Оё мо оштии умумиро таълим медиҳем?

348 мо оштии умумиро таълим медиҳемБаъзе одамон даъво доранд, ки илоҳияти Сегона универсализмро таълим медиҳад, яъне тахмин дар бораи наҷот ёфтани ҳама. Зеро фарқе надорад, ки ӯ хуб аст ё бад, тавба кардааст ё не, ё Исоро қабул ё инкор кардааст. Пас, чизе монанди ҷаҳаннам вуҷуд надорад. 

Ман бо ин даъво ду мушкил дорам, ки ин иштибоҳ аст:
Якум, эътиқод ба Сегона эътиқод ба кафорати умумиро талаб намекунад. Илоҳиётшиноси маъруфи Швейтсария Карл Барт универсализмро таълим надодааст, на теологҳо Томас Ф.Торранс ва Ҷеймс Б.Торранс. Дар Grace Communion International (WCG) мо теологияи Сегонаро таълим медиҳем, аммо кафорати универсалӣ нест. Ин аст он чизе ки вебсайти амрикоии мо дар ин бора мегӯяд: Кафолати универсалӣ ин фарзияи бардурӯғ аст, ки дар охири дунё ҳама рӯҳҳо, инсонӣ, фариштагон ва девҳо, бо файзи Худо наҷот хоҳанд ёфт. Баъзе универсалчиён ҳатто ба ҳадде мерасанд, ки тавба ба Худо ва эътиқод ба Исои Масеҳ лозим нест. Универсалистҳо таълимоти Сегонаро инкор мекунанд ва бисёре аз имондорон ба кафорати умумиҷаҳонӣ унитарӣ мебошанд.

Муносибати маҷбурӣ нест

Баръакси кафорати универсалӣ, Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки касро танҳо тавассути Исои Масеҳ наҷот додан мумкин аст (Аъмол. 4,12). Ба воситаи Ӯ, ки Худо барои мо интихоб кардааст, тамоми инсоният интихоб шудааст. Аммо, дар ниҳоят, ин маънои онро надорад, ки ҳама одамон ин атои Худоро қабул мекунанд. Худо мехоҳад, ки ҳама одамон тавба кунанд. Ӯ одамонро офарид ва онҳоро барои муносибати зинда бо Ӯ ба воситаи Масеҳ фидия дод. Муносибати воқеӣ ҳеҷ гоҳ маҷбур карда намешавад!

Мо боварӣ дорем, ки ба воситаи Масеҳ Худо барои ҳама одамон, ҳатто барои онҳое, ки то дами марг ба Инҷил имон наовардаанд, як меҳрубонӣ ва одилона фароҳам овардааст. Бо вуҷуди ин, онҳое, ки Худоро аз рӯи интихоби худ рад мекунанд, наҷот намеёбанд. Хонандагони боақли Китоби Муқаддас ҳангоми омӯзиши Китоби Муқаддас дарк мекунанд, ки мо эҳтимолияти саранҷом пушаймон шудани ҳар як инсонро истисно карда наметавонем. Бо вуҷуди ин, Навиштаҳо беэътиборанд ва аз ин сабаб мо дар ин мавзӯъ догматикӣ нестем.

Душвории дигаре, ки ба миён меояд, ин аст:
Чаро имкони наҷоти ҳама одамон бояд муносибати манфӣ ва айбдоркунии бидъатро ба вуҷуд оварад? Ҳатто ақидаи калисои аввал дар бораи эътиқод ба дӯзах догматикӣ набуд. Ибораҳои Инҷил дар бораи аланга, торикии шадид, нолиш ва ғавғои дандонҳо сухан меронанд. Онҳо давлатеро муаррифӣ мекунанд, ки вақте инсон то абад гум мешавад ва дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунад, ки дар он худро аз атроф ҷудо мекунад, худро ба орзуҳои дили ғаразноки худ мебахшад ва огоҳона манбаи ҳама муҳаббат, некӣ ва ҳақиқат рад мекунад.

Агар шумо ин маҷозҳоро ба маънои аслӣ бигиред, онҳо даҳшатноканд. Аммо, маҷозҳо маънои аслӣ надоранд, балки онҳо танҳо барои ифодаи ҷанбаҳои гуногуни мавзӯъ пешбинӣ шудаанд. Бо вуҷуди ин, ба воситаи онҳо мо мебинем, ки ҷаҳаннам, новобаста аз он ки вуҷуд дорад ё вуҷуд надорад, ҷои будан нест. Доштани як хоҳиши дилчасп дар бораи он, ки ҳама одамон ё инсоният наҷот ёбанд ва ҳеҷ кас набояд азоби ҷаҳаннамро аз сар гузаронад, одамро худ аз худ бидъат намекунад.

Кадом масеҳӣ намехоҳад, ки ҳар як шахсе, ки то ҳол зиндагӣ кардааст, тавба кунад ва оштии бахшандаро бо Худо ҳис кунад? Фикр дар бораи он, ки тамоми инсоният аз ҷониби Рӯҳулқудс дигаргун мешавад ва дар осмон якҷоя хоҳанд буд. Ва ин маҳз ҳамон чизест, ки Худо мехоҳад! Ӯ мехоҳад, ки ҳама одамон ба ӯ муроҷиат кунанд ва оқибатҳои рад кардани пешниҳоди ишқашро аз сар нагузаронанд. Худо инро орзу мекунад, зеро ҷаҳон ва ҳама чизро дар он дӯст медорад: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3,16). Худо моро даъват мекунад, ки душманони худро дӯст дорем, чунон ки худи Исо Яҳудои Исқарьютро, ки хиёнаткори ӯ дар зиёфати охирин дӯст дошт (Юҳанно 1).3,1;26) ва дар салиб ба Ӯ хизмат мекарданд (Луқо 23,34) дӯст медошт.

Аз дарун баста аст?

Бо вуҷуди ин, Китоби Муқаддас кафолат намедиҳад, ки ҳамаи одамон муҳаббати Худоро қабул хоҳанд кард. Вай ҳатто огоҳ мекунад, ки эҳтимол дорад, ки баъзе одамон пешниҳоди бахшиши Худо ва наҷот ва пазириши онро рад кунанд. Аммо, бовар кардан душвор аст, ки касе чунин тасмим мегирад. Ва ҳатто тасаввурнопазиртар аст, ки касе пешниҳоди муносибатҳои дӯстона бо Худоро рад кунад. CS Люис дар китоби худ «Талоқи бузург» чунин тавсиф кардааст: «Ман бошуурона боварӣ дорам, ки маҳкумшудагон ба тарзи муайян, шӯришгарони муваффақанд; ки дарҳои дӯзах аз дарун бастаанд. "

Хоҳиши Худо барои ҳама

Универсализм набояд аз ҷиҳати дараҷаи универсалӣ ё кайҳонии самаранокии он чизе, ки Масеҳ барои мо кардааст, фаҳмида шавад. Тавассути Исои Масеҳ, баргузидаи Худо, тамоми инсоният интихоб карда мешавад. Гарчанде ки ин маънои онро надорад, ки мо бо боварӣ гуфта метавонем, ки ҳамаи одамон ин атои Худоро дар ниҳоят қабул хоҳанд кард, мо бешубҳа ба он умедворем.

Петруси ҳавворӣ менависад: «Худованд ваъдаро ба таъхир намеандозад, чунон ки баъзеҳо онро таъхир мепиндоранд; вале бар шумо сабр мекунад ва намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳар кас тавба кунад.2. Петрус 3,9). Худованд тамоми кори аз дасташ меомадаро кард, то моро аз азоби дӯзах наҷот диҳад.

Аммо дар ниҳоят, Худо интихоби бошууронаи онҳоеро, ки муҳаббати ӯро огоҳона рад мекунанд ва аз ӯ рӯй мегардонанд, вайрон намекунад. Зеро барои ба эътибор нагирифтани андеша, ирода ва қалби онҳо ӯ мебоист инсонияти онҳоро боз кунад ва наофаридааст. Агар вай ин тавр мекард, ҳеҷ одаме набуд, ки азизтарин файзи Худо - ҳаёт дар Исои Масеҳро қабул кунад. Худо инсониятро офарид ва онҳоро наҷот дод, то онҳо бо ӯ муносибати ҳақиқӣ дошта бошанд ва ин муносибат маҷбур карда нашавад.

На ҳама бо Масеҳ муттаҳид шудаанд

Китоби Муқаддас фарқи байни имондор ва беимонро норавшан намекунад ва мо низ набояд. Вақте ки мо мегӯем, ки ҳама одамон бахшида шудаанд, ба воситаи Масеҳ наҷот ёфтаанд ва бо Худо оштӣ шудаанд, ин маънои онро дорад, ки гарчанде ки ҳамаи мо ба Масеҳ тааллуқ дорем, на ҳама бо Ӯ муносибат дорем. Дар ҳоле, ки Худо ҳамаи одамонро бо худ оштӣ додааст, на ҳама одамон ин оштшавиро қабул кардаанд. Барои ҳамин Павлуси ҳавворӣ гуфта буд: «Зеро ки Худо дар Масеҳ буд, ҷаҳонро бо Худ оштӣ дод, гуноҳҳои онҳоро бар зидди онҳо ҳисоб накард ва каломи мусолиҳаро дар байни мо муқаррар намуд. Пас, ҳоло мо сафирони Масеҳ ҳастем, зеро ки Худо ба воситаи мо насиҳат медиҳад; бинобар ин мо аз номи Масеҳ мепурсем: бо Худо оштӣ шавед!» (2. Коринфиён 5,19-20). Аз ин сабаб мо одамонро доварӣ намекунем, балки ба онҳо мегӯем, ки мусолиҳа бо Худо ба воситаи Масеҳ ба амал омадааст ва ҳамчун пешниҳод барои ҳама дастрас аст.

Нигаронии мо бояд шаҳодати зинда бошад, вақте ки мо ҳақиқатҳои Инҷилро дар бораи хислати Худо интиқол медиҳем - инҳо фикрҳои ӯ ва дилсӯзии ӯ нисбати мо, одамон - дар муҳити мост. Мо ҳукмронии ҳамаҷонибаи Масеҳро таълим медиҳем ва умедворем, ки бо ҳама одамон оштӣ мешавад. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки чӣ гуна худи Худо мехоҳад, ки ҳамаи одамон тавба карда назди Ӯ биёянд ва бахшиши ӯро бипазиранд, ки мо низ инро орзу дорем.

аз ҷониби Ҷозеф Ткач