Коинот

518 коинотAls Albert Einstein im Jahr 1916 seine allgemeine Relativitätstheorie veröffentlichte, veränderte er die Welt der Wissenschaft für immer. Eine der bahnbrechendsten Entdeckungen, die er formulierte, behandelt die ständige Ausdehnung des Universums. Diese erstaunliche Tatsache erinnert uns nicht nur daran, wie gross das Universum ist, sondern auch an eine Aussage des Psalmisten: «Denn so hoch der Himmel über der Erde ist, lässt er seine Gnade walten über denen, die ihn fürchten. So fern der Morgen ist vom Abend, lässt er unsre Übertretungen von uns sein» (Psalm 103,11-12)

Бале, ин қадар бениҳоят воқеист, ки файзи Худо тавассути қурбонии Писари ягонаи Ӯ, Худованди мо Исои Масеҳ аст. Тарҳрезии забурнавис «То шарқ аз ғарб» тасаввуроти моро бо шиддат зарба мезанад, ки ҳатто аз олами даркшаванда зиёдтар аст. Дар натиҷа, ҳеҷ кас дараҷаи наҷоти моро дар Масеҳ тасаввур карда наметавонад, хусусан вақте ки касе чизеро дар бар мегирад, ки он дар бар мегирад. Гуноҳҳои мо моро аз Худо ҷудо мекунанд. Аммо марги Масеҳ дар салиб ҳама чизро дигар кард. Тафовути байни Худо ва мо баста шудааст. Дар Масеҳ Худо ҷаҳонро бо худ оштӣ дод.

Мо даъват карда мешавем, ки ба ҷомеаи ӯ чун як оила, ба муносибати комил бо Худои сегона то абад ворид шавем. Ӯ ба мо Рӯҳи Муқаддасро мефиристад, то ба мо кӯмак расонад, то ба Ӯ наздик шавем ва ҳаётамонро зери ғамхории Ӯ қарор диҳем, то ки мо ба Масеҳ монанд шавем.

Дафъаи дигар, вақте ки ба осмони шаб менигаред, дар хотир доред, ки файзи Худо аз тамоми андозаи олам болотар аст ва ҳатто масофаҳои аз ҳама ба мо маълум дар муқоиса бо андозаи муҳаббати Ӯ ба мо кӯтоҳанд.

аз ҷониби Ҷозеф Ткач


PDFКоинот