Вирҷинияи таваллуди Исо

422 таваллуди бокира ИсоИсо, Писари абадии Худо, одам шуд. Бе ин рӯйдод, насронии воқеӣ вуҷуд дошта наметавонад. Юҳаннои ҳавворӣ инро чунин баён карда буд: Рӯҳи Худоро аз ин шинохт: ҳар рӯҳе ки эътироф кунад, ки Исои Масеҳ ба ҷисм омадааст, аз Худост; ва ҳар рӯҳе ки Исоро эътироф намекунад, аз Худо нест. Ва ин рӯҳи зиддимасеҳ аст, ки шумо шунидаед, ки меояд ва он аллакай дар ҷаҳон аст (1. Ҷо. 4,2-3)

Таваллуди бокираи Исо мефаҳмонад, ки Писари Худо комилан инсон шуд ва ҳангоми боқӣ монданаш - Писари азалии Худо буд. Духтар будани бокира будани модари Исо, нишонаи он буд, ки вай бо ташаббус ё иштироки инсон ҳомиладор намешавад. Консепсияи издивоҷ дар батни Марям тавассути амали Рӯҳулқудс ба амал омад, ки табиати инсонии Марямро бо табиати илоҳии Писари Худо пайваст. Писари Худо бо ин васила тамоми мавҷудияти инсонро дар бар гирифт: аз таваллуд то марг, то қиёмат ва сууд, ва ҳоло то абад дар башарияти ҷалоли худ зиндагӣ мекунад.

Одамоне ҳастанд, ки боварии ба таваллуди Исо мӯъҷизаи Худо буданро тамасхур мекунанд. Ин скептикҳо сабти Китоби Муқаддас ва эътиқоди моро ба он паст мезананд. Ман эътирозҳои онҳоро хеле ғайримуқаррарӣ мешуморам, зеро вақте ки онҳо таваллуди бокираро як имконнопазирии бемаънӣ меҳисобанд, онҳо нусхаи худро дар бораи таваллуди бокира, ки ба ду даъвои асосӣ марбут аст, ҷонибдорӣ мекунанд:

1. Онҳо даъво доранд, ки коинот аз худ, аз ҳеҷ чиз ба вуҷуд омадааст. Фикр мекунам, мо ҳақ дорем, ки онро мӯъҷиза бигӯем, ҳатто агар гӯянд, ки ин ҳодиса бидуни қасд ё қофия ва сабаб шудааст. Агар мо ба таърифҳои онҳо дар бораи ҳеҷ чиз амиқтар омӯзем, маълум мешавад, ки ин орзуи лоғар аст. Ҳеч будани онҳо ҳамчун чизе ба монанди тағирёбии квантӣ дар фазои холӣ, ҳубобҳои кайҳонӣ ё маҷмӯи беохири олами гуногун муайян карда мешавад. Ба ибораи дигар, истифодаи онҳо аз истилоҳи "ҳеҷ" гумроҳкунанда аст, зеро ҳеҷии онҳо бо чизе пур мешавад - чизе, ки олами мо аз он пайдо шудааст!

2. Онҳо даъво доранд, ки ҳаёт аз ҷонҳо пайдо шудааст. Ба назари ман, ин иддаъо назар ба эътиқоде, ки Исо аз бокира таваллуд шудааст, хеле бештар "баровард" аст. Бо вуҷуди далели аз ҷиҳати илмӣ исботшуда, ки ҳаёт танҳо аз ҳаёт меояд, баъзеҳо боварӣ доранд, ки ҳаёт дар шӯрбои ибтидоии беҷон пайдо шудааст. Ҳарчанд олимон ва риёзидонҳо имконнопазирии чунин ҳодисаро қайд кардаанд, аммо ба баъзеҳо бовар кардан ба мӯъҷизаи бемаънӣ нисбат ба мӯъҷизаи аслии таваллуди бокираи Исо осонтар аст.

Гарчанде ки скептикҳо моделҳои таваллуди бокира доранд, онҳо масхара кардани масеҳиёнро барои бовар кардан ба таваллуди бокира Исо, ки мӯъҷизаи Худои шахсиро талаб мекунад, ки тамоми махлуқотро фаро мегирад, бозии одилона мешуморанд. Оё зарур нест, ки тахмин кунем, ки онҳое, ки ҷисмро ғайриимкон ё ғайриимкон меҳисобанд, ду меъёри мухталифро ба кор мебаранд?

Навиштаҳо таълим медиҳанд, ки таваллуди бокира аломати мӯъҷизавии Худо буд (Иш. 7,14) барои амалй гардондани ниятхои худ. Истифодаи такрории унвони «Писари Худо» тасдиқ мекунад, ки Масеҳ бо қудрати Худо ҳомила шуда, аз зан (ва бе иштироки мард) таваллуд шудааст. Онро Петруси ҳавворӣ тасдиқ мекунад: «Зеро ки мо ба афсонаҳои муфассал пайравӣ накардаем, вақте ки қудрат ва омадани Худованди мо Исои Масеҳро ба шумо хабар додем; вале мо ҷалоли Ӯро худамон дидем (2. Петр. 1,16).

Изҳороти Петруси ҳавворӣ радди возеҳ ва қатъии ҳама гуна даъвоҳо дар бораи он аст, ки ҳисоби ҷисм, аз ҷумла таваллуди бакорати Исо, афсона ё ривоят аст. Далели таваллуди бокира аз мӯъҷизаи тасаввуроти фавқултабӣ тавассути амали илоҳӣ ва шахсии худи Худо шаҳодат медиҳад. Таваллуди Масеҳ аз ҳама ҷиҳатҳо табиӣ ва муқаррарӣ буд, аз ҷумла тамоми давраи ҳомиладории инсон дар батни Марям. Барои он ки Исо ҳар як ҷанбаи мавҷудияти инсонро наҷот диҳад, ӯ бояд ҳама чизро бар дӯши худ гирад, ҳама сустиҳоро бартараф кунад ва инсонияти моро аз аввал то ба охир дар дохили худ дубора барқарор кунад. Барои он ки Худо шикоферо, ки дар байни ӯ ва инсон бадӣ ба амал омада буд, шифо бахшад, Худо бояд амалҳои инсониятро дар худ бекор кунад.

Барои он ки Худо бо мо оштӣ кунад, ӯ бояд худаш омада, худро ошкор мекард, моро ғамхорӣ мекард ва сипас моро аз решаҳои аслии мавҷудияти инсон сар карда, ба сӯи худ мебурд. Ва маҳз ҳамон чизест, ки Худо дар шахси Писари ҷовидонаи Худо ба амал овард. Ҳангоми пурра боқӣ мондани Худо, ӯ комилан яке аз мо шуд, то ки дар ӯ ва ба воситаи ӯ мо бо Падар, дар Писар, тавассути Рӯҳи Муқаддас муносибат ва муошират дошта бошем. Муаллифи Мактуб ба Ибриён ба ин ҳақиқати аҷиб бо суханони зерин ишора мекунад:

Азбаски фарзандон аз гӯшт ва хун ҳастанд, Ӯ низ инро низ ҳамин тавр қабул кард, то ки бо марги худ қудрати Онеро, ки бар марг қудрат дошт, яъне иблисро аз байн барад ва онҳоеро, ки тамоми умр аз марг метарсанд, фидия диҳад. хизматгор бошанд. Зеро ки Ӯ ба фариштагон ғамхорӣ намекунад, балки ба фарзандони Иброҳим ғамхорӣ мекунад. Бинобар ин ӯ бояд дар ҳама чиз мисли бародарони худ мешуд, то ки раҳмдил ва саркоҳини содиқ дар ҳузури Худо, кафорати гуноҳҳои мардум бошад (Ибр. 2,14-17)

Ҳангоми аввалин омадани Худ, Писари Худо дар симои Исои Носирӣ айнан Иммануил шуд (Худо бо мо, Мат. 1,23). Бокира таваллуд шудани Исо эълони Худо буд, ки Ӯ ҳама чизро дар ҳаёти инсон аз аввал то ба охир дуруст мекунад. Ҳангоми омадани дуюми худ, ки ҳанӯз дар пеш аст, Исо тамоми бадро мағлуб карда, ба ҳама дарду марг хотима мегузорад. Юҳаннои ҳавворӣ инро чунин баён кардааст: Ва Нишинандаи тахт гуфт: «Инак, Ман ҳама чизро нав месозам (Ваҳй 2 Кор.1,5).

Ман дидам, ки мардони калонсол пас аз таваллуди фарзандаш гиря мекунанд. Баъзан мо ҳақиқатан дар бораи "мӯъҷизаи таваллуд" ҳарф мезанем. Умедворам, ки шумо таваллуди Исоро ҳамчун мӯъҷизаи таваллуди Оне мебинед, ки воқеан "ҳама чизро нав мекунад".

Биёед якҷоя мӯъҷизаи таваллуди Исоро ҷашн гирем.

Юсуф Ткач

президент
ГРЕЙС COMMUNION INTERNATIONAL


PDFВирҷинияи таваллуди Исо