Роҳи душвор

050 роҳи душвор«Зеро ки худи Ӯ гуфта буд: "Дасти Худро аз ту нахоҳам кашид ва туро тарк нахоҳам кард" (Ибриён 13:5).

Вақте ки мо роҳи худро дида наметавонем, мо чӣ кор мекунем? Эҳтимол, бидуни ташвиш ва мушкилоте, ки зиндагӣ бо худ меорад, аз сар гузаронидан ғайриимкон аст. Баъзан инҳо қариб тоқатфарсоанд. Ба назар чунин мерасад, ки зиндагӣ баъзан беадолатона аст. Чаро ин тавр аст? Мо донистан мехоҳем. Бисёр чизҳои пешгӯинашаванда моро азоб медиҳанд ва мо ҳайрон мешавем, ки ин чӣ маъно дорад. Гарчанде ки ин чизи нав нест, аммо таърихи инсоният пур аз шикоятҳост, аммо дарк кардани ҳамаи инҳо дар ҳоли ҳозир ғайриимкон аст. Аммо вақте ки мо дониш надорем, Худо ба мо чизе медиҳад, ки онро имон меномем. Мо имон дорем, дар он ҷое ки мо шарҳи умумӣ ва фаҳмиши комил надорем. Агар Худо ба мо имон ато кунад, пас мо бо боварӣ пеш меравем, ҳатто агар мо намебинем, намефаҳмем ва гумон намекунем, ки чӣ гуна корҳо бояд идома ёбанд.

Вақте ки мо бо душвориҳо рӯ ба рӯ мешавем, Худо ба мо имон мебахшад, ки бори гаронро танҳо бар дӯши мо намегирем. Вақте ки Худое, ки дурӯғ гуфта наметавонад, чизеро ваъда медиҳад, гӯё он аллакай воқеият аст. Худо дар бораи вақтҳои душвор ба мо чӣ мегӯяд? Павлус ба мо мегӯяд 1. 10 ба Қӯринтиён 13 «Ҳанӯз ба шумо ба ҷуз васвасаи инсонӣ ягон озмоише наомадааст; Аммо Худо мӯътамад аст, ки Ӯ намегузорад, ки ту аз ҳад зиёд ба озмоиш дучор шавӣ, балки инчунин бо васвасаҳо баромаде ба вуҷуд меорад, то шумо ба он тоб оваред».

Инро дастгирӣ мекунад ва минбаъд шарҳ медиҳад 5. Ҳастӣ 31:6 ва 8: Матин ва устувор бошед, натарсед ва аз онҳо натарсед. Зеро ки Худованд Худои ту бо ту меравад; дасташро аз ту намекашад ва туро тарк намекунад. Аммо Худованд пешопеши шумо меравад; бо ту хоҳад буд ва дасти худро аз ту накашад ва туро тарк намекунад; натарсед ва далер бошед».

Фарқе надорем, ки мо чӣ мегузарем ва ба куҷо биравем, мо ҳеҷ гоҳ инро танҳо намекунем. Ҳақиқат он аст, ки Худо аллакай моро интизор аст! Вай пеш аз мо рафт, то роҳи баромади моро омода кунад.

Биёед имонеро, ки Худо ба мо пешниҳод мекунад, истифода барем ва бо ҳар чизе ки ҳаёт ба мо медиҳад, бо боварӣ азхуд кунем.

аз ҷониби Дэвид Стерк