Барои доштани ҳаёти ҷовидонӣ

601 ҳаёти ҷовидонӣ дорандДар рӯзи зебои баҳор, Исо ба мардуми гирду атрофи баҳри Ҷалил сухан ронда, бисёр беморонро шифо дод. Бегоҳӣ Исо ба Филиппус, ки яке аз шогирдонаш буд, гуфт: «Аз куҷо мо метавонем барои онҳо нон бихарем?» (Юҳанно 6,5). Онҳо пул надоштанд, ки ба ҳама каме нон диҳанд. Кӯдак панҷ нони ҷав ва ду моҳӣ дошт, аммо дар куҷо ин барои тақрибан 5000 мард ва зану фарзандонашон басанда аст.

Исо ба мардум амр дод, ки гурӯҳ-гурӯҳ дар болои сабза хайма зананд. Вай нонро гирифта, ба осмон нигарист ва ташаккур гуфт ва ба шогирдон дод. Онҳо нон ва моҳиро ба мардум супурданд. Афзоиши мӯъҷизавӣ аз ҳисоби тақсимоти ғизо буд. Вақте ки онҳо сер шуданд, шогирдон назар ба оне ки пештар зиёд буд, нон ҷамъ оварданд.

Мардум аз дидани ин аломат дар ҳайрат монданд ва гуфтанд: «Дар ҳақиқат ин ҳамон пайғамбарест, ки ба ҷаҳон меояд» (Юҳанно 6,14). Исо пай бурд, ки онҳо мехоҳанд ӯро подшоҳ созанд ва танҳо ба он ҷо рафт. Субҳи рӯзи дигар мардум Исоро ҷустуҷӯ карданд ва Ӯро дар соҳили баҳр дар Кафарнаҳум ёфтанд. Исо онҳоро мазаммат кард, ки барои мӯъҷиза Ӯро намеҷӯянд, балки барои он ки онҳо ба қадри кофӣ нону моҳӣ хӯрда сер шуданд. Бо вуҷуди ин, Исо на танҳо бо ғизо додани одамон фикр мекард. Ӯ онҳоро огоҳ кард: «Ба ҷои он ки танҳо барои ғизои нобудшаванда саъй кунед, ғизоеро биҷӯед, ки устувор аст ва ҳаёти ҷовидонӣ меорад. Писари Одам ин ғизоро ба шумо хоҳад дод, зеро Худои Падар Ӯро қудратманди Худ тасдиқ кардааст» (Юҳанно 6,27 Тарҷумаи нави Женева).

Мардум аз ӯ пурсиданд, ки чӣ бояд кард, то ба Худо писанд ояд? Ӯ ҷавоб дод: «Ин кори Худост, ки шумо ба касе ки фиристод, имон оваред» (Юҳанно 6,29).

Худо бо ин ҳикоя ба шумо чӣ гуфтан мехоҳад? Худи ӯ бо камоли мамнуният ба шумо ба Исо, расули Худо имон мебахшад. Ин маънои онро дорад, ки шумо бо Исо розӣ ҳастед, ки ӯ мехоҳад ба шумо ҳаёти ҷовидонӣ диҳад. Агар шумо аз Исо ҳамчун ғизои ҳақиқӣ ва хуни Ӯ ҳамчун нӯшокии ҳақиқӣ, ёдраскунандаи омурзиши гуноҳҳоятон бихӯред, шумо ҳаёти ҷовидонӣ мегиред. Исо шахсан ба шумо мегӯяд, ки ӯ нони ҳаёт аст ва шумо дигар ҳеҷ гоҳ гурусна нахоҳед монд ва дигар ташна нахоҳед шуд. «Ҳар кӣ ба ин бовар кунад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳанно 6,47).

Барои ҳамин ман хушҳолам, ки имрӯз бо ин андешаҳо нони ҳаётро ба таври рамзӣ ба шумо медиҳам. Дар муҳаббати Исо

Тони Пюнтенер