Коинот

518 коинотВақте ки Алберт Эйнштейн дар соли 1916 назарияи умумии нисбияташро нашр кард, ӯ ҷаҳони илмро абадан тағйир дод. Яке аз кашфиётҳои барҷастатарине, ки ӯ таҳия кардааст, ба тавсеаи пайвастаи коинот дахл дорад. Ин воқеияти аҷиб на танҳо ба мо фарох будани коинот, балки он чизеро, ки забурнавис гуфта буд, хотиррасон мекунад: «Зеро ки осмон аз замин баланд аст, ба тарсандагон раҳм мекунад. То субҳ аз шом аст, гуноҳҳои моро аз мо дур мекунад» (Забур 103,11-12)

Бале, ин қадар бениҳоят воқеист, ки файзи Худо тавассути қурбонии Писари ягонаи Ӯ, Худованди мо Исои Масеҳ аст. Тарҳрезии забурнавис «То шарқ аз ғарб» тасаввуроти моро бо шиддат зарба мезанад, ки ҳатто аз олами даркшаванда зиёдтар аст. Дар натиҷа, ҳеҷ кас дараҷаи наҷоти моро дар Масеҳ тасаввур карда наметавонад, хусусан вақте ки касе чизеро дар бар мегирад, ки он дар бар мегирад. Гуноҳҳои мо моро аз Худо ҷудо мекунанд. Аммо марги Масеҳ дар салиб ҳама чизро дигар кард. Тафовути байни Худо ва мо баста шудааст. Дар Масеҳ Худо ҷаҳонро бо худ оштӣ дод.

Мо даъват карда мешавем, ки ба ҷомеаи ӯ чун як оила, ба муносибати комил бо Худои сегона то абад ворид шавем. Ӯ ба мо Рӯҳи Муқаддасро мефиристад, то ба мо кӯмак расонад, то ба Ӯ наздик шавем ва ҳаётамонро зери ғамхории Ӯ қарор диҳем, то ки мо ба Масеҳ монанд шавем.

Дафъаи дигар, вақте ки ба осмони шаб менигаред, дар хотир доред, ки файзи Худо аз тамоми андозаи олам болотар аст ва ҳатто масофаҳои аз ҳама ба мо маълум дар муқоиса бо андозаи муҳаббати Ӯ ба мо кӯтоҳанд.

аз ҷониби Ҷозеф Ткач


PDFКоинот