Умед охирин бор мемирад

592 умед охирин мемирадЯк зарбулмасал мегӯяд: «Умед дар охир мемирад!» Агар ин сухан рост мебуд, марг охири умед мебуд. Дар мавъиза дар Пантикост Петрус гуфт, ки марг дигар Исоро нигоҳ дошта наметавонад: «Худо Ӯро эҳьё кард ва аз дарди марг раҳо кард, зеро ки марг ӯро нигоҳ доштан ғайриимкон буд» (Аъмол. 2,24).

Павлус баъдтар фаҳмонд, ки чӣ тавре ки дар рамзи таъмид тасвир шудааст, масеҳиён на танҳо дар маслуб кардани Исо, балки дар эҳёи ӯ низ иштирок мекунанд. «Пас, мо бо Ӯ ба воситаи таъмид ба мамот дафн карда шудем, то ки чӣ тавре ки Масеҳ ба воситаи ҷалоли Падар аз мурдагон эҳьё шуд, мо низ дар ҳаёти нав роҳ равем. Зеро, агар мо бо ӯ калон шуда бошем ва дар маргаш мисли ӯ бошем, дар эҳё низ мисли ӯ хоҳем буд» (Румиён). 6,4-5)

Аз ин рӯ, марг бар мо қудрати ҷовидонӣ надорад. Дар Исо мо ғалаба дорем ва умедворем, ки мо ба ҳаёти ҷовидона эҳё хоҳем шуд. Ин зиндагии нав вақте оғоз ёфт, ки мо ҳаёти Масеҳи эҳёшударо дар худ тавассути имон ба Ӯ қабул кардем. Новобаста аз он ки мо зиндагӣ мекунем ё мемирем, Исо дар мо боқӣ мемонад ва ин умеди мост.

Марги ҷисмонӣ, махсусан барои хешовандон ва дӯстони дар паси сар гузошташуда душвор аст. Аммо, марги мурдагонро нигоҳ доштан ғайриимкон аст, зеро онҳо дар ҳаёти нав дар Исои Масеҳ ҳастанд, ки танҳо Ӯ ҳаёти ҷовидонӣ дорад. «Акнун ин ҳаёти ҷовидонӣ аст, то ки Туро, ки Худои ягонаи ҳақиқӣ ҳастӣ, ва Исои Масеҳро, ки фиристодаӣ, бишиносам» (Юҳанно 1).7,3). Барои шумо марг дигар интиҳои умедҳо ва орзуҳои шумо нест, балки гузариш ба ҳаёти ҷовидонӣ дар оғӯши Падари осмониест, ки ҳамаи инро ба воситаи Писараш Исои Масеҳ имконпазир кардааст!

аз ҷониби Ҷеймс Ҳендерсон