Сабаби умед

212 сабаб барои умедАҳди Қадим достони умеди ноумедшуда аст. Он аз ошкор шудани он оғоз мешавад, ки одамон ба сурати Худо офарида шудаанд. Аммо дере нагузашта одамон гуноҳ карданд ва аз биҳишт ронда шуданд. Аммо бо каломи доварӣ каломи ваъда омад – Худо ба Шайтон гуфт, ки яке аз авлоди Ҳавво сари ӯро мешиканад (1. Мос 3,15). Озодкунанда меомад.

Эва эҳтимол умед дошт, ки фарзанди нахустинаш ҳалли масъала хоҳад буд. Аммо ин Қобил буд - ва ӯ як қисми мушкилот буд. Гуноҳ идома дод ва бадтар шуд. Дар замони Нӯҳ ҳалли қисман вуҷуд дошт, аммо ҳукмронии гуноҳ идома ёфт. Инсоният муборизаро идома медод, ба умеди чизи беҳтаре буд, аммо ҳеҷ гоҳ ба он ноил шуда наметавонист.

Баъзе ваъдаҳои калон ба Иброҳим дода шуда буданд. Аммо ӯ пеш аз он ки ҳамаи ваъдаҳоро ба даст орад, мурд. Вай соҳиби фарзанд буд, аммо ҳеҷ кишваре надошт ва ӯ ҳанӯз барои ҳамаи халқҳо баракат набуд. Аммо ваъда боқӣ монд. Онро ба Исҳоқ, баъд ба Яъқуб доданд.

Яъқуб ва оилааш ба Миср кӯчиданд ва халқи бузурге шуданд, аммо онҳо ғулом буданд. Аммо Худо ба ваъдааш вафо кард. Худо онҳоро бо мӯъҷизаҳои аҷиб аз Миср берун овард.

Аммо халқи Исроил аз ваъда хеле дур афтод. Мӯъҷизаҳо кӯмак накарданд. Қонун кӯмак накард. Онҳо гуноҳро идома доданд, шубҳаро идома доданд, 40 сол дар биёбон саргардонии худро идома доданд. Аммо Худо ба ваъдаҳои худ содиқ монд, онҳоро ба замини ваъдашудаи Канъон овард ва бо мӯъҷизаҳои зиёд ба онҳо замин дод.

Аммо ин мушкилоти онҳоро ислоҳ накард. Онҳо ҳанӯз ҳамон одамони гунаҳкор буданд ва Китоби Доварон дар бораи баъзе гуноҳони бадтарин ба мо нақл мекунад. Худо оқибат қабилаҳои шимолиро тавассути Ашшур забт кард. Кас гумон мекард, ки ин яҳудиёнро тавба мекард, аммо ин тавр набуд. Мардум такрор ба такрор ноком шуданд ва ба онҳо иҷозат доданд, ки онҳоро низ асир кунанд.

Ҳоло ваъда дар куҷо буд? Мардум ба он ҷое ки Иброҳим оғоз карда буд, баргаштанд. Ваъда куҷо буд? Ваъда дар Худо буд, ки дурӯғ гуфта наметавонад. Вай новобаста аз он ки мардум чӣ қадар бад шикаст хӯрданд, ваъдаи худро иҷро мекарданд.

Дурахши умед

Худо бо хурдтарин роҳи имконпазир - ҳамчун ҷанин дар бокира оғоз ёфт. Инак, ба шумо аломате хоҳам дод, — гуфта буд ба воситаи Ишаъё. Бокира ҳомиладор мешавад ва кӯдак таваллуд мекунад ва ба ӯ Иммануил номида мешуд, ки маънояш "Худо бо мост". Аммо вай бори аввал Исо номида шуд, ки маънои "Худо моро наҷот медиҳад".

Худо ба иҷрои ваъдаи худ тавассути кӯдаке, ки аз никоҳ таваллуд шудааст, оғоз кард. Ба он доғи иҷтимоӣ вобаста буд - ҳатто пас аз 30 сол, пешвоёни яҳудӣ дар бораи пайдоиши Исо шарҳҳои таҳқиромез мекарданд. 8,41). Кӣ ба достони Марям дар бораи фариштагон ва тасаввуроти ғайриоддӣ бовар мекунад?

Худо умеди халқашро бо роҳҳое амалӣ кард, ки онҳо дарк накарда буданд. Ҳеҷ кас гумон намекард, ки ин тифли "ғайриқонунӣ" посух ба умеди миллат хоҳад буд. Кӯдак ҳеҷ коре карда наметавонад, ҳеҷ кас таълим дода наметавонад, ҳеҷ кас кӯмак карда наметавонад ва ҳеҷ кас наҷот дода наметавонад. Аммо кӯдак қобилият дорад.

Фариштагон ва чӯпонон хабар доданд, ки дар Байт-Лаҳм Наҷотдиҳанда таваллуд шудааст (Луқо 2,11). Вай начотбахш буд, начотбахш буд, вале дар вакташ касеро начот надодааст. Ӯ ҳатто маҷбур шуд, ки худро наҷот диҳад. Барои наҷот додани кӯдак аз дасти Ҳиродус, Подшоҳи яҳудиён, оила бояд гурехт.

Аммо Худо ин тифли нотавонро наҷотбахш номид. Ӯ медонист, ки ин кӯдак чӣ кор карданист. Дар он кӯдак тамоми умеди Исроил буд. Ин аст нур барои ғайрияҳудиён; ин баракат барои ҳамаи халқҳо буд; ин аст писари Довуд, ки ҷаҳонро ҳукмронӣ мекард; дар ин ҷо фарзанди Ҳавво буд, ки душмани тамоми инсониятро нест мекард. Аммо ӯ танҳо тифле буд, ки дар молхона таваллуд шудааст, ҳаёташ дар хатар буд. Аммо бо таваллуди ӯ ҳама чиз тағир ёфт.

Вақте ки Исо таваллуд шуд, ҳеҷ гуна вуруди ғайрияҳудиён ба Ерусалим барои таълим додан вуҷуд надошт. Ҳеҷ нишонае аз қудрати сиёсӣ ва иқтисодӣ вуҷуд надошт - ҳеҷ нишоне набуд, магар он ки бокирае ҳомила шуд ва таваллуд кард - аломате буд, ки касе дар Яҳудо ба он бовар намекунад.

Аммо Худо ба назди мо омад, зеро ӯ ба ваъдаҳои худ содиқ аст ва Ӯ асоси тамоми умеди мост. Мо ниятҳои Худоро бо кӯшиши инсон иҷро карда наметавонем. Худо корҳоеро, ки мо фикр намекунем, намекунад, балки ба тавре ки медонад, кор хоҳад кард. Мо дар робита ба қонунҳо ва сарзаминҳо ва салтанатҳои ин ҷаҳон фикр мекунем. Худо аз нуқтаи назари оғози хурд ва номуайян, аз ҷиҳати ҷисмонӣ аз ҷиҳати рӯҳонӣ, аз ғалаба дар заъф фикр мекунад, на аз тариқи қудрат.

Ҳангоми ба мо додани Исо, Худо ваъдаҳои худро иҷро кард ва ҳамаи гуфтаҳои ӯро ба амал овард. Аммо мо фавран иҷрои онро надидем. Аксарият ба он бовар намекарданд ва ҳатто онҳое, ки имон оварданд, танҳо умед доштанд.

Иҷро

Мо медонем, ки Исо ба воя расидааст, ки ҷони худро ҳамчун фидяи гуноҳи мо бахшад, ба мо бахшоиш оварад, барои ғайрияҳудиён нуре гардад, шайтонро мағлуб кунад ва тавассути марг ва эҳёи худ маргро ғалаба кунад. Мо мебинем, ки чӣ тавр Исо иҷрошавии ваъдаҳои Худост.

Мо метавонем чизҳои зиёдеро, ки яҳудиён 2000 сол пеш дида буданд, бинем, аммо мо то ҳол он чизеро, ки дар он аст, намебинем. Мо ҳоло намебинем, ки ҳар ваъда иҷро шудааст. Мо ҳоло намебинем, ки Шайтон баста аст, то дигар халқҳоро фиреб надиҳад. Мо ҳоло намебинем, ки ҳамаи халқҳо Худоро мешиносанд. Мо ҳанӯз фарҷом, фарёд, дард, марг ва мурданро намебинем. Мо то ҳол ҷавоби ниҳоиро орзу дорем - аммо дар Исо мо умед ва итминон дорем.

Мо ваъдае дорем, ки Худо тавассути Писари Ӯ бо Рӯҳи Муқаддас мӯҳр задааст. Мо боварӣ дорем, ки ҳама чизи дигар иҷро хоҳад шуд, яъне Масеҳ кори оғозкардаашро ба анҷом мерасонад. Мо метавонем итминон дошта бошем, ки ҳама ваъдаҳо иҷро мешаванд - на ҳатман аз рӯи он чизе, ки мо интизор будем, балки аз рӯи тарзе, ки Худо инро ба нақша гирифтааст.

Вай инро, мувофиқи ваъда, тавассути Писараш Исои Масеҳ иҷро мекунад. Мо ҳоло инро намебинем, аммо Худо аллакай амал кардааст ва Худо ҳатто ҳоло барои иҷрои ирода ва нақшаи худ дар паси парда кор мекунад. Чӣ тавре ки мо дар тифлӣ дар Исо умед ва ваъдаи наҷот доштем, ҳамин тавр ҳоло мо дар Исои эҳёшуда умед ва ваъдаи комилият дорем. Мо ин умедро барои афзоиши салтанати Худо, барои кори калисо ва барои ҳаёти шахсии худ дорем.

Умед ба худамон

Вақте ки одамон ба имон меоянд, кори ӯ дар онҳо афзоиш меёбад. Исо гуфт, ки мо бояд дубора таваллуд шавем ва вақте ки имон овардем, Рӯҳи Муқаддас моро сояафкан мекунад ва дар мо ҳаёти нав меорад. Ҳамон тавре ки Исо ваъда дода буд, дар мо дохил мешавад, то дар мо зиндагӣ кунад.

Боре касе гуфта буд: "Исо метавонист ҳазор маротиба таваллуд шавад ва барои ман фоидае нахоҳад дошт, агар ӯ дар ман таваллуд нашуда бошад." Умеде, ки Исо ба ҷаҳон меорад, барои мо ҳеҷ фоидае надорад, агар мо ӯро ҳамчун умеди худ қабул накунем. Мо бояд иҷозат диҳем, ки Исо дар мо зиндагӣ кунад.

Мо метавонем ба худамон нигарем ва фикр кунем: «Ман он ҷо чизеро намебинам. Ман нисбат ба 20 соли пеш чандон беҳтар нестам. Ман то ҳол бо гуноҳ, шубҳа ва гунаҳкорӣ мубориза мебарам. Ман то ҳол худхоҳ ва якрав ҳастам. Ман нисбат ба Исроили қадим нисбат ба шахси илоҳӣ будан беҳтар нестам. Ман ҳайронам, ки оё Худо воқеан дар ҳаёти ман коре мекунад? Чунин ба назар намерасад, ки ман пешрафте карда бошам. "

Ҷавоб ин аст, ки Исоро ба ёд орем. Оғози нави рӯҳонии мо шояд дар ин лаҳза дигаргунии мусбате ба бор наорад - аммо ин аз он сабаб аст, ки Худо мегӯяд. Он чизе ки дар мо дорад, танҳо амонат аст. Ин оғоз ва кафолати худи Худо мебошад. Рӯҳи Муқаддас амонате барои ҷалоли оянда гузоштааст.

Исо ба мо мегӯяд, ки фариштагон ҳар вақте ки гунаҳкор мешаванд, хурсандӣ мекунанд. Онҳо ба хотири ҳар як шахсе месароянд, ки ба Масеҳ имон меорад, зеро кӯдак таваллуд шудааст. Ин тифл ба дастовардҳои олӣ писанд нест. Ин метавонад душворӣ дошта бошад, аммо ин фарзанди Худо аст ва Худо хоҳад дид, ки кори ӯ анҷом шудааст. Ӯ дар бораи мо ғамхорӣ хоҳад кард. Гарчанде ки ҳаёти рӯҳонии мо мукаммал нест, вай то анҷом ёфтани кораш бо мо ҳамкорӣ хоҳад кард.

Чӣ тавре ки ба Исо чун тифл умеди калон вуҷуд дорад, ҳамин тавр ба масеҳиёни тифл низ умеди калон вуҷуд дорад. Новобаста аз он ки шумо чандин сол масеҳӣ ҳастед, умеди беандоза барои шумо аз он сабаб аст, ки Худо ба шумо маблағгузорӣ кардааст - ва аз кори оғозкардааш даст намекашад.

аз ҷониби Ҷозеф Ткач


PDFСабаби умед