Мария беҳтарашро интихоб кард

671 Мария беҳтарашро интихоб кардМарям, Марто ва Лаъзор дар Байт -Ҳинӣ, тақрибан се километр ҷанубу шарқи кӯҳи Зайтун аз Ерусалим зиндагӣ мекарданд. Исо ба хонаи ду хоҳар Марям ва Марта омад.

Агар ман мебинам, ки Исо имрӯз ба хонаи ман меояд, ман чӣ медодам? Аён, шунаво, моддӣ ва моддӣ!

«Аммо вақте ки онҳо ҳаракат карданд, ӯ ба як деҳа омад. Марта ном зане буд, ки ӯро ба хона гирифт» (Лукас 10,38). Марта эҳтимол хоҳари калонии Мария аст, зеро ӯ аввал ном дорад. «Ва ӯ хоҳаре дошт, ки Мария ном дошт; вай назди пойҳои Худованд нишаст ва сухани Ӯро гӯш кард» (Луқо 10,39).

Марям ба Исо чунон мафтуни буд ва аз ин рӯ, ду бор фикр намекард, ки бо шогирдон дар назди Исо дар рӯи фарш нишаста, бо шавқу ҳавас ва интизорӣ ба ӯ нигоҳ кунад. Вай ҳар як калимаро аз лабони ӯ мехонад. Вақте ки ӯ дар бораи меҳри падараш сухан меронад, вай аз дурахши чашмони ӯ сер намешавад. Нигоҳаш аз паи ҳар як имову ишораи дастонаш меравад. Вай аз суханони у, таълимот ва шарху эзохоти у сер шуда наметавонад. Исо инъикоси Падари Осмонӣ аст. «Ӯ (Исо) сурати Худои нонамоён аст, нахустзодаи пеш аз тамоми махлуқот» (Қӯлассиён). 1,15). Барои Мария ба чеҳраи ӯ нигоҳ кардан маънои дар шахс дидани муҳаббатро дошт. Чӣ вазъияти ҷолиб! Вай осмонро дар рӯи замин ҳис кард. Ин иҷрои ваъдае буд, ки дар Аҳди Қадим ба Марям иҷозат дода шуд, ки аз сар гузаронад. «Бале, вай мардумро дӯст медорад! Ҳама муқаддасон дар дасти туст. Онҳо назди пои ту нишаста, аз суханони ту ибрат мегиранд»(5. Мусо 33,3).

Худо ин ҷамъомадро ба халқи Исроил ваъда дод. Ба мо инчунин иҷозат дода мешавад, ки назди пойҳои Исо нишинем ва суханони Исоро бодиққат қабул кунем ва ба суханони ӯ бовар кунем. Вақте ки мо дар Инҷили Луқо мехонем, қариб ба ҳайрат меоем: «Марта, аз тарафи дигар, барои беҳбудии меҳмонони худ бисёр кор мекард. Ниҳоят, вай дар назди Исо истода, гуфт: «Худовандо, оё дуруст меҳисобӣ, ки хоҳари ман ба ман иҷозат дод, ки тамоми корҳоро танҳо иҷро кунам? Ба ӯ бигӯед, ки ба ман кӯмак кунад! ” (Луқо 10,40 NGÜ).

Муносибати Исо ва Марям аз суханони Марта ва эҳсосоти онҳо вайрон мешавад. Воқеият ҳар дуи онҳоро фаро мегирад. Дуруст аст, ки Марта мегӯяд, корҳои зиёдеро бояд анҷом дод. Аммо Исо ба саволи Марта чӣ гуна муносибат мекунад: «Марта, Марта, шумо ташвиш ва изтироби зиёд доред. Аммо як чиз лозим аст. Марям қисми хубро интихоб кард; ки набояд аз вай гирифта шавад» (Луқо 10,41-42). Исо ба Марто мисли Марям бо муҳаббат нигоҳ мекунад. Ӯ эътироф мекунад, ки вай хеле нигарон аст ва хеле нигарон аст.

Чӣ лозим аст

Чаро як коре, ки Марям дар ин рӯз кард, зарур аст? Зеро дар ин лаҳза ин ба Исо хеле писанд аст. Агар Исо он рӯз хеле гурусна буд, агар хаста ё ташна мебуд, пеш аз ҳама хӯроки Марта лозим мешуд. Биёед тасаввур кунем, ки Мария дар пойҳояш нишастааст ва хастагии ӯро эътироф карда натавонист, яни пахшшударо пай набурд ва бо саволҳои зиёд ба ӯ ҳамла кард, оё ин меҳрубонона ва ҳассос мебуд? Эҳтимолан кам. Муҳаббат ба дастовардҳои дигар исрор намекунад, балки мехоҳад, ки дили маҳбуб, таваҷҷӯҳ, таваҷҷӯҳи ӯро бубинад, ҳис кунад ва муайян кунад!

Беҳтарин қисми Мария чист?

Калисо, ҷамъомади Исо ҳамеша аз ин ҳикоя хондаанд, ки афзалият, афзалият вуҷуд дорад. Ин афзалият ба таври рамзӣ аз нишастан дар назди пойҳои Исо, қабул ва шунидани суханони Ӯ иборат аст. Гӯш кардан аз хидмат муҳимтар аст, зеро онҳое, ки гӯш карданро наомухтаанд, наметавонанд ба таври дуруст хидмат кунанд ё эҳтимоли он то дараҷаи харобшавӣ хидмат кунанд. Пеш аз иҷро кардан шунидан ва пеш аз додан донистан ва гирифтан меояд! «Аммо чӣ тавр шумо бояд ба касе занг занед, ки ба он бовар накунед? Аммо чӣ гуна онҳо бояд ба Он ки аз Ӯ чизе нашунидаанд, имон оваранд? Аммо чӣ гуна онҳо бе воиз мешунаванд?» (Румиён 10,14)

Муносибати Исо бо занон барои ҷомеаи яҳудиён тоқатнопазир ва иғвоангез буд. Аммо Исо нисбат ба мардон ба занон баробарии комил медиҳад. Исо нисбати занон бадгумонӣ намекард. Бо Исо занҳо ҳис мекарданд, ки ҷиддӣ қабул карда мешаванд ва қадр карда мешаванд.

Мария чиро шинохт?

Марям фаҳмид, ки ин аз муносибат ва тамаркуз бо Исо вобаста аст. Вай медонад, ки дараҷаи одамон вуҷуд надорад ва арзишҳои гуногун вуҷуд надоранд. Марям фаҳмид, ки Исо тамоми таваҷҷӯҳашро ба ӯ равона кардааст. Вай вобастагии худро ба муҳаббати Исо эътироф кард ва онро бо ғамхорӣ ва муҳаббати худ ба Исо баргардонд. Вай на ба риояи аҳкоми қадимаи Худо, балки ба суханон ва шахсияти Исо диққат медод. Аз ин рӯ, Марям як чизро интихоб кард, ки хуб аст.

Марям пойҳои Исоро тадҳин мекунад

Агар мо хоҳем, ки достони Марям ва Марто дар Луқоро беҳтар фаҳмем ва фаҳмем, мо бояд ба гузориши Юҳанно низ назар кунем. Ин вазъияти хеле дигар аст. Лаъзор аллакай чанд рӯз боз дар қабр хобида буд, аз ин рӯ Марта ба Исо гуфт, ки ӯ аллакай бадбӯй шудааст. Сипас онҳо бародари худ Лаъзорро ба воситаи мӯъҷизаи Исо аз марг ба ҳаёт баргардонданд. Чӣ хурсандӣ барои Марям, Марта ва Лаъзор, ки иҷозат дода шуд, ки дубора дар сари дастархон зинда нишинад. Чӣ рӯзи зебост. «Шаш рӯз пеш аз иди фисҳ Исо ба Байт-Ҳинӣ омад, ки дар он ҷо Лаъзор буд, ки Исо ӯро аз мурдагон эҳьё карда буд. Дар он ҷо ба ӯ таом тайёр карданд, ва Марто дар сари дастархон хизмат мекард; Лаъзор яке аз онҳое буд, ки бо ӯ дар сари дастархон нишаста буданд» (Юҳанно 12,1-2)
Мо ҳайронем, ки он рӯз барои Исо чист? Ин ҳодиса шаш рӯз пеш аз боздошт ва итминони он буд, ки ӯро шиканҷа мекунанд ва маслуб мекунанд. Оё ман пай мебурдам, ки намуди ӯ аз маъмулӣ фарқ мекунад? Оё ман метавонистам аз чеҳраи ӯ шиддатнок буданашро мушоҳида кунам ё мушоҳида мекардам, ки рӯҳаш ғамгин аст?

Имрӯз дар он рӯз Исо мӯҳтоҷ буд. Он ҳафта ӯро зери шубҳа ва ларзонд. Кӣ пай бурд? Дувоздаҳ шогирд? Не! Мария медонист ва хис кард, ки имруз дар ин руз хама чиз дигар аст. Ба Мария маълум буд, ки ман ҳеҷ гоҳ Парвардигорамро ин тавр надидаам. «Он гоҳ Марьям як кило равғани тадҳинкунандаи пок ва қиматбаҳо гирифта, пойҳои Исоро тадҳин кард ва пойҳои Ӯро бо мӯйи худ хушк кард; вале хона аз бӯи равған пур шуд» (Юҳанно 12,3).

Марям ягона шахсе буд, ки ҳоло дар бораи эҳсосоти Исо маълумот дошт. Оё мо ҳоло фаҳмидем, ки чаро Луқо навиштааст, ки дидани Масеҳ ва ба ӯ нигоҳ кардан танҳо як чиз лозим аст? Марям фаҳмид, ки Исо аз ҳама ганҷҳои заминӣ азизтар аст. Ҳатто бузургтарин ганҷ дар муқоиса бо Исо беарзиш аст. Вай равғани қиматбаҳоро ба пойҳои Исо рехт, то ба ӯ фоида орад.

«Яке аз шогирдонаш Яҳудои Исқарют, баъд аз он, ки ба Ӯ хиёнат кард, гуфт: «Чаро ин равған ба сесад доллари нуқра фурӯхта нашуд ва пулаш ба камбағалон дода шуд? Аммо вай инро на барои он нагуфт, ки дар бораи яроку аслиха гамхорй мекард, балки дузд буд; Ӯ ҳамён дошт ва он чи дода шуда буд, гирифт» (Юҳанно 12,4-6)

300 грошен нуқра (денарий) маоши асосии коргар дар давоми сол буд. Марям бо ҳама чизи доштааш равғани қиматбаҳои тадҳиншударо харида, шишаро шикофт ва равғани гаронбаҳои нардро ба пои Исо рехт. Шогирдон чӣ исроф мегӯянд.

Муҳаббат беҳуда аст. Дар акси ҳол ин муҳаббат нест. Муҳаббате, ки ҳисоб мекунад, ишқе, ки ҳисоб мекунад ва ҳайрон мешавад, ки оё арзиш дорад ё дар муносибатҳои хуб, муҳаббати воқеӣ нест. Марям худро ба Исо бо миннатдории амиқ дод. «Он гоҳ Исо гуфт: «Онҳоро тарк кунед». Он бояд ба рӯзи дафни ман дахл дошта бошад. Зеро ки мискинон ҳамеша бо шумо ҳастанд; лекин шумо на ҳамеша Маро доред» (Юҳанно 12,7-8)

Исо худро комилан паси Марям гузошт. Ӯ миннатдории самимӣ ва миннатдории ӯро қабул кард. Исо инчунин ба вафодории вай маънои воқеӣ дод, зеро Марям бехабар аз ӯ тадҳин шуданро дар рӯзи дафн интизор буд. Дар порчаи мувозии Инҷили Матто Исо илова кард: «Вай ин равғанро ба бадани ман рехта, маро барои дафн омода кард. Ба ростӣ, ба шумо мегӯям: дар ҳар ҷое ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза карда шавад, он чи вай кардааст, гуфта мешавад, ки вайро ба ёд оварад” (Матто 26,12-13)

Исо Масеҳ аст, яъне тадҳиншуда (Масеҳ). Ин нақшаи Худо буд, ки Исоро тадҳин кунад. Дар ин нақшаи илоҳӣ Марям беғаразона хизмат мекард. Тавассути ин Исо худро Писари Худо нишон медиҳад, ки сазовори ибодат ва хидмат аст.

Хона аз бӯи ишқи вафодори Марям пур шуд. Чӣ бӯйе агар одам имонашро ба бӯи арақи кибру ғурури худ не, балки дар муҳаббат, дилсӯзӣ, миннатдорӣ ва таваҷҷӯҳи комил баён кунад, ҳамон тавре ки Марям ба Исо муроҷиат карда буд.

хулоса

Шаш рӯз пас аз ин ҳодиса, Исоро шиканҷа карданд, маслуб карданд ва дафн карданд. Ӯ пас аз се рӯз аз мурдагон эҳё шуд - Исо зинда аст!

Тавассути имони Исо, ӯ ҳаёти худро бо муҳаббат, шодмонӣ, осоиштагӣ, пурсабрӣ, меҳрубонӣ, некӣ, садоқат, нармӣ ва худдорӣ дар шумо зиндагӣ мекунад. Ба воситаи У шумо хаёти нави маънавй — хаёти абадй гирифтед! Шумо аллакай бо ӯ муносибати наздик доред ва бо ӯ дар муҳаббати комил ва беохир зиндагӣ мекунед. «Сухан дар бораи мӯъҷизаи нофаҳмо меравад, ки Худо барои ҳамаи одамони рӯи замин омода кардааст. Ба шумо, ки ба Худо тааллуқ доред, иҷозат доред, ки ин сирро бифаҳмед. Дар он гуфта шудааст: Масеҳ дар шумо зиндагӣ мекунад! Ҳамин тавр, шумо умедворед, ки Худо ба шумо дар ҷалоли Худ ҳиссае ато хоҳад кард» (Қӯлассиён 1,27 HFA).

Шумо кай назди пойҳои Исо нишаста аз ӯ пурсидед: Шумо мехоҳед, ки ман имрӯз чӣ кор кунам? Шумо имрӯз дар куҷо ва бо кӣ кор мекунед? Шуморо чӣ ташвиш медиҳад, алалхусус имрӯз ё чӣ шуморо ташвиш медиҳад? Таваҷҷӯҳ ба Исо, ба ӯ нигоҳ кунед, то шумо шахси дуруст, дар вақти лозима, дар ҷои дуруст ва бо равиши дуруст бошед, мисли Марям бо Исо буд. Ҳар рӯз ва ҳар соат аз ӯ бипурс: «Исо, ҳоло аз ман чӣ мехоҳӣ! Ҳоло чӣ гуна метавонам ба шумо барои муҳаббати шумо шукр гӯям Чӣ гуна ман метавонам ҳоло бо ту нақл кунам, ки туро чӣ бармеангезад. "

Ин кори шумо нест, дар ҷои ӯ ё дар набудани ӯ, кори ӯро бо ихтиёри худ иҷро кунед, ки онро танҳо дар рӯҳи ӯ ва бо Исо иҷро кардан мумкин аст. «Зеро ки мо кори Ӯ ҳастем, ки дар Исои Масеҳ барои аъмоли нек офарида шудаем, ки Худо онҳоро пешакӣ тайёр кардааст, то дар онҳо рафтор кунем» (Эфсӯсиён 2,10). Масеҳ мурд ва барои шумо эҳьё шуд, то ки Ӯ ҳамчун зинда ба воситаи шумо ва бо шумо зиндагӣ кунад ва ба шумо ҳамеша аз ҷониби Исо ҳадяҳо ато шавад. Ҳамин тавр, шумо низ бояд дар миннатдории худ худро ба Масеҳ бахшида, корҳои некеро, ки Исо омода кардааст, қабул кунед ва иҷро кунед.

аз ҷониби Пабло Науэр