Беҳтарин қатъномаи солинавӣ

625 қатъномаи беҳтарини соли навОё шумо ягон бор фикр кардаед, ки оё Худо дар бораи арафаи Соли нав ғамхорӣ мекунад? Худо дар ҷовидона аст, ки абадият номида мешавад. Ҳангоме ки инсонҳоро офарид, онҳоро дар шакли замонӣ ба рӯзҳо, ҳафтаҳо, моҳҳо ва солҳо тақсим кард. Тақвимҳои гуногун мавҷуданд, ки одамон дар ин замин истифода мебаранд. Соли нави яҳудӣ дар як рӯз бо арафаи Соли нав таҷлил карда намешавад, гарчанде ки принсипҳои шабеҳ вуҷуд доранд. Новобаста аз он ки шумо кадом тақвимро истифода мекунед, Рӯзи Соли Нав ҳамеша рӯзи аввали моҳи аввали соли тақвимӣ мебошад. Вақт барои Худо муҳим аст. Дар Забур дуои Мӯсо сабт шудааст, ки дар мавриди замонҳо барои ҳикмат дуо мегуфт: «Айёми солҳои мо ҳафтод сол аст, ва ҳаштод сол аст, ва ғурури онҳо заҳмату беҳуда аст, зеро шитоб зуд аст, он тамом мешавад ва мо». дар он ҷо парвоз мекунанд. Пас ба мо таълим деҳ, ки рӯзҳои худро ҳисоб кунем, то дили хирадманд дошта бошем!» (Забур 90,10:12 ва ESV).

Як чизе, ки Китоби Муқаддас ба мо дар бораи табиати Худо таълим медиҳад, ин аст, ки Ӯ суръатро мегузорад ва корҳоро дар вақти муайян иҷро мекунад. Агар чизе дар рӯзи аввал ё бистуми моҳ рух доданӣ бошад, он дар худи ҳамон рӯз, соат, ҳатто дақиқа рух медиҳад. Ин тасодуфӣ ё фавқулодда нест, ин ҷадвали Худо аст. Ҳаёти Исо то тафсилоти охирин, аз рӯи вақт ва ҷой ба нақша гирифта шуда буд. Ҳатто пеш аз таваллуди Исо, нақша омода карда шуд ва Исо онро иҷро кард. Ин яке аз чизҳоест, ки табиати илоҳии Исоро исбот мекунад. Ҳеҷ кас пешгӯӣ карда наметавонад, ки чӣ гуна зиндагии ӯ мисли Исо ва пайғамбарони пеш аз ӯ кардааш инкишоф хоҳад ёфт. Ҳам таваллуди Исо ва ҳам ба салиб мехкӯб шудану эҳё шудани ӯро пайғамбарон солҳои зиёд пеш аз вуқӯъ пешгӯӣ карда буданд. Худо дар рӯзи Соли нави яҳудиён бисёр чизҳоро кард ва гуфт. Инҳоянд се мисол аз таърихи Инҷил.

Киштии Нӯҳ

Вақте ки Нӯҳ ҳангоми тӯфон дар киштӣ буд, моҳҳо гузаштанд, ки об паст шавад. Дар рӯзи Соли нав буд, ки Нуҳ тирезаро кушод ва дид, ки об паст мешавад. Нӯҳ ду моҳи дигар дар киштӣ монд, шояд аз он сабаб бошад, ки ӯ ба роҳат ва бехатарии киштиаш одат карда буд. Худо ба Нӯҳ сухан гуфт ва гуфт: «Ту ва занат, писаронат ва занони писарат бо худ аз киштӣ берун шав!» (1. Мос 8,16).

Худо аз Нӯҳ хоҳиш кард, ки киштиро тарк кунад, зеро тамоми замин ҳоло комилан хушк шуд. Баъзан мо аз мушкилоти зиндагӣ саргарм мешавем. Баъзан мо ба онҳо гирифтор мешавем ва барои ҷудо шудан аз онҳо хеле бароҳат мешавем. Мо метарсем, ки онҳоро паси сар кунем. Новобаста аз он ки шумо дар кадом минтақаи бароҳат бошед, дар рӯзи Соли нав 2021 Худо ҳамон суханонеро, ки ба Нӯҳ гуфта буд, ба ту мегӯяд: Берун шав! Дар он ҷо дунёи нав вуҷуд дорад ва он шуморо интизор аст. Обхезии соли гузашта шояд шуморо зери об андохт, ғамгин кард ва ё ба чолиш кашид, аммо дар рӯзи Соли нав паёми Худо ин аст, ки шумо аз нав оғоз кунед ва пурсамар бошед. Мегӯянд, кӯдаки сӯхта аз оташ метарсад, аммо шумо набояд аз он тарсед. Соли нав аст, пас ба берун қадам занед - обҳое, ки аз болои шумо меомаданд, паст шуданд.

Сохтмони маъбад

Худо ба Мусо дастур дод, ки маъбадеро дар шакли хайма созад. Ин рамзи он ҷое буд, ки Худо бо мардум зиндагӣ мекард. Пас аз тайёр кардани мавод, Худо ба Мусо гуфт: «Ту хаймаи муқаддасро дар рӯзи якуми моҳи якум бино кун» (2. Ҳастӣ 40,2). Сохтмони хайма вазифаи махсусе буд, ки барои рузи махсус — Рузи Соли Нав гузошта шуда буд. Пас аз солҳои зиёд подшоҳ Сулаймон дар Ерусалим маъбади сахтеро сохт. Ин маъбад дар замонҳои баъдӣ аз ҷониби одамон таҳқир ва таҳқир карда шуд. Шоҳ Ҳизқиё қарор кард, ки чизе бояд тағир ёбад. Коҳинон ба маъбади маъбад даромада, дар рӯзи Соли нав ба тоза кардани он шурӯъ карданд: «Коҳинон ба дохили хонаи Худованд даромаданд, то онро пок кунанд ва ҳар чизи нопокеро, ки дар маъбади Худованд ёфт шуда буд, гузоштанд. ба ҳавлии хонаи Худованд бурданд, ва левизодагон онро бардошта, ба рӯди Қидрӯн бурданд. Аммо онҳо дар рӯзи якуми моҳи якум ба тақдис шурӯъ карданд, ва дар рӯзи ҳаштуми моҳ ба равоқи Худованд даромада, ҳашт рӯз хонаи Худовандро тақдис карданд, ва дар рӯзи шонздаҳуми моҳи якум корро ба охир расонд».2. Чр 29,16-17)

Ин барои мо чӣ маъно дорад? Дар Аҳди Ҷадид Павлус дар бораи он ки мо маъбади Худо ҳастем, мегӯяд: «Оё намедонед, ки шумо маъбади Худо ҳастед ва Рӯҳи Худо дар шумо сокин аст? Агар касе маъбади Худоро вайрон кунад, Худо вайро вайрон хоҳад кард, зеро ки маъбади Худо муқаддас аст, он Ту ҳастӣ» (1. Коринфиён 3,16)
Агар шумо аллакай ба Худо бовар надошта бошед, Худо шуморо даъват мекунад, ки барои маъбади Ӯ шудан бархезед ва Ӯ омада, дар шумо сокин хоҳад шуд. Агар шумо аллакай ба Худо боварӣ дошта бошед, пас паёми ӯ ҳамон паёме аст, ки ҳазорсолаҳо пеш ба левизодагон дода буд: маъбадро дар рӯзи нав тоза кунед. Агар шумо тавассути нопокии ҷинсӣ, шаҳват, душманӣ, ҷанҷол, ҳасад, хурӯши хашм, худхоҳӣ, ихтилоф, ҳасад, мастӣ ва дигар гуноҳҳо нопок шудаед, пас Худо шуморо даъват мекунад, ки аз ҷониби Ӯ пок шавед ва дар рӯзи Соли нав ба иҷрои он шурӯъ кунед . Шумо аллакай оғоз кардед? Ин метавонад беҳтарин қарори соли нави ҳаёти шумо шудан ба маъбади Худо бошад.

Бобилро тарк кунед!

Таҷрибаи дигари соли нав вуҷуд дорад, ки дар китоби Эзро сабт шудааст. Эзра яҳудӣ буд, ки дар асирӣ дар Бобил ҳамроҳи бисёр яҳудиёни дигар зиндагӣ мекард, зеро Ерусалим ва маъбадро бобилиён хароб карда буданд. Пас аз барқарор кардани Ерусалим ва маъбад, Эзро котиб қарор дод, ки ба Ерусалим баргардад. Ӯ мехост, ки одамонро дар бораи он чизе ки дар Навиштаҳо омадааст, омӯзонад. Мо низ мехоҳем ин корро кунем ва ба шумо бигӯем: Имрӯз мо маъбади рӯҳонии Худо ва ҷамоати Ӯ ҳастем. Ҳамин тавр, маъбад барои мо, имондорон рамзи ва Ерусалим рамзи калисо буд. «Зеро ки дар рӯзи якуми моҳи якум ӯ тасмим гирифта буд, ки аз Бобил биёяд, ва дар рӯзи якуми моҳи панҷум ба Ерусалим омад, зеро ки дасти неки Худои ӯ бар ӯ буд» (Эзро[фазо]]7,9).

Вай тасмим гирифт, ки дар рӯзи Соли нав аз Бобил тарк кунад. Дар ин рӯзи Соли нав, шумо низ метавонед ба калисо баргардед (аз Ерусалим намояндагӣ мекунад). Шумо шояд дар Бобил аз тарзи зиндагӣ, кори худ ва хатоҳои худ часпида бошед. Имондороне ҳастанд, ки рӯҳан дар Бобил ҳастанд, гарчанде ки онҳо метавонистанд аз Ерусалим, калисо кори таъҷилӣ анҷом диҳанд. Мисли Эзра, шумо ҳоло метавонед интихоб кунед, ки сафари бозгашти худро ба хона ба калисо оғоз кунед. Ҷамъияти шумо шуморо интизор аст. Ин метавонад як сафари душвор бошад, махсусан қадамҳои аввалин ба сӯи хона. Медонед, сафари дуру дароз аз қадами аввал дар рӯзи аввали моҳи аввал оғоз мешавад. То омадан Эзра чор моҳ тӯл кашид. Шумо имкон доред, ки имрӯз оғоз кунед.

Умедворам, ки шумо дар арафаи Соли нав ба қафо нигаред ва бигӯед: «Ман шодам, ки мисли Нӯҳ, ман аз минтақаи тасаллои киштӣ, ба дунёи наве, ки Худо барои ӯ омода кардааст, қадам ниҳодам. Монанди Мусо, ки хаймаро дар рӯзи Соли нав насб кардааст ё мисли Эзро, ки қарор кард Бобилро тарк кунад, то дар бораи Худо маълумоти бештар гирад! " Ман ба шумо соли хеле хуб мехоҳам!

аз ҷониби Такалани Мусеква