Масеҳ дар туст

Кадом ҳаётро аз даст додан ва кадоме аз онҳоро ба даст овардан лозим аст?

Ҳангоме ки ӯ гуфт, ки "Исои Масеҳ дар туст", Павлус ба таври шоирона ё маҷозӣ сухан нагуфт. Он чизе ки ӯ аслан дар ин бора дар назар дошт, ин буд, ки Исои Масеҳ воқеан ва амалан дар байни имондорон зиндагӣ мекунад. Мисли Қӯринтиён, мо бояд ин ҳақиқатро дар бораи худ донем. Масеҳ на танҳо берун аз мо, ёвари ниёзманд аст, балки дар мо сокин аст, ҳамеша дар мо ва бо мо зиндагӣ мекунад.


Тарҷумаи Китоби Муқаддас "Лютер 2017"

 

"Ман мехоҳам ба шумо дили нав ва рӯҳи нав дар даруни шумо ато кунам, ва мехоҳам дили сангро аз ҷисми шумо бигирам ва ба шумо дили гӯшт диҳам" (Ҳизқиёл 3).6,26).


«Ман мешинам ё меистам, шумо инро медонед; шумо фикрҳои маро аз дур мефаҳмед. Ман роҳ меравам ё дурӯғ мегӯям, бинобар ин шумо дар атрофи ман ҳастед ва ҳама роҳҳои маро мебинед. Зеро инак, дар забони ман ҳеҷ калимае нест, ки Ту, эй Худованд, надонӣ. Маро аз хар тараф ихота карда, даст бар ман бигирй. Ин дониш хеле аҷоиб ва хеле баланд аст, ки ман дарк кунам» (Забур 139,2-6)


«Ҳар кӣ Бадани Маро бихӯрад ва Хуни Маро бинӯшад, дар Ман мемонад, ва Ман дар вай» (Юҳанно 6,56).


«Рӯҳи Ҳақиқат, ки ҷаҳон онро қабул карда наметавонад, зеро вай на мебинад ва на медонад. Шумо Ӯро мешиносед, зеро ки Ӯ бо шумо сокин аст ва дар шумо хоҳад буд» (Юҳанно 14,17).


«Дар он рӯз хоҳед донист, ки Ман дар Падари Худ ҳастам, ва шумо дар Ман, ва Ман дар шумо» (Юҳанно 14,20).


«Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Ҳар кӣ Маро дӯст медорад, ба каломи Маро риоя хоҳад кард; ва падарам ӯро дӯст хоҳад дошт, ва мо назди ӯ омада, бо ӯ хонаи худ хоҳем кард» (Юҳанно 14,23).


"Дар ман бимон ва ман дар ту. Чунон ки шоха, агар дар ток намонад, наметавонад худ аз худ мева диҳад, ончунон шумо низ наметавонед, агар дар Ман намонед» (Юҳанно 1).5,4).


«Ман дар онҳо ва ту дар Ман, то ки онҳо комилан як бошанд, ва ҷаҳон бидонад, ки Ту Маро фиристодаӣ ва онҳоро дӯст медорӣ, чунон ки Маро дӯст медорӣ» (Юҳанно 1).7,23).


«Ва Ман исми Туро ба онҳо маълум кардам ва маълум хоҳам кард, то он муҳаббате ки Ту Маро дӯст медорӣ, дар онҳо бошад, ва Ман дар онҳо» (Юҳанно 1).7,26).


«Аммо агар Масеҳ дар шумо бошад, ҷисм ба сабаби гуноҳ мурдааст, вале рӯҳ ба воситаи адолат зинда аст» (Румиён). 8,10).


«Бинобар ин ман бо Исои Масеҳ фахр мекунам, ки ба Худо хизмат мекунам» (Румиён 1 Қӯр5,17).


«Оё намедонед, ки шумо маъбади Худо ҳастед ва Рӯҳи Худо дар шумо сокин аст?» (1. Коринфиён 3,16).


«Аммо бо файзи Худо ман он чизе ҳастам, ки ҳастам. Ва файзи Ӯ ба ман бар абас набуд, балки ман аз ҳама бештар меҳнат кардам; аммо на ман, балки файзи Худо, ки бо ман аст» (1. ба Қӯринтиён 15,10).


«Зеро Худое, ки гуфта буд: «Бигзор нур аз зулмот дурахшид, дар дилҳои мо дурахшид, то нури дониши ҷалоли Худоро дар рӯи Исои Масеҳ бидиҳад» (2. Коринфиён 4,6).


«Лекин мо ин ганҷро дар зарфҳои гилин дорем, то ки қудрати бузург аз ҷониби Худо бошад, на аз мо» (2. Коринфиён 4,7)


«Зеро ки мо, зиндагон, ҳамеша ба хотири Исо кушта мешавем, то ки ҳаёти Исо низ дар ҷисми мирандаи мо зоҳир гардад. Пас, алҳол мамот дар мо қавӣ аст, аммо ҳаёт дар шумо» (2. Коринфиён 4,11-12)


«Худро санҷед, ки оё дар имон истодаед? худро тафтиш кунед! Ё шумо дар худ намефаҳмед, ки Исои Масеҳ дар шумост? Агар не, пас исбот намешуд." (2. ба Қӯринтиён 13,5).


«Шумо далел металабед, ки Масеҳ дар ман сухан мегӯяд, ки Ӯ дар назди шумо нотавон нест, балки дар миёни шумо тавоно аст» (2. ба Қӯринтиён 15,3).


«Худро санҷед, ки оё дар имон истодаед? худро тафтиш кунед! Ё шумо дар худ намефаҳмед, ки Исои Масеҳ дар шумост?» (2. ба Қӯринтиён 15,5).


«Аммо ҳангоме ки ба Худо, ки маро аз шиками модарам ҷудо кард ва бо файзи Худ даъват кард, писанд омад, 16 то Писари Худро дар ман ошкор кунад, то ки Ӯро дар байни халқҳо мавъиза кунам, ман аввал бо ҷисм ва хун машварат накардам. (Ғалотиён 1,15-16)


«Ман зиндагӣ мекунам, аммо на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад. Зеро он чи ки ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имон ба Писари Худо, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман фидо кард, зиндагӣ мекунам» (Ғалотиён). 2,20).


«Фарзандони ман, ки онҳоро боз азоб мекашам, то даме ки Масеҳ дар шумо ташаккул ёбад! (Галатияиён 4,19).


«Ба воситаи Ӯ шумо низ дар Рӯҳ маскани Худоро бино карда истодаед» (Эфсӯсиён 2,22).


«Бигзор Масеҳ ба воситаи имон дар дилҳои шумо сокин бошад. Ва шумо дар муҳаббат реша ва асос ёфтаед» (Эфсӯсиён 3,17).


«Худо мехост, ки сарвати пурҷалоли ин асрорро дар байни халқҳо ба онҳо маълум кунад, яъне Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол аст» (Қӯлассиён. 1,27).


«Зеро ки дар Ӯ тамоми пуррагии Худост, ки ҷисман сокин аст, 10 ва шумо аз Он ки Сарвари тамоми қудратҳо ва ҳокимиятҳост, пур шудаед» (Қӯлассиён). 2,9-10)


«Дигар юнонӣ ё яҳудӣ, хатнашуда ё номахтун, ғайриюнонӣ, скиф, ғулом, озод нест, балки Масеҳ ҳама ва дар ҳама аст» (Қӯлассиён). 3,11).


«Он чи аз аввал шунидаед, бо шумо бимонед. Агар он чи аз ибтидо шунидаед, дар шумо бимонад, шумо низ дар Писар ва дар Падар хоҳед монд» (1. Йоханес 2,24).


«Ва тадҳине ки аз Ӯ гирифтаед, дар шумо сокин аст, ва ба шумо лозим нест, ки касе шуморо таълим диҳад; лекин чунон ки тадҳини Ӯ ҳама чизро ба шумо таълим медиҳад, ончунон рост аст ва дурӯғ нест; ва чунон ки ба шумо таълим додааст, дар Ӯ бимонед» (1. Йоханес 2,27).


«Ва ҳар кӣ аҳкоми Ӯро риоят кунад, дар Худо сокин аст, ва Худо дар вай. Ва аз он медонем, ки Ӯ дар мо сокин аст: аз рӯҳе ки ба мо ато кардааст» (1. Йоханес 3,24).


«Эй фарзандон, шумо аз Худо ҳастед ва бар онҳо ғолиб омадаед; зеро он ки дар шумост, аз он ки дар ҷаҳон аст, бузургтар аст» (1. Йоханес 4,4).


«Вақте ки Ӯ меояд, то дар миёни муқаддасони Худ ҷалол ёбад ва дар он рӯз дар миёни ҳамаи имондорон ба таври аҷоиб зоҳир шавад; зеро ба он чӣ бар ту шаҳодат додем, ки имон овардӣ» (2. Таслӯникиён 1,10).