Барои Худо ё дар Исо зиндагӣ кунед

580 барои худо ё дар Исо зиндагӣ карданМан дар бораи мавъизаи имрӯза ба худ савол медиҳам: "Оё ман барои Худо зиндагӣ мекунам ё дар Исо?" Ҷавоби ин суханон ҳаёти маро тағир дод ва он метавонад ҳаёти шуморо низ тағир диҳад. Ин савол дар бораи он аст, ки оё ман кӯшиш мекунам, ки барои Худо комилан қонунӣ зиндагӣ кунам ё файзи бепоёни Худоро ҳамчун тӯҳфаи беарзиши Исо қабул кунам. Барои возеҳ гуфтан, - ман бо Исо зиндагӣ мекунам, бо ӯ ва тавассути он. Дар ин мавъиза ҳама паҳлӯҳои файзро мавъиза кардан ғайриимкон аст. Пас, ман ба асосии паём меравам:

«Er hat schon damals beschlossen, dass wir durch Jesus Christus seine eigenen Kinder werden sollten. Dies war sein Plan, und so gefiel es ihm. Mit all dem sollte Gottes herrliche, unverdiente Güte gepriesen werden, die wir durch seinen geliebten Sohn erfahren haben. mit Christus sind wir lebendig gemacht – aus Gnade seid ihr gerettet –; und er hat uns mit auferweckt und mit eingesetzt im Himmel in Christus Jesus» (Epheser 2,5-6 HFA).

Ин иҷрои ман нест, ки муҳим аст

Бузургтарин тӯҳфае, ки Худо ба халқи худ Исроил дар аҳди қадим дода буд, ин ба воситаи Мусо ба мардум додани қонун буд. Аммо ба ҷуз Исо ҳеҷ кас натавонист ин қонунро комилан риоя кунад. Худо ҳамеша бо муносибатҳои ошиқона бо халқи худ ғамхорӣ мекард, аммо мутаассифона, танҳо чанд нафар дар аҳди қадим инро дарк мекарданд ва мефаҳмиданд.

Барои ҳамин, аҳди нав дигаргунии куллист, ки Исо ба одамон додааст. Исо ба ҷамъомади худ дастрасии бемаҳдуд ба Худо медиҳад. Бо шарофати файзи ӯ ман дар муносибатҳои зиндагӣ тавассути Исои Масеҳ бо ва дар он зиндагӣ мекунам. Ӯ аз осмон рафт ва дар замин чун Худо ва одам таваллуд шуд ва дар байни мо зиндагӣ кард. Дар тӯли ҳаёти худ ӯ қонунро комилан иҷро кард ва нуқтаеро аз даст надод, то он даме ки аҳди қадимиро бо марг ва эҳёи худ хотима надиҳад.

Исо шахси олитарин дар ҳаёти ман аст. Ман ӯро ҳамчун тӯҳфаи бузургтаринам, ҳамчун Худованд пазируфтам ва миннатдорам, ки дигар бо фармонҳо ва мамнӯъиятҳои аҳди қадим мубориза намебарам.

Аксарияти мо инро дидаю дониста ва ё бешуурона, қонунӣ зиндагӣ карданро ҳис кардаем. Ман низ боварӣ доштам, ки итоати дақиқ ва бечунучаро ифодаи садоқати ман барои писанд омадан ба Худо буд. Ман кӯшиш мекардам, ки зиндагии худро тибқи қоидаҳои аҳди қадим гузаронам. Ва ҳама чизро барои Худо идома диҳед, то он даме ки Худои Қодир ба воситаи файзи худ ба ман зоҳир кард: "Ҳеҷ кас одил нест, ҳатто як нафар" - ба истиснои Исо, бузургтарин ҳадяи мо! Ҳунарнамоии худам бо тамоми ороишҳо ҳеҷ гоҳ барои Исо кофӣ буда наметавонад, зеро он чизест, ки ӯ барои ман ба анҷом расонидааст. Ман ҳадяи файзи ӯро гирифтам, то дар Исо зиндагӣ кунам. Ҳатто боварӣ ба Исо атои Худост. Ман метавонам имонро қабул кунам ва ба воситаи он Исо, бузургтарин атои файзи Худо.

Дар Исо зиндагӣ кардан қарори оқибати бузургест

Ман фаҳмидам, ки ин аз ман вобаста аст. Чӣ гуна ман ба Исо бовар мекунам? Ман метавонам ӯро гӯш кунам ва гуфтаҳои ӯро иҷро кунам, зеро эътиқоди ман амалҳои маро муайян мекунад. Дар ҳар сурат, ин барои ман оқибатҳо дорад:

«Aber wie sah euer Leben früher aus? Ihr wart Gott ungehorsam und wolltet von ihm nichts wissen. In seinen Augen wart ihr tot. Ihr habt gelebt, wie es in dieser Welt üblich ist, und wart dem Satan verfallen, der seine Macht ausübt zwischen Himmel und Erde. Sein böser Geist beherrscht auch heute noch das Leben aller Menschen, die Gott nicht gehorchen. Zu ihnen haben wir früher auch gehört, damals, als wir eigensüchtig unser Leben selbst bestimmen wollten. Wir haben den Leidenschaften und Verlockungen unserer alten Natur nachgegeben, und wie alle anderen Menschen waren wir dem Zorn Gottes ausgeliefert» (Epheser 2,1-3 HFA).

Ин ба ман нишон медиҳад: Риоя кардани аҳкоми аҳди қадим маҳз муносибати шахсиро бо Худо ба вуҷуд наовард. Баръакс, онҳо маро аз ӯ ҷудо карданд, зеро муносибати ман ба саҳми худам асос ёфтааст. Ҷазои гуноҳ ҳамон буд: марг ва ӯ маро дар ҳолати ноумедӣ гузошт. Суханони умед ҳоло пайравӣ мекунанд:

«Aber Gottes Barmherzigkeit ist gross. Wegen unserer Sünden waren wir in Gottes Augen tot. Doch er hat uns so sehr geliebt, dass er uns mit Christus neues Leben schenkte. Denkt immer daran: Diese Rettung verdankt ihr allein der Gnade Gottes. Er hat uns mit Christus vom Tod auferweckt, und durch die Verbindung mit Christus haben wir schon jetzt unseren Platz in der himmlischen Welt erhalten. So will Gott in seiner Liebe, die er uns in Jesus Christus erwiesen hat, für alle Zeiten die überwältigende Grösse seiner Gnade zeigen. Denn nur durch seine unverdiente Güte seid ihr vom Tod gerettet worden. Das ist geschehen, weil ihr an Jesus Christus glaubt. Es ist ein Geschenk Gottes und nicht euer eigenes Werk. Durch eigene Leistungen kann ein Mensch nichts dazu beitragen. Deshalb kann sich niemand etwas auf seine guten Taten einbilden» (Epheser 2,4-9 HFA).

Ман дидам, ки имон ба Исо тӯҳфаи Худоест, ки ман ба таври шоиста қабул кардаам. Ман комилан мурда будам, зеро бо шахсияти худ ман гунаҳкор будам ва гуноҳ мекардам. Аммо азбаски ба ман иҷозат доданд, ки Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда, Наҷотдиҳанда ва Парвардигори худ қабул кунам, ман бо ӯ маслуб шуда будам. Ҳама гуноҳҳои ман, ки ман ҳамеша онҳоро содир кардаам ва содир мекунам, ба воситаи ӯ бахшида мешаванд. Ин аст паёми тароватбахш ва тоза. Марг дигар ба ман ҳуқуқ надорад. Ман дар Исо шахсияти комилан нав дорам. Шахси ҳуқуқии Тони мурдааст ва мемонад, ҳатто агар, тавре ки шумо мебинед, новобаста аз синну солаш зинда ва зинда сайр кунад.

Дар файз зиндагӣ кунед - дар Исо зиндагӣ кунед

Ман бо Исо, тавассути Исо ва ё тавре ки Павлус аниқ мегӯяд:

«Durch das Gesetz nämlich war ich zum Tode verurteilt. So bin ich nun für das Gesetz tot, damit ich für Gott leben kann. Mein altes Leben ist mit Christus am Kreuz gestorben. Darum lebe nicht mehr ich, sondern Christus lebt in mir! Mein vergängliches Leben auf dieser Erde lebe ich im Glauben an Jesus Christus, den Sohn Gottes, der mich geliebt und sein Leben für mich gegeben hat. Ich lehne dieses unverdiente Geschenk Gottes nicht ab – ganz im Gegensatz zu den Christen, die sich noch an die Forderungen des Gesetzes halten wollen. Könnten wir nämlich durch das Befolgen des Gesetzes von Gott angenommen werden, dann hätte Christus nicht zu sterben brauchen» (Galater 2,19-21 HFA).

Бо файз ман наҷот ёфтам, бо файз Худо маро аз мурдагон эҳё кард ва ман дар осмон бо Исои Масеҳ ҷойгир шудаам. Ҳеҷ чиз наметавонам бо он фахр кунам, ҷуз он ки маро дӯст медоранд ва дар Худои сегона зиндагӣ мекунам. Ман ҳаёти худро аз Исо қарздорам. Вай ҳама чизеро, ки барои зиндагии ман зарур буд, ба даст овард, то дар ӯ муваффақият ба даст орад. Қадам ба қадам ман бештар ва бештар мефаҳмам, ки чӣ фарқияти калон дорад, агар гӯям: ман барои Худо зиндагӣ мекунам ё Исо ҳаёти ман аст. Барои он ки бо Худои муқаддас як шавед, ин зиндагии маро ба куллӣ тағир медиҳад, зеро ман дигар зиндагии худро муайян намекунам, балки бигзор Исо ба воситаи ман зиндагӣ кунад. Ман инро бо байтҳои зерин хат мезанам.

«Wisst ihr nicht, dass ihr Gottes Tempel seid und der Geist Gottes in euch wohnt?» (1. Коринфиён 3,16).

Ман акнун манзили Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас ҳастам, ин имтиёзи нави аҳд аст. Ин ба ман дахл дорад, оё ман аз он огоҳ ҳастам ё беҳуш мондаам: Новобаста аз он ки ман хобам ё кор мекунам, Исо дар ман зиндагӣ мекунад. Вақте ки ман офариниши аҷоибро дар сайри пойафзол эҳсос мекунам, Худо дар ман аст ва ҳар лаҳзаро ганҷе месозад. Ҳамеша фазои ройгон мавҷуд аст, то Исо маро роҳнамоӣ кунад ва ба ман тӯҳфаҳо диҳад. Ба ман иҷозат додаанд, ки маъбади Худо дар ҳаракат бошам ва аз муносибати наздиктарин бо Исо баҳра барам.

Азбаски ӯ дар ман зиндагӣ мекунад, ман набояд аз вохӯрдани рӯъёи Худо метарсам. Ҳатто агар ман ҳамчун писари асосноки ӯ афтодам, вай ба ман кӯмак мекунад. Аммо ин на танҳо ба ман дахл дорад. Исо бо Шайтон мубориза бурд ва бо мо ғолиб омад. Пас аз мубориза бо Шайтон, ӯ ба таври маҷозӣ донаҳоро аз китфҳоям пок мекунад, чунон ки ҳангоми ҳаракат кардан. Вай тамоми гуноҳи моро яку якбора адо кард, қурбонии ӯ барои он кифоя аст, ки ҳамаи одамон бо ӯ оштӣ кунанд.

«Ich bin der Weinstock, ihr seid die Reben. Wer in mir bleibt und ich in ihm, der bringt viel Frucht; denn ohne mich könnt ihr nichts tun» (Johannes 15,5).

Ман метавонам ба Исо мисли ангур дар ток пайваст шавам. Тавассути ӯ ман ҳама чизи лозимаро барои зиндагӣ ба даст меорам. Илова бар ин, ман метавонам бо Исо дар бораи тамоми саволҳои ҳаётам сӯҳбат кунам, зеро ӯ маро аз берун мешиносад ва медонад, ки ба куҷо кумак лозим аст. Ӯро ягон фикри ман ба ташвиш намеорад ва барои ягон хатои ман маро доварӣ намекунад. Ман ба ӯ гуноҳи худро эътироф мекунам, ки бо вуҷуди марги худ маро ба гуноҳ накардан даъват мекунам, ҳамчун дӯст ва бародари ӯ. Ман медонам, ки вай ӯро бахшид. Шахсияти ман ҳамчун гунаҳкор қиссаи кӯҳна аст, акнун ман махлуқи нав ҳастам ва дар Исо зиндагӣ мекунам. Чунин зиндагӣ кардан воқеан шавқовар, ҳатто шавқовар аст, зеро дигар ягон маъюби ҷудошуда нест.

Қисми дуюми ҷумла ба ман нишон медиҳад, ки бе Исо ман ҳеҷ коре карда наметавонам. Ман бе Исо зиндагӣ карда наметавонам. Ман ба Худо боварӣ дорам, ки ӯ ҳар як одамро даъват мекунад, то ки вай ӯро бишнавад ё бишнавад. Кай ва чӣ гуна ин ҳодиса рӯй медиҳад, дар салоҳияти ӯст. Исо ба ман мефаҳмонад, ки ҳамаи суханони неки ман ва ҳатто беҳтарин корҳои ман барои зинда нигоҳ доштани ман тамоман ҳеҷ коре намекунанд. Вай ба ман амр медиҳад, ки ба он чизе ки мехоҳад ба ман танҳо ё тавассути ҳамсояҳои азизам гӯяд, диққат диҳед. Вай барои ин мақсад ба ман ҳамсоягонамро дод.

Ман моро бо шогирдоне муқоиса мекунам, ки он вақт аз Ерусалим ба Эммаус давида буданд. Онҳо қаблан аз сабаби ба салиб мехкӯб шудани Исо рӯзҳои душворро аз сар гузаронида буданд ва дар роҳ ба хона бо ҳамдигар муҳокима мекарданд. Як марди ношинос, ки Исо буд, ҳамроҳи онҳо роҳ гашт ва он чиро, ки дар Навиштаҳо дар бораи ӯ навишта шудааст, шарҳ дод. Аммо ин онҳоро оқилтар накард. Онҳо ӯро танҳо дар хона ҳангоми шикастани нон шинохтанд. Тавассути ин ҳодиса онҳо дар бораи Исо фаҳмиш пайдо карданд. Он аз чашмони онҳо мисли пулакчаҳо афтод. Исо зинда аст - ӯ Наҷотдиҳанда аст. Оё имрӯз ҳам чунин чашм кушодаанд? Ҳамфикрам.

Мавъизаи "Барои Худо ё дар Исо зиндагӣ кунед" метавонад барои шумо душвор бошад. Он гоҳ шумо имконияти хубе доред, ки бо Исо дар ин бора муҳокима кунед. Вай сӯҳбатҳои маҳрамонаро хеле дӯст медорад ва бо хурсандӣ ба шумо нишон медиҳад, ки чӣ гуна зиндагӣ яке аз мӯъҷизаҳои азим дар ӯст. Ӯ ҳаёти шуморо бо файз пур мекунад. Исо дар туст, ки туҳфаи олитарини туст.

аз ҷониби Тони Пюнтенер