меҳрубонӣ барои касе чӣ маъно хоҳад дошт; аммо мо аз он баракат дорем.

аз ҷониби Барри Робинсон


PDFБарои дигарон баракат бошед