Ҳаёти наҷотёфта

585 ҳаёти наҷотёфтаПайравони Исо будан чӣ маъно дорад? Иштирок кардан дар ҳаёти фидияшуда, ки Худо ба мо тавассути Рӯҳулқудс дар Исо медиҳад, чӣ маъно дорад? Ин маънои онро дорад, ки ҳаёти ҳақиқӣ ва ҳақиқии масеҳӣ бо намунаи фидокорона хидмат ба дигарон. Павлуси ҳавворӣ боз ҳам дуртар мегӯяд: «Оё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳулқудс аст, ки дар шумост ва он аз Худост, ва шумо аз они худатон нестед? Зеро ки шумо бо нархи гарон харида шудаед; Пас Худоро бо ҷисми худ ҳамду сано гӯед »(1. Коринфиён 6,19-20)

Исо моро тавассути кори кафорати худ фидия дод ва моро ҳамчун моликияти худ ба даст овард. Пас аз он ки мо ин ҳақиқатро тавассути имони Исои Масеҳ тасдиқ кардем, Павлус моро насиҳат медиҳад, ки бо ин ҳақиқат зиндагӣ кунем, ҳаёти наве, ки аз гуноҳи гуноҳ озод карда шудааст. Петруси ҳавворӣ огоҳ карда буд, ки муаллимони бардурӯғ пайдо хоҳанд шуд: «Онҳо бо маккорона таълимоти мазҳабиро паҳн хоҳанд кард, ки боиси ҳалокат мегарданд ва бо ин аз Худованд ва Ҳоким, ки онҳоро барои худаш харидааст, рад мекунанд» (2. Петрус 2,1). Хушбахтона, ин муаллимони бардурӯғ комилан қудрат надоранд, ки воқеияти Исоро барҳам диҳанд ва Ӯ барои мо чӣ кор кардааст. «Исои Масеҳ Худро барои мо фидо кард, то ки моро аз ҳар беадолатӣ наҷот диҳад ва Худро пок созад, то соҳиби халқе шавад, ки дар аъмоли нек ғаюр буданд» (Титус). 2,14). Ин покшавӣ, ки тавассути хидмати доимии Рӯҳулқудс аз Исо меояд, ба мо имкон медиҳад, ки ҳаёти фидияёфтаро дар Исои Масеҳ зиндагӣ кунем.

Петрус мефаҳмонад: «Зеро шумо медонед, ки шумо на бо нуқра ё тилло аз рафтори беҳудаи худ дар роҳи падарон, балки бо Хуни гаронбаҳои Масеҳ ҳамчун Барраи бегуноҳ ва покдоман фидия ёфтаед» (1. Петрус 1,18-19)

Ин дониш ба мо имкон медиҳад, ки аҳамияти ҷисми Исоро пурра дарк кунем. Писари ҷовидонаи Худо пас аз гирифтани табиати инсонии мо, дар шакли одамӣ ба назди мо омад, ки онро дигаргун сохт ва акнун тавассути Рӯҳ бо мо мубодила мекунад. Ӯ ба ин васила ба мо имкон медиҳад, ки дар ҳақиқат ҳаёти наҷотбахшро ба сар барем.

Оштӣ тавассути Исо дар маркази нақшаи Худо барои башарият қарор дорад. Аз нав таваллуд шудан ё "аз ​​боло таваллуд шудан" ин кори наҷотбахшиест, ки Исо кардааст ва дар мо тавассути Рӯҳи Муқаддас кор карда баромада шудааст.

«Аммо вақте ки меҳрубонӣ ва муҳаббати инсонии Худои Наҷотдиҳандаи мо зоҳир шуд, Ӯ моро на ба хотири корҳое, ки мо дар одилона мекардем, балки ба ҳасби марҳамати Ӯ - тавассути ваннаи эҳё ва навсозӣ дар Рӯҳулқудс наҷот дод. , ки Ӯ ато кардааст, ба воситаи Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ барои мо ба таври фаровон рехтааст, то ки мо бо файзи Ӯ одил шуда, ба ҳасби умеди ҳаёти ҷовидонӣ ворисон бошем» (Титус). 3,4-7)

Тавассути рӯҳи доимӣ мо метавонем аз одамияти Исо баҳра барем. Яъне, мо аз писарӣ ва мушоракат ва мушоракат бо Падар тавассути Рӯҳи Муқаддас иштирок мекунем. Падарони калисои ибтидоӣ чунин гуфтаанд: "Исо, ки табиатан Писари Худо буд, Писари Одам шуд, то ки мо табиатан фарзандони одами табиӣ бошем, бо файз фарзандони Худо шавем".

Вақте ки мо ба кори Исо ва Рӯҳулқудс таслим мешавем ва ҳаёти худро ба Ӯ месупорем, мо дар ҳаёти нав таваллуд мешавем, ки аллакай дар инсонияти Исо барои мо таҳия шудааст. На танҳо ин таваллуди нав моро ба таври қонунӣ ба оилаи Худо дохил мекунад, балки тавассути эҳёи рӯҳонии худ мо инсонияти худи Масеҳро шарик месозем. Мо инро тавассути хидмати доимии Рӯҳулқудс иҷро мекунем. Павлус инро чунин баён кардааст: «Бинобар ин, касе ки дар Масеҳ бошад, махлуқи нав аст; кӯҳна гузашт, инак, нав шуд »(2. Коринфиён 5,17).
Дар Масеҳ мо аз нав офарида шудаем ва шахсияти нав додаем. Вақте ки мо хидмати рӯҳи сокинонро қабул мекунем ва ба он ҷавоб медиҳем, мо аз боло таваллуд мешавем. Ҳамин тариқ, мо фарзандони Худо мешавем, ки ба воситаи Рӯҳулқудс дар инсонияти Масеҳ шарик мешаванд. Ин аст, ки чӣ тавр Юҳанно дар Инҷили худ навишт: «Аммо онҳое ки Ӯро қабул карданд ва ба Ӯ имон оварданд, Ӯ ба онҳо ҳақ дод, ки фарзандони Худо гарданд. Онҳо чунин набуданд, зеро онҳо ба халқи интихобшуда тааллуқ доштанд, ҳатто ба воситаи ҳомиладорӣ ва таваллуди инсон. Танҳо Худо ба онҳо ин ҳаёти навро дод» (Юҳанно 1,12-13 HFA).

Бо таваллуд шудан аз боло ва ҳамчун фарзандони Худо қабул шудан, мо метавонем муносибатҳои нав ва оштӣ бо Худо, ҳаёти фидияшуда дар Масеҳ зиндагӣ кунем. Он чизе ки Исо барои мо ҳамчун Писари Худо ва Писари Одам кард, дар мо амал мекунад, то ки мо ба воситаи файз дар ҳолати мавҷудияти худ фарзандони Худо гардем. Худо касест, ки имондоронро дар ин муносибати навшуда бо худ мегузорад - муносибате, ки ба мо то решаҳои мавҷудияти мо таъсир мерасонад. Павлус ин ҳақиқати аҷибро ҳамин тавр баён кардааст: «Зеро шумо рӯҳи ғуломиро нагирифтаед, ки аз нав тарсед; аммо шумо як рӯҳияи кӯдакӣ гирифтаед, ки мо аз он гиря мекунем: Або, падари азиз! Худи Рӯҳ ба рӯҳҳои мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем» (Рум 8,15-16)

Ин ҳақиқат, воқеияти ҳаёти наҷотбахш аст. Биёед нақшаи олиҷаноби наҷоти Ӯро ҷашн гирем ва бо хурсандӣ сегонаи Худои Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддасро ситоиш кунем.

аз ҷониби Ҷозеф Ткач