Муносибати Худо бо халқи худ

431 муносибати худо бо халқи худТаърихи Исроилро танҳо бо калимаи нокомӣ метавон хулоса кард. Муносибати Худо бо халқи Исроил дар китобҳои Мусо ҳамчун аҳд номида мешавад, ки дар он байъат ва ваъдаҳо дода мешуданд. Аммо, тавре ки Китоби Муқаддас нишон медиҳад, аз ҷониби исроилиён ҳолатҳои зиёди нокомӣ рух додаанд. Онҳо ба Худо эътимод надоштанд ва дар бораи амали Худо норозигӣ баён карданд. Рафтори маъмулии нобоварӣ ва саркашии онҳо тамоми таърихи Исроилро фаро гирифтааст.

Садоқати Худо дар таърихи халқи Исроил барҷаста аст. Мо имрӯз аз ин эътимоди бузург дорем. Аз он вақт, ки Худо қавми Худро рад накард, ҳатто агар мо дар вақти нокомӣ дучор оем ҳам, Ӯ моро рад нахоҳад кард. Мо шояд дард ва азобҳои интихоби бадро аз сар гузаронем, аммо мо набояд тарсем, ки Худо дигар моро дӯст нахоҳад дошт. Ӯ ҳамеша содиқ аст.

Ваъдаи аввал: пешво

Дар замони доварон Исроил доимо дар як давраи беитоатӣ – зулм – тавба – озодӣ қарор дошт. Пас аз марги роҳбари дахлдор, давра аз нав оғоз ёфт. Пас аз чандин чунин равандҳо, мардум аз Самуил-пайғамбар подшоҳ, оилаи подшоҳиро талаб карданд, то ҳамеша насли оянда бошад, ки насли ояндаро роҳбарӣ кунад. Худо ба Самуил фаҳмонд: «Онҳо на туро, балки маро рад карданд, то ки дигар бар онҳо подшоҳ нашавам. Онҳо бо шумо рафтор мекунанд, чунон ки ҳамеша аз рӯзе, ки онҳоро аз Миср берун овардам, то имрӯз, ки Маро тарк карда, ба худоёни дигар ибодат карданд» (1. Подш 8,7-8). Худо раҳнамои ноаёни онҳо буд, аммо мардум ба ӯ эътимод надоштанд. Аз ин рӯ, Худо ба онҳо шахсеро дод, ки миёнарав хидмат кунад, ки ҳамчун намоянда метавонад аз номи ӯ бар мардум ҳукмронӣ кунад.

Шоул, подшоҳи аввал, ноком буд, зеро ба Худо эътимод надошт. Он гоҳ Самуил Довудро подшоҳ тадҳин кард. Гарчанде ки Довуд дар роҳҳои бадтарин дар ҳаёташ ноком шуд, хоҳиши ӯ пеш аз ҳама ба ибодат ва ибодати Худо равона шуда буд. Пас аз он ки ӯ тавонист сулҳ ва шукуфоиро таъмин кунад, ба Худо пешниҳод кард, ки дар Ерусалим ба ӯ маъбади калоне бисозад. Ин бояд рамзи устуворӣ на танҳо барои миллат, балки инчунин барои ибодати онҳо ба Худои ҳақиқӣ бошад.

Дар бозии ибрӣ дар бораи калимаҳо, Худо гуфт: «Не, Довуд, ту барои ман хона намесозӣ. Ин баръакс хоҳад буд: Ман ба шумо хонае бино мекунам, хонаи Довуд. Ин салтанате хоҳад буд, ки то абад пойдор хоҳад буд ва яке аз насли ту барои ман маъбад хоҳад сохт»(2. Подш 7,11-16, хулосаи худ). Худо формулаи аҳдро истифода мебарад: «Ман мехоҳам падари ӯ бошам, ва ӯ писари ман хоҳад буд» (V 14). Ӯ ваъда дод, ки подшоҳии Довуд то абад пойдор хоҳад буд (V 16).

Аммо ҳатто маъбад абадӣ набуд. Салтанати Довуд зери назари динӣ ва низомӣ қарор дошт. Чӣ ваъдаи Худо шуд? Ваъдаҳо ба Исроил дар Исо иҷро шуданд. Вай дар маркази муносибати Худо бо халқаш қарор дорад. Амниятро, ки мардум мехостанд, танҳо дар шахсе ёфтан мумкин аст, ки ҳамеша вуҷуд дорад ва ҳамеша содиқ аст. Таърихи Исроил ба чизи бузургтар аз Исроил ишора мекунад, аммо ин ҳам як қисми таърихи Исроил аст.

Ваъдаи дуюм: ҳузури Худо

Ҳангоми саргардонии биёбони халқи Исроил, Худо дар хаймаи муқаддас зиндагӣ мекард: «Ман дар хайма ҳамчун манзил саргардон шудам» (2. Подш 7,6). Маъбади Сулаймон ҳамчун манзили нави Худо сохта шуда буд ва «ҷалоли Худованд хонаи Худоро пур кард» (2. Чр 5,14). Инро ба таври рамзӣ фаҳмидан лозим буд, зеро мардум медонистанд, ки осмон ва осмон дар тамоми осмон Худоро дарк карда наметавонанд (2. Чр 6,18).

Худо ваъда дод, ки дар миёни банӣ-Исроил абадан сокин хоҳад буд, агар онҳо ба Ӯ итоат кунанд (1. Подшоҳон 6,12-13). Аммо, азбаски онҳо ба ӯ итоат накарданд, ӯ қарор дод, ки «бо рӯи худ ин корро кунад» (2. Подшоҳон 24,3), яъне онҳоро дар асорат ба кишвари дигар бурданд. Аммо Худо боз содиқ монд ва халқи Худро рад накард. Ӯ ваъда дод, ки номи ӯро нест намекунад (2. Подшоҳон 14,27). Онҳо тавба мекарданд ва ҳузури Ӯро меҷӯянд, ҳатто дар кишвари бегона. Худо ба онҳо ваъда дода буд, ки агар ба назди ӯ баргарданд, онҳоро ба кишвари худ бармегардонад, ки ин ҳам рамзи барқароршавии муносибатҳо хоҳад буд (5. Мусо 30,1: 5; Наҳемё 1,8-9)

Ваъдаи сеюм: хонаи ҷовидонӣ

Худо ба Довуд ваъда дод: «Ва Ман ба қавми Худ Исроил маконе медиҳам, ва онҳоро мешинонам, то ки дар он ҷо сокин шаванд, ва онҳо дигар натарсанд, ва зӯроварон дигар онро мисли пештара вайрон накунанд» (1. Чр 17,9). Ин ваъда аҷиб аст, зеро он дар китобе омадааст, ки пас аз бадарғаи Исроил навишта шудааст. Таърихи мардуми Исроил аз таърихи онҳо фаротар аст - ин ваъдаест, ки ҳанӯз иҷро нашудааст. Ба халқ пешвое лозим буд, ки аз насли Довуд буд, вале аз Довуд бузургтар буд. Онҳо ба ҳузури Худо ниёз доштанд, ки он на танҳо дар маъбад тасвир шуда буд, балки барои ҳама воқеият хоҳад буд. Ба онхо мамлакате лозим буд, ки дар он сулху осоиш на танхо пойдор бошад, балки дар тамоми чахон дигаргунй ба амал ояд, то хеч гох таъкиб нашавад. Таърихи Исроил ба воқеияти оянда ишора мекунад. Аммо дар Исроили қадим низ воқеият вуҷуд дошт. Худо бо Исроил аҳд баста буд ва ба он содиқ нигоҳ дошт. Ҳатто вақте ки беитоатӣ мекарданд, онҳо қавми Ӯ буданд. Ҳарчанд бисёре аз мардум аз роҳи рост гумроҳ шуда бошанд ҳам, бисёр буданд, ки устувор монданд. Ҳарчанд онҳо бидуни дидани иҷроиш мурданд, онҳо дубора зинда хоҳанд шуд, то Пешворо, замин ва аз ҳама беҳтар, Наҷотдиҳандаи худро бубинанд ва дар ҳузури Ӯ ҳаёти ҷовидонӣ хоҳанд дошт.

аз ҷониби Майкл Моррисон


PDFМуносибати Худо бо халқи худ